writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

TAKBIR (54)

door koyaanisqatsi

'Samia heeft gebeld, ze vroeg of je zaterdag nog een keertje met de jongens zou willen gaan voetballen.'
De naam Samia bleef als een vlijmscherp mes door zijn lijf snijden. Over zijn antwoord hoefde hij geen seconde na te denken. De gemengde gevoelens die hij koesterde om zijn schoonzuster terug te zien buiten beschouwing gelaten, nam hij Nordin en Ayub maar al te graag mee. Een korte herinnering aan het partijtje voetbal dat hij met ze had gespeeld, was voldoende om het eraan beleefde plezier opnieuw op te wekken.
'Zeg dat ik hen om half twee zal ophalen,' zei hij, van Halima afgewend alsof hij onbewust nog steeds vreesde dat zijn blik ieder ogenblik zijn geheim kon verraden.
'Waarom bel je haar zelf niet?' zuchtte Halima, die er nog steeds kribbig bijliep. 'Ik heb nog werk te doen.'
Hoe onschuldig Halima's voorstel ook was, het deed Ahmed trillen van achterdocht. Het logische gevolg was dat zijn verbeelding op hol sloeg en hij in de overtuiging begon te leven dat zijn vrouw hem met arendsogen in de gaten zou houden van zodra hij de telefoon vastpakte. Maar Halima verliet de woonkamer, vermoeid schuifelend omdat ze nog een berg strijk te doen had en het al tamelijk laat was.
Ahmed nam het adresboekje uit het dressoir en zocht Samia's nummer op. Hij kende het wel van buiten maar was wat telefoonnummers betrof nooit zeker van zijn stuk en had een hekel aan verkeerd verbonden worden. Met een lichte schok stelde hij vast dat iemand de naam van Suleiman, die voor die van Samia genoteerd stond, met balpen had doorgeschrapt. Het kon niet anders dan het werk van Halima zijn en betekende dat Samia's echtscheidingsplannen als een voldongen feit beschouwd moesten worden.
Ahmeds wijsvinger begon naarmate hij meer nummers intikte alsmaar feller te trillen. Zijn fantasie gleed weer de verkeerde richting uit.
'Ik zit naakt bij de telefoon, en speel met mezelf terwijl je warme stem mijn lichaam binnen glijdt…' kreunde Samia in zijn hoofd.
Zichzelf vervloekend legde hij de telefoon weer neer. Een gevoel van misselijkheid deed zijn maag ineenkrimpen. Hij liep naar de keuken, schonk een glas water in en dronk het met een paar stevige slokken leeg. Vervolgens draaide hij de kraan open om een flinke hoeveelheid koud water in zijn gezicht te kletsen.
'Wat scheelt jou?'
Als een duivel uit een doosje was Halima in de deuropening verschenen.
'Mag ik me niet wat opfrissen soms?' antwoordde Ahmed, zich bespied voelend, met enige wrevel.
Halima's ogen boorden zich dwars door hem heen. Er viel simpelweg niet meer te ontkomen aan het feit dat ze wist dat er wat scheelde. En ook al had ze er geen flauw benul van hoe de vork precies in de steel zat, haar blik liet duidelijk verstaan dat ze niet van plan was haar overtuiging onbevredigd te laten. Ook al moest ze nog geruime tijd geduld oefenen, vroeg of laat zou ze te weten komen wat haar man kwelde.
Ahmed verborg zijn hoofd in een handdoek en probeerde, terwijl hij zijn gezicht met overdreven enthousiasme begon droog te wrijven, wanhopig een verklaring voor zijn mentale toestand te bedenken. Maar de ene uitleg was al ongeloofwaardiger dan de andere: de toestand met de hoofddoeken, de vijandigheid tegenover Rania, haar verhouding met de imam, de afgelopen discussie op het werk, Farida's gedrag, hij kende zijn vrouw maar al te goed om te weten dat ze zich niet met dergelijke kluitjes in het riet zou laten sturen.
'Ga jij nu naar Samia bellen?' vroeg Halima, alsof ze nog wat zout in de wonde wilde strooien.
'Hoeft dat meteen?'
'Ze is van plan Suleiman te gaan bezoeken zaterdag. Dus als jij de kinderen niet ophaalt, moet ze andere opvang vinden.'
Ahmed legde de handdoek op tafel en schonk opnieuw een glas water in.
'Weet Suleiman al van haar plannen af?'
'Zaterdag,' antwoordde Halima, op een toon alsof er een Godsoordeel aan vastzat.
'Zou ze zich niet meer bedenken?' vroeg Ahmed, overtuigd van het tegendeel.
'Ze heeft al een advocaat onder de arm genomen,' antwoordde Halima, 'dus…'
'Nu ja, ik zal dan maar eerst bellen,' zei Ahmed gelaten.
Hij dronk zijn glas half en maakte aanstalten om zich langs Halima naar de woonkamer te begeven. Maar zijn vrouw hield hem tegen, greep zijn rechterhand beet, duwde deze tegen haar rechterborst en drukte haar vochtige lippen op de zijne.

 

feedback van andere lezers

  • ivo
    oeps spannend
    koyaanisqatsi: :-)
  • manono
    Fijn geschreven.
    koyaanisqatsi: Thnks!
  • Ghislaine
    Die vent spoort niet goed, net zo min als mijn schoonbroer die ook een slaafse meid in Marokko ging halen. Ik heb hem voor de rest van zijn fucking life de toegang tot ons huis verboden.
  • Mephistopheles
    Die geweigerde toegang lijkt me gezien de ingesteldheid van de gastvrouw nog zo kwaad niet. Zelf ken ik geen slaafse meiden uit Marokko. Ik ken er alleen die behoorlijk van zich afbijten als je met hen solt, en ze hebben gelijk. Maar goed, ben misschien van een andere planeet afkomstig..
    koyaanisqatsi: Join de club. Ik zit ook op die bol. (nu ja, bol...)
  • ppe
    spannend inderdaad :)
    koyaanisqatsi: Jammer dat de achtergrondmuziek ontbreekt. ;-)
  • Wee
    Zindermooi!
    Die Meph :))
    x
    koyaanisqatsi: ;-) xxx
Er zijn 7 bezoekers online, waarvan 0 leden: .