writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

TAKBIR (41)

door koyaanisqatsi

Wij hebben alles wat er op aarde is tot een versiering gemaakt om hen op de proef te stellen wie van hen het beste is in wat hij doet. (Soera 18 Vers 7)

Onderweg naar huis liet hij meest noemenswaardige gebeurtenissen van de afgelopen dagen nog een keer doorheen zijn gedachten malen.
Samia's besluit stond vast: ze ging scheiden. Halima had geen enkele poging ondernomen om haar van gedachten te doen veranderen. Integendeel, ze was de dag nadat ze van Samia's intenties had gehoord bij haar langs geweest en had zonder aarzelen laten weten dat ze het volkomen met haar zus eens was.
Ahmed zelf bleef krampachtig neutraal, wat op Halima's onbegrip stuitte. Toen ze naar het waarom van zijn kleurloze standpunt had gevraagd was hij schouderophalend weggevlucht naar de badkamer met het excuus zich te moeten scheren.
Hoe belachelijk het ook was, hij kon het niet helpen: openlijk met Samia's plannen instemmen stond in zijn ogen gelijk met alles op tafel gooien, betekende Halima in het gezicht slingeren dat haar bloedeigen zuster zich zonder enige schroom en in een niet mis te verstane gedaante aan hem had aangeboden en dat hij sinds dat ogenblik -dat weliswaar alleen maar op een, vooral voor Samia, genante scène was uitgedraaid- bij iedere gedachte aan zijn bevallige schoonzuster de daver op het lijf kreeg.
Het voelde niet aan alsof, het was een voldongen feit: Samia's aangekondigde scheiding verklaarde haar vogelvrij. Bewijs: de diepe steek van jaloezie die zich door zijn hart had geboord toen Mohammed hem van haar plannen op de hoogte had gebracht. Want een gescheiden Samia kon haar onweerstaanbare lijf aan andere mannen aanbieden, zonder ditmaal misselijk te moeten worden van schaamte, schuldgevoelens of wat dan ook. Hij, om Samia's woorden te gebruiken: 'de goede man', zou van dan af, "dankzij" zijn gehuwde status, volkomen buitenspel staan.
'Idioot,' vloekte hij tegen zichzelf, in een zoveelste poging het onderwerp af te sluiten.

Hij verplaatste zijn gedachten naar het bezoek dat hem de dag voordien te beurt was gevallen.
Aziz, een ver familielid, was langskomen om met zijn zoveelste nieuwe wagen te pronken.
Natuurlijk moest Ahmed mee naar buiten om te komen kijken.
'Zo'n bak zal niet alle dagen voor je deur geparkeerd staan,' had Aziz gepocht.
Zoals de traditie het wou, had hij Ahmed tijdens het tonen van zijn laatste aankoop met alle mogelijk technische details van de wagen bestookt. Hoeveel pk had hij, hoeveel liters brandstof hij verbruikte, hoeveel cilinders de motor rijk was, de CO2-uitstoot, de kwaliteit van het koetswerk, de ingebouwde gadgets, Aziz presenteerde het allemaal met een ernst en overtuiging alsof hij de wagen zelf in mekaar had geflanst terwijl hij hem in werkelijkheid een fortuin had gekost.
De wetenschap dat voor Ahmed een auto weinig meer was dan een voertuig dat hem van punt A naar punt B moest brengen, leek het enthousiasme van Aziz om zijn trots tot op het bot te ontleden alleen maar te doen toenemen.
Ahmed van zijn kant moest zich telkens inspannen om beleefde interesse te tonen en Aziz niet onder de neus te wrijven dat hij zijn gezin zaken ontzegde die veel belangrijker waren dan een prestigieuze auto.
Halima was van mening dat hij zich er maar beter niet druk om maakte. Aziz' vrouw was in hetzelfde bedje ziek als haar man en hun kinderen waren bezig al even grote snobs te worden.
Ze had gelijk.

Later op de avond, toen ze in bed lagen, had Halima hem gevraagd wat er scheelde.
'Er vreet iets aan je, Ahmed,' had ze met een mengeling van verwijt en bezorgdheid opgemerkt, 'ik ken je te goed om niet te zien dat je met iets in je maag zit.'
'Loop jij er altijd even gelukkig bij?' had hij geantwoord.
'Typisch antwoord van iemand die rond de pot draait,' had Halima gereageerd. 'Nu, je moet het zelf maar weten: als je niet mans genoeg bent om er met je vrouw over te praten, dan los je het maar alleen op,' waarop ze zich geïrriteerd van hem had weggedraaid terwijl ze hem mompelend een goeie nacht had gewenst.

 

feedback van andere lezers

  • ppe
    prachtig redelijk schizofrenisch eerste deel van dit stuk
    heel graag gelezen :)
    koyaanisqatsi: Zwaar onderschat verschijnsel: schizofrenie (als je het mij vraagt toch)
    Wederom dank. :-)
  • Mephistopheles
    Wel tof hoe ze zich omdraait en gewoon gaat slapen wanneer hij er niet met haar over wil praten. Ik ken genoeg vrouwen die hem de oren van de kop gezaagd zouden hebben tot hij vertelde wat er hem op de lever lag.
    koyaanisqatsi: Het is dan ook een toffe vrouw... ;-)
  • ivo
    schitterend, terug online en nu bijlezen
    koyaanisqatsi: Welcome back, ivo! And thnks!
  • jack
    Ik sluit me aan bij Meph, hij neemt me de woorden uit de mond...
    koyaanisqatsi: ;-)
    Waar zit Meph eigenlijk? (ik dacht al: die is met Jack naar Brazilië
    vertrokken?)
  • manono
    De tweespalt is duidelijk.
    koyaanisqatsi: Logisch?
  • Wee
    'De daver op het lijf krijgen', waarom zeggen wij hier niet zoiets prachtigs?
    Mooi, integer schrijven.
    xxx
    koyaanisqatsi: Misschien daveren jullie niet? :-)
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .