writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

TAKBIR (26)

door koyaanisqatsi

Moussa nipte van zijn muntthee, slaakte een zucht van genot en vroeg: 'Zeg me nu eens, mijn broeder, waaraan heb ik je uitnodiging te danken?'
'Niets speciaals,' antwoordde hij met een enigszins geforceerde glimlach, 'ik had gewoon zin om een bekeerling op thee te trakteren.'
Zoals wel vaker het geval was, barstte Moussa in lachen uit.
'Wat jammer,' gniffelde hij, 'dat niet wat meer broeders op dat idee komen. Het zou de kosten van mijn munttheeverslaving naar beneden halen.'
Hij had Moussa leren kennen toen deze zich kwam bekeren in de moskee, een tiental maanden geleden. Het was Omar, een vriend waar hij nog mee had gevoetbald, die hem grappend had voorgesteld als 'een collega, die terrorist wenste te worden.'
Om zijn bekering te vieren waren ze met z'n drien na afloop van het gebed wat gaan eten. Onder andere omdat Moussa zich had ontpopt als een verrassend kenner van de geschiedenis van de Islam hadden ze het van begin af aan uitstekend met mekaar kunnen vinden en hadden ze contact gehouden, ook nadat Moussa naar de andere kant van de stad was verhuisd en een andere moskee begon te frequenteren.
'Gisteren,' zei Moussa, duidelijk geamuseerd, 'had ik op het werk een discussie met een paar collega's. Ze waren erachter gekomen dat ik me bekeerd heb en vonden het blijkbaar nodig me daarop aan te spreken. Ze konden er namelijk niet bij dat een grappenmaker als ik zich met zo'n humorloze zaak als de Islam kon inlaten; alsof ik een clown ben die er plots voor gekozen heeft om begrafenisondernemer te worden.
"Maak jullie maar niet ongerust," heb ik hun gezegd, "lachen is hallal." Het probleem was: ze konden er niet om lachen.'
Moussa schoot opnieuw in de lach, dronk zijn glas leeg, vulde het opnieuw en vervolgde: 'Toen brachten ze het onderwerp intelligentie ter sprake. "Maurice," zei n van hen, "godsdienst is toch niet meer van deze tijd, man. Waar zit jouw verstand?" Ik antwoordde: "Ga je me nu vertellen dat Ghandi, Malcolm X, Martin Luther King, Nelson Mandela en Mohammed Ali idioten zijn?" waarop diezelfde kerel antwoordde: "Nu noem je d'r ook weer een paar op. Allemaal dwarsliggers." Waarop ik hem een bemoedigend schouderklopje heb gegeven, antwoordde: "Dat heb je heel goed gezien," en naar de moskee ben vertrokken.'
'Je weet wat ze zeggen van bekeerlingen,' zei hij, nadat Moussa een zoveelste lachbui had verwerkt.
'Wat dan?' vroeg Moussa.
'Dat ze fanatieker zijn dan diegenen die de religie met de paplepel hebben ingekregen.'
'Mmm, daar valt over na te denken,' zei Moussa. 'Nu, ik ben wel van mening dat dat niet voor mij opgaat. Akkoord, ik laat m'n baard staan, draag kaftans, heb m'n naam veranderd, maar je kan me er toch niet van beschuldigen een fundamentalist te zijn. Of wel soms?'
'Om te beginnen vind ik de term fundamentalist misplaatst,' zuchtte hij. 'Fanaten zijn in mijn ogen precies het tegengestelde van fundamentalisten. Als je leeft volgens de fundamenten van de Islam ben je verdraagzaam, vredelievend en respecteer je je medemensen, ook al houden ze er een andere levensvisie op na. Bijvoorbeeld, in de tijd van Mohammed, Vrede zij met Hem, zaten mannen en vrouwen zij aan zij tijdens het gebed. Dus als je een fundamentalist bent, zou je daar geen moeite mee mogen hebben.'
'Ben jij een aleviet?' grijnsde Moussa.
'Een wat?' vroeg hij verbaasd.
'Een aleviet.'
'Nog nooit van gehoord.'
'Laat maar zitten,' lachte Moussa, 'dat is voor een andere keer. Vertel maar verder, broeder.'
'Ik'
Zijn onwetendheid had hem uit zijn lood geslagen. Tegen een levende encyclopedie als Moussa kon hij niet op, was zijn eigen kennis van de Islam eerder belabberd, wat hem in een vingerknip met een vervelend gevoel van frustratie bovenop zijn zorgen had opgezadeld.
'Ik denk niet dat ik nog iets wilde toevoegen,' zei hij, waarna hij zijn toevlucht nam tot zijn muntthee.
Moussa keek hem onderzoekend aan. Voor het eerst sinds ze elkaar in het theehuis de hand hadden geschud, verloor zijn gelaat zijn lachende karakter. Verblind door zijn goede humeur werd hij pas nu gewaar dat zijn vriend door iets gekweld werd.
'Ahmed,' vroeg hij, bijna fluisterend, 'wat scheelt er?'
Hij keek Moussa diep in zijn helder blauwe ogen en zei: 'Dat wil je niet weten.'

 

feedback van andere lezers

  • ivo
    schitterend
    koyaanisqatsi: THNKS Ivo!
  • ppe
    helemaal mee eens met Ivo
    schitterend stuk

    en ja lachen is heeel hallal :)
    koyaanisqatsi: ;-)
  • jack
    Mooi stuk. Alleen hier en daar wat verwarrend met de hij-hem-moussa, het is soms onduidelijk over welke hij of hem je het hebt.
    koyaanisqatsi: Ja, ik had Ahmed van begin af Ahmed moeten noemen, ipv enkel naar "hij" te verwijzen. Nu zit ik daar mee opgescheept. :-(
    Chukran.
  • Mephistopheles
    Een aleviet? Is dat geen lid van een Sjiitische sekte?
    koyaanisqatsi: In alle geval sterk bij de sjiiten aanleunend! Clever gezien!
  • manono
    Fundamentalisme versus fanatisme : iets om over na te denken.
    koyaanisqatsi: Dat is de bedoeling. thnks
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .