writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

TAKBIR (32)

door koyaanisqatsi

Er zaten groene vegen op zijn knien. Hij wist nu al zeker dat Halima zou opspelen.
'Die goeie broek, misschien is ze wel naar de vaantjes, want ik kan niet garanderen dat ik ze nog schoon krijg,' hoorde hij haar al sakkeren.
Toch bleef hij de onuitwisbare sporen van het gras met een tevreden glimlach bewonderen.
'Oom Achmed, het is groen!'
Nordin tikte hem op de schouder. Achter hem begon een chauffeur als een gek te claxonneren.
'Oh, ja,' schrok hij.
Hij schakelde naar eerste, drukte het ontkoppelingspedaal in en stuurde zijn wagen langzaam het kruispunt over. Als er n iets was wat hij het afgelopen uur had geleerd was het wel dat hij terug aan sport moest gaan doen. Het ontspannen gevoel waarmee hij Nordin en Ayub terug naar huis bracht herinnerde hem aan de roes die hij ervoer nadat hij zich in een voetbalwedstrijd had leeg gespeeld.

Hij was te vroeg gestopt. Farida werd geboren en hij was zo gek op zijn dochtertje dat hij geen tijd meer in zijn enige hobby wilde steken. Iedere seconde van zijn vrije tijd was hij met haar bezig. En toen kwam Zainab en smeet hij zijn laatste paar voetbalschoenen -die al geruime tijd in de kelder onder de schimmel lagen- bij het vuilnis. Dat vrienden en oud-ploegmakkers achter zijn rug spottend opmerkten dat hij thuis onder de knoet lag, raakte zijn koude kleren niet.
Het uurtje voetballen met Nordin en Ayub had hem weer doen kennismaken met het genot dat in voetbaljargon balbehandeling werd genoemd. Beide jongens hadden met open mond staan kijken naar de openbaring van zijn verborgen talent.
'Waauw, oom Ahmed, ik wist niet dat jij zo goed kon voetballen!' had Ayub hees van bewondering geroepen nadat hij de bal meer dan honderd keer had beroerd alvorens hem onder zijn voet op de grond dood te maken.
Na enige tijd daagden er vijf Turkse jongens op die voorstelden om een wedstrijdje te spelen. Het enthousiasme dat van de gezichten van Nordin en Ayub afdroop was geld waard. Hij verdeelde de ploegen volgens de leeftijden, te beginnen met de jongste twee en zo verder, waardoor hij uitgerekend zijn twee neefjes als tegenstander trof. Door zijn overmacht aan talent en zijn ervaring slaagde hij erin het wedstrijdje zodanig te manipuleren dat het op een gelijkspel uitdraaide. Kwam zijn team op voorsprong, dan verhuisde hij naar het doel en zorgde hij ervoor de anderen onopvallend langszij te laten komen. Kwam zijn ploeg op achterstand, dan haalde hij even zijn trukendoos boven om de toestand weer recht te zetten. Zodoende had hij ervoor gezorgd iedereen moe maar tevreden naar huis te laten keren.

Hij keek in de achteruitkijkspiegel. Nordin en Ayub staarden naar buiten. Waar waren de jongens hun gedachten? Had hij er wel goed aan gedaan hen te laten proeven van de kostbare momenten die ze in het park hadden moeten achterlaten? Het kon niet anders dan dat ze nu geplaagd werden door de terugkeer naar hun sombere realiteit. Hij zag opnieuw hun stralende gezichten aan de kassa van de sportzaak toen hij hun nieuwe voetbalshorts, kousen, sportschoenen en voetbal voor de kassierster neerlegde. Hun ogen schitterden alsof er een schatkist voor hun ogen werd opengeslagen. De rekening was niet mis, maar dat hij er graag voor over, ook al had ze zijn persoonlijke maandbudget zo goed als opgemaakt.

In de verte kwamen de bekende appartementsblokken in zicht.
'Mama zal nu wel thuis zijn,' zei Nordin.
Op slag was zijn ontspannen gevoel weg en stak de vraag de kop op hoe Samia zijn gulheid zou beoordelen. Het idee alleen al dat ze hem ervan zou verdenken haar via haar kinderen tot een nieuwe versierpoging te verleiden wierp een zware smet op zijn zuivere intentie. Hij keek op de klok op het dashbord en zag dat het tien over vijf was. Misschien moest hij de jongens maar gewoon voor de deur afzetten en naar huis rijden. Maar wat dan met zijn belofte om met hen te praten, wat hij nog steeds niet gedaan had?
Tevergeefs probeerde hij zijn rust te herwinnen. De kalmte was verdwenen, zoals de bewegingsloosheid van bomen door een opkomende wind wordt verdreven. En dus zat er niets anders op dan zijn verstand op nul te zetten en het vervolg van de dag met een soort vastberaden gelatenheid te ondergaan.

 

feedback van andere lezers

  • ivo
    mooi hoe spanningen zich opladen
    koyaanisqatsi: ...al zal ons hoofdpersonage daar wel anders over denken. :-)
    Bedankt Ivo.
  • jack
    Ik sluit me aan bij Ivo.
    Laat je hoofdpersonage maar eens meer gaan voetballen, dat werkt ontspannend he ;-)
    koyaanisqatsi: Behalve voor die Tsjech die vorige week een own-goal maakte en terplekke doodviel. :-(
  • ppe
    prachtig stuk
    ik kan me perfect inleven in Ahmed (wat betreft de kleintjes op een gelijkspel laten eindigen :) )
    koyaanisqatsi: T lutem.
  • Mephistopheles
    keep em comin'
    koyaanisqatsi: okidoki
  • manono
    Je hoofdpersonage is ook begenadigd met pedagogische talenten!
    koyaanisqatsi: Misschien probeert hij gewoon zijn best te doen... :-)
  • Wee
    Ahmed is een integer mens met een groot geweten. Ik vind hem geweldig.
    Prachtig geschreven, ik val in herhaling, het spijt me :))
    x
    koyaanisqatsi: Uw spijt wordt met dank aanvaard. ;-)
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .