writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

TAKBIR (38)

door koyaanisqatsi

Het luidruchtige gerochel en gesnuit waarmee sommige moskeebezoekers hun mond en neus reinigden stootte hem steeds meer tegen de borst. Behalve het hoge gehalte onbeschoftheid dat ervan uitging, waren ze het sprekende bewijs van het feit dat veel van zijn geloofsgenoten er geen flauw idee van hadden waar hun godsdienst daadwerkelijk voor stond. Dachten zij misschien dat het uitbraken van wansmakelijke geluiden als een verdienstelijke uiting van vroomheid gold? Dat het een signaal was aan de anderen, de ingetogenen, dat zoveel betekende als: 'Hoor ons, wij geven ons met tomeloze inzet over aan Allah!'?

Hij was vroeger dan gewoonlijk in de moskee. De gebedsruimte was nog maar dun bevolkt. Hij had zijn twee rakaath gebeden, had zich in kleermakerszit gezet en sloeg tersluiks de andere aanwezigen gade. Sommigen hadden een Koran uit één van de in de moskee verspreide boekenkasten genomen en lazen of deden tenminste alsof.
Hij moest terugdenken aan ene Youssef I., een man uit het geboortedorp van zijn vader, waar iedereen naar opkeek omdat hij de Koran van buiten kon reciteren.
So what? had hij als jonge snaak al gedacht toen zijn vader voor de zoveelste keer de lof over de man zong; een papegaai kan ook dingen van buiten leren, maar voor de rest heeft hij geen flauw benul van wat hij uitkraamt.
Wat hem betrof mocht je mensen die de Koran van buiten kenden op zijn minst wantrouwen. Want als je zoveel tijd had geïnvesteerd in het volproppen van je hoofd met allesbehalve eenvoudige teksten, kon je je gerust de vraag stellen hoeveel tijd je wel had gespendeerd aan het begrijpen en interpreteren van de inhoud ervan.

Straks kwam de nieuwe imam, de man over wie ondertussen al allerhande geruchten de ronde deden, waaronder de prognose dat hij niet lang meer in de moskee zou preken. Nu, dat was lang niet het ergste. Veel schokkender was de roddel dat hij het aanlegde met een studente, met name de woordvoerster van de actievoerders tegen het hoofddoekenverbod, Rania Assad. Blijkbaar hadden verschillende personen het tweetal de afgelopen week op diverse plaatsen samen gezien, en aangezien de imam niet gehuwd was…
De snelheid waarmee deze rebelse geestelijke aan de schandpaal werd genageld, tartte in Ahmeds ogen alle verbeelding en wekte behalve woede ook een diep medeleven bij hem op. Een medeleven dat zich ook uitstrekte naar Rania en haar familie, die ongetwijfeld beter wisten maar ondertussen wel het machteloze slachtoffer van lasterpraat en spot waren. Want het was zo klaar als pompwater dat de imam niets anders deed dan Rania met raad en daad bijstaan in haar gevecht met de pers, die haar sinds het hoofddoekendebat op de stadstelevisie tot publieke vijand had verklaard.
Ze werd beschuldigd van antisemitische uitlatingen, beschreven als een hysterische, gebrainwashte puber die als geen ander over het dictatoriale talent beschikte haar gesprekspartners niet te laten uitpraten en kreeg in diverse kranten via lezersbrieven een oneindige rits beledigingen en verwensingen naar het hoofd geslingerd.
Volgens Fatima en Zainad waren het nochtans niet deze uitingen van vijandigheid en haat die haar mentaal aan het wankelen brachten maar de eruit voortvloeiende ontnuchterende conclusie dat zo goed als niemand naar haar woorden had geluisterd. Kranten en weekbladen probeerden haar ondertussen te strikken voor een interview en het nieuws deed ook de ronde dat op zijn minst twee nationale televisieomroepen haar wilden uitnodigen in een talkshow. Voorlopig, waarschijnlijk op aanraden van de imam, hield Rania de boot af.
'Als de media me willen gebruiken als alibi om nog maar eens te benadrukken hoe intolerant de Islam wel is, in plaats van naar de verlangens van een bepaalde categorie moslimmeisjes en -vrouwen te luisteren, mogen ze hun pagina's en programma's zelf vullen,' had ze aan de redacteur van het schoolblad verklaard, vooral om het naïeve enthousiasme van sommige van haar medestanders te temperen.

De moëzzin kwam de gebedsruimte binnen, groette een paar bekenden en maakte zich klaar voor de adhaan. Het was vrijdagmiddag en een week geleden dat hij geconfronteerd was geworden met een gebeurtenis waarvan hij nooit had kunnen of willen dromen. En er was geen dag, geen uur geweest, dat ze zich niet opnieuw tussen zijn herinneringen had gedrongen.

 

feedback van andere lezers

  • ppe
    inderdaad het gaat niet om hoeveel je van buiten kent maar hoeveel je voelt en echt doorheen jou laat gaan.

    Eid Moebarak
    koyaanisqatsi: Eid Moebarak! Chukran!
  • ivo
    zeer knap weergegeven ... de moeite om te volgen zondermeer ..
    koyaanisqatsi: thnks!
  • jack
    Goed stukje over het vanbuiten kunnen reciteren van de Koran. Dat geldt trouwens voor vele soorten boekenwijsheid.


    koyaanisqatsi: De papegaaien regeren de wereld. Vandaar dat er ook zoveel lawaai is. ;-)
    Chukran.
  • Mephistopheles
    Iets van buiten kennen betekent nog niet dat je het begrijpt
    graag gelezen
    Gr
    koyaanisqatsi: Volgens mij betekent het niet zelden het tegendeel...

    thnks
  • manono
    De Koranscholen in Sudan, Pakistan en..., dat is wel regelrechte brainwash en pedagogisch bekeken beneden alle peil.
    Hoe kunnen die kinderen ooit een zinvolle link maken met de rest van de wereld?
    koyaanisqatsi: Ik vrees dat Sudan en Pakistan geen uitzonderingen zijn...
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 0 leden: .