writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

TAKBIR (49)

door koyaanisqatsi

Hij kon het niet snel genoeg gezegd hebben. Nog voor hij zijn jas had uitgetrokken, vertelde hij Halima wat er gebeurd was. Bijna achttien jaar zat hij daar op kantoor en nooit eerder was zijn afkomst of godsdienst ter sprake gekomen.
Halima keek hem aan alsof ze met een simpele ziel te maken had.
'Dat moet dan zowat een wereldrecord zijn,' reageerde ze, zo droog dat het sarcastisch bedoeld leek.
Ahmed keek haar verbouwereerd aan, kinderlijk ontgoocheld omwille van het ontbreken van ook maar de minste emotie in haar reactie.
'Waarom kijk je zo?' vroeg Halima, die haar lach ditmaal niet kon inhouden. 'Het lijkt wel of ik een openbaring heb uitgesproken.'
'Ik zeg alleen maar de waarheid,' bromde hij. 'Ik ben er nooit eerder op aangesproken.'
'Goed voor jou,' zei Halima, 'al zegt het natuurlijk niets over al die keren dat ze achter je rug over je zijn bezig geweest.'
'Mensen roddelen, Halima, de ene keer over je huidskleur, de andere keer over de kleren die je draagt en een volgende keer over je vakantiebestemming.'
'Ja, Ahmed, dat klopt,' zuchtte Halima, 'maar je kleren kan je uittrekken en je vakantie gaat voorbij, en voor beide heb je gekozen. Je afkomst daarentegen, daar zit je mee.'
'Moet ik daar dan mee zitten?!' gromde Ahmed.
'Nee, Ahmed, daar moet jij niet mee zitten. Daar zadelen ze jou wel mee op!' gromde Halima terug.
'Ik begrijp al hoe laat het is,' zei Ahmed, waarna hij zijn jas, die nog half over zijn schouders hing, weer aantrok.
'Waar ga je naar toe?' vroeg Halima.
'Thee drinken.'
Hij sloeg de deur achter zich dicht, met spijt, omdat er ongetwijfeld een vervelende periode aan hun verzoening zou voorafgaan, maar ging toch weer naar buiten omdat het kalf nu eenmaal verdronken was.

Behalve de zoon van de uitbater was er geen enkele bekende in het theehuis te bespeuren. Hij zette zich neer bij het raam, bestelde muntthee maar veranderde van gedachten en vroeg koffie.
Terwijl hij het passerende verkeer gadesloeg begon hij zichzelf zijn gebrek aan zelfbeheersing te verwijten. Er zaten minstens vierentwintig uren van stilzwijgen tussen hem en Halima aan te komen; een verloren een dag, minuten die gevuld konden worden met wederzijdse liefde weggegooid omwille van misplaatste trots. Het was al zo dikwijls gebeurd, en telkens weer nam hij zich voor zich een volgende keer niet te laten vangen. Tevergeefs; zijn tenen waren te lang, niet zoals die van Halima trouwens, zeker wanneer ze menstrueerde, wat ongetwijfeld het geval was.
Aan de overkant van de straat kwamen vier vrouwen van ongeveer dezelfde leeftijd -halfweg twintig schatte hij- uit een kledingzaak gestapt. Drie van hen droegen een hoofddoek en een djellaba, de vierde had haar haren los en droeg een strakke trui en een spijkerbroek.
Ze bleven voor het uitstalraam van de zaak staan praten, wat hem in de gelegenheid stelde hen onopvallend te observeren. Zijn aandacht ging vooral uit naar één van de vrouwen met een hoofddoek, omdat haar gelaat een sensuele uitdrukking had die geaccentueerd werd door haar kledij.
Welk nut heeft een hoofddoek en losse kleding, probeerde hij zijn geplaagde gedachten te amuseren, als je er alleen maar verleidelijker door wordt?
De zoon van de uitbater zette zijn koffie neer, kreeg in de gaten waar Ahmeds aandacht zat en sloot zich zonder enige schroom bij zijn starende klant aan.
'Geef mij die ene in haar strakke broek maar.'
Ahmed schrok en voelde zich betrapt, maar besefte dat het al te belachelijk was om zich van de domme te houden en besloot het spelletje mee te spelen.
'Waarom?'
'Daar zie je meteen wat voor vlees je in de kuip hebt.'
'Is het dan niet spannender als er wat mysterie rond een vrouw hangt?' vroeg Ahmed.
'En dan achteraf met een ontgoocheling van jewelste geconfronteerd worden? Nee, daar bedank ik voor,' gniffelde de jongeman.
'Misschien mis je wel de schoonheid van je leven door je keuze,' merkte Ahmed op een filosofisch toontje op. Ongewild kwamen zijn gedachten daardoor nog maar eens bij Samia terecht; Samia die er in een djellaba mooi uit zag, maar zonder kleren oogverblindend werd.
'Kan zijn,' antwoordde de jongeman een beetje spottend, 'maar wat ik heb, heb ik. En een beetje risico in het leven kan wel geen kwaad, maar op dit vlak speel ik toch liever zeker.'
Door de herinnering aan Samia was zijn zin in een onbeduidend machopraatje helemaal weg. Van Samia naar Halima, en vandaar naar hun slecht uitgedraaide gesprek, waren korte stappen die zijn hoofd vulden met somberheid. Hij vroeg af zich hoe beide vrouwen het op dat ogenblik stelden: Samia, levend in gedwongen eenzaamheid, met een geheim dat als een donkere wolk de hartelijke relatie met haar zuster overschaduwde, en Halima, slechts geplaagd door akkefietje van voorbijgaande aard, en verder niet het minste besef hebbend van het onverdraaglijke bedrog waar ze maar op het nippertje aan het ontsnapt was.

 

feedback van andere lezers

  • Mephistopheles
    Mysterie rond een vrouw mag zeker. Alleen op voorwaarde dat de grens tussen waarheid en leugen niet overschreden wordt.
    Goed stuk. Doet hopen dat de schrijver nog eventjes in leven blijft zodat hij er nog een aantal kan schrijven ;)

    koyaanisqatsi: Inch'Allah! ;-)
  • ivo
    relativatie die echt wel spreekt - prachtig
    koyaanisqatsi: :-)
    Thnks as usual!
  • ppe
    prachtig Koya
    ik heb even het gevoel gehad dat ik daar voor die cafe zat mee te kijken :)
    koyaanisqatsi: Je bent niet alleen... ;-P
    Thnks ppe.
  • jack
    Hehe, uw hoofdpersonage heeft inderdaad lange tenen... gelukkig duurt zo'n stilte bij hem maar 24u. Zelf ben ik een heel pak koppiger in dat soort situaties... ;-)

    Goed stuk.
    Jij bent goed in het uitschrijven van welberedeneerde discussies!
    koyaanisqatsi: De meeste mensen hebben lange tenen... ;-)
    Hoe lang de stilte bij zijn wederhelft duurt is andere koek natuurlijk.
    Als je zo loopt te 'koppen', denk je er dan ook aan hoeveel tijd van je leven je in feite wegsmijt? :-P
  • manono
    Dit lezen is nooit een opgave.
    koyaanisqatsi: Ze moesten het een VERPLICHTE opgave maken!
    (ik zou alleen niet weten waar)
    :-)
  • Wee
    xxx
    koyaanisqatsi: xxx
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .