writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

TAKBIR (55 -2)

door koyaanisqatsi

Ahmed dacht dat een reusachtige, onzichtbare hand met een ferme ruk de zetel onder hem vandaan trok. Hij slaagde er maar net in zijn theeglas niet uit zijn handen te laten glijden en zette het zo voorzichtig mogelijk terug op de salontafel.
In zijn hoofd dook een bizar beeld op van Farida, die in haar kamer lag te stoeien met een grote donkere jongeman zonder gezicht. Hoewel ze onder de dekens lagen kon hij zien dat ze allebei hun kleren nog aan hadden. Hij had er geen flauw idee van hoe hij deze wakkere droom moest interpreteren en dwong zichzelf met een onbeholpen uitlating terug naar de realiteit.
'Samia, jij bent wel sterk in mij de daver op het lijf jagen, moet ik zeggen.'
Samia sloeg de ogen neer maar reageerde zonder aarzelen: 'Ahmed, van vorige keer kan ik je alleen maar vragen mij te vergeven, wat al heel wat zou zijn. Want mezelf zal ik het nooit kunnen vergeven; niet tegenover jou, en al helemaal niet tegenover Halima. Maar wat Farida betreft…'
'Wat heb je geantwoord?' onderbrak Ahmed.
'Dat ik er over zou nadenken, wat moest ik anders? Het enige wat ik kon doen was tijd winnen. Maar ik heb haar wel op het hart gedrukt ondertussen geen stommiteiten uit te halen.'
Ahmed legde zijn hoofd in zijn handen. Als zijn leven de afgelopen weken al niet dooreen geschud was, dan stond het nu in alle geval compleet op zijn kop.
'Waarom vertel je dit aan mij en niet aan je zuster?'
Hij kreeg onmiddellijk spijt van de verwijtende toon die hij had aangeslagen omdat Samia het niet verdiende en omdat hij niet wilde overkomen als een laffe echtgenoot die alle verantwoordelijkheid voor zijn kinderen op zijn vrouw wilde afwentelen.
'Omdat ik weet dat jij meer begrip voor Farida's situatie zal opbrengen dan Halima.'
'Ben je daar zo zeker van?' vroeg Ahmed verrast.
'Zeker na je reactie een paar weken geleden,' antwoordde Samia zonder enige schroom, waarmee ze onrechtstreeks liet verstaan dat hij na het voorval alleen maar in haar achting was gestegen.
'Nu zitten we al met twee geheimen opgescheept,' lachte Ahmed ironisch terwijl de tegenstrijdige gevoelens voor zijn schoonzuster in de richting van warme sympathie begonnen te kantelen.
Samia glimlachte voorzichtig.
'Maar wat nu?' vroeg ze.
'Wat nu?' zuchtte Ahmed. 'Ik moet er zo gauw mogelijk met Halima over praten, da's wel duidelijk.'
'En wat doe ik?'
'Niets natuurlijk.'
'Farida komt morgen langs. Wat zal ik haar zeggen?'
'Ik…Heb je er enig idee van, Samia, hoe ver ze al is gegaan?'
'Nog niet te ver, als dat je gerust kan stellen.'
'Tja…'
'Maar dat zal er hoe dan ook van komen, Ahmed. En vooraleer je je boos maakt op je dochter, denk er dan aan dat ze zo moedig, verstandig en eerlijk is geweest iemand in vertrouwen te nemen. Ze had het net zo goed geheim kunnen houden, met alle risico's vandien.'
'Ik ben niet boos op Farida, Samia, ik ben boos op mezelf. Want blijkbaar ken ik mijn oudste dochter niet goed genoeg. Ze is op korte tijd erg veranderd en ik was gemakshalve van mening dat het niets anders dan puberale opstandigheid was.'
'Farida is geen puber meer, Ahmed. Ze is een jonge vrouw.'
'Samia,' zuchtte Ahmed, 'Farida, Zainab en Imane zullen nooit vrouwen zijn in mijn ogen. Het zullen altijd mijn kleine kinderen blijven. En al loopt alleen Imane nog aan mijn hand, ik kan je niet vertellen hoe vaak ik verwacht dat Farida en Zainab vroeg of laat ook weer aan mijn hand zullen lopen.'
Er begonnen zich tranen in Sami's ooghoeken te vormen. Ze keek Ahmed aan met een door wanhoop en verdriet versomberde blik, slikte diep en zei, met moeite een huilbui onderdrukkend: 'Ik wou dat Ayub en Nordin zo'n vader hadden…'
Ahmed wilde niets liever dan zijn schoonzuster troostend tegen zich aandrukken, maar het idee alleen al haar aan te raken volstond als waarschuwing om daar maar beter van af te zien. Eén overslaande vonk was genoeg om hen beiden in een bodemloze afgrond te storten en de rest van hun leven te verzieken door oneindige wroeging.
Hij was sterk genoeg om de verleiding te weerstaan maar te zwak om Samia te bekennen dat ze hem beter zo veel mogelijk kon mijden. Onvermijdelijk voelde hij zich gevleid, maar het compliment had hoe dan ook de bittere nasmaak van een verboden vrucht waaraan de gedachte alleen al onverteerbaar was.
'Wat vind je er zelf van, Samia? Hoe zou jij reageren, als Farida jouw dochter was?' vroeg hij, in hoop dat het gewicht van zijn vraag Samia's tranen kon bedwingen.
Samia veegde het overtollige vocht uit haar ogen, maakte een kuchend keelgeluid en antwoordde: 'Met het beetje dat ik van het leven afweet… Ik zou geen moment aarzelen en haar de pil geven.'
Ahmed werd door een dubbele verbazing in tweeën gespleten. Hij had niet verwacht dat Samia niet de minste twijfels koesterde en werd al net zozeer verrast door zichzelf omdat haar antwoord hem schokte.
'Zou je er niet op zijn minst even moeten over nadenken?' vroeg hij, op het berispende af.
Samia's blik sloeg om van verdrietig naar hard, waardoor hij zich niet van de indruk kon ontdoen een groot deel van haar bewondering in een handomdraai te zijn kwijtgespeeld. Er viel een spannende stilte, waarop alleen rake woorden met een blijvende impact konden volgen.
'Luister eens Ahmed,' begon Samia, nadat ze diep naar adem had gehapt, 'Halima heeft met jou, als eerste en enige minnaar, geluk gehad. Want ja, zoveel weet ik wel van jullie huwelijk, lieve schoonbroer: dat Halima zodanig tevreden is met haar sexleven dat ze geen behoefte heeft aan vergelijkingspunten. Maar neem van mij aan dat je maagdelijkheid tot na het huwelijk bewaren je verdomd zuur kan opbreken. En ik kan het weten, want Suleiman is van het type man dat, om het even grof uit te drukken, van mening is dat het volstaat om hem er even in te planten. Als je begrijpt wat ik bedoel, of moet ik er soms nog een tekeningetje bijmaken?'
Ahmed zonk door de grond. Samia's onvoorstelbare openheid sloeg in als een mokerslag die zowel zijn stembanden als zijn denkvermogen verlamde. Hij begon haar aan te gapen, net zo zeer door grenzeloze bewondering voor haar moed als door verstarring uit schaamte en kreeg er nog tik bovenop toe zij aan haar betoog toevoegde: 'En zeg nu niet, Ahmed, dat je zelf ook nog maagd was toen je mijn zuster huwde?'
De woorden drongen als een resem vlijmscherpe pijlen die tegelijkertijd zijn lichaam bereikten tot hem door, om zich vervolgens met een bizarre traagheid een weg naar de kern van zijn wezen te banen.
'Ik… Ik moet toegeven, Samia,' gaf hij zich gewonnen, 'dat ik me op dit ogenblik reddeloos verloren voel. En je zal wel gelijk hebben maar…'
Samia kwam overeind. Ze leek plots onmenselijk imposant, onbereikbaar en vrij van alle zorgen, terwijl ze in werkelijkheid nog steeds diep in de problemen zat en kwetsbaar was als een tussen wilde katten gedropte zangvogel.
Ze riep Nordin en Ayub en zei, op een heel andere, zachtere toon: 'Luister, Ahmed:Farida is niet mijn verantwoordelijkheid; ik heb echt wel andere zorgen aan mijn hoofd. Je vroeg mijn mening en die heb ik gegeven. Farida is mijn hulp komen vragen en gezien de aard van haar probleem denk ik juist te hebben gehandeld door je ervan op de hoogte te brengen. Nu is het aan jou en Halima.'
'Je hebt gelijk,' zuchtte Ahmed, terwijl hij op zijn beurt rechtstond. 'En ik kan je alleen maar uit de grond van mijn hart danken. Wat mij betreft heb je perfect gehandeld.'
Samia glimlachte opgelucht. Haar jongens kwamen hun kamer uitgestoven, Ayub met hun voetbal onder de arm, Nordin zwaaiend met een kleine sporttas.
'Kom,' zei Ahmed terwijl hij op zijn horloge keek, 'hoog tijd om een balletje te gaan trappen.'
De jongens namen afscheid van hun moeder en konden niet gauw genoeg de deur uit zijn. Ahmed wisselde een laatste, met een mengelmoes aan gevoelens gevulde blik met Samia en ging hen achterna. Toen hij op het punt stond de deur achter zich dicht te trekken, zei Samia: 'En Ahmed, Farida's vriend heet Axel…'

 

feedback van andere lezers

  • Ghislaine
    Dat kind gaat zich deze misstap behoorlijk beklagen, ofwel huwelijkt ie haar uit of dumpt haar bij een of andere strikt gelovige oudtante om haar terug in het Moslimgareel te krijgen. De serif moet en zal nageleefd worden. Van zijn schoonzus haar malaise kijk ik niet op. De meeste Moslimmannen verkrachten binnen het huwelijk hun vrouw want het is toch maar een meubelstuk. Grrrrr daarlaten die handel, we hebben genoeg aan ons hoofd als Europese vrouw, wat willen we dan daar ons zorgen in maken. Zij hebben ook verstand, een mond en twee gezonde handen aan hun lijf meegekregen toen ze geboren werden, moeten ze dat maar gebruiken.
    koyaanisqatsi: Dus geen feministische solidariteit?
  • ivo
    schitterend hoe je dit allemaal beschrijft, de mens achter de 'vreemdeling' wordt alleen maar nog meer menselijker, wat het hart van mij al westerling en gebelgde Belg alleen nog meer doet bloeden voor de misserie waarin velen van onze soort 'mens' lijden in een verschrikkelijk bestaan ... knap Koya, je hebt mijn respect meer dan meer ...
    koyaanisqatsi: (auteur buigt) ;-)
  • manono
    Axel...ben benieuwd hoe je dat personage gaat invullen.
    Het blijft spannend.
    koyaanisqatsi: Laat ons hopen...
  • Mephistopheles
    geen roest op je scharnieren. Het leest zoals een frisse je weet wel wat smaakt
    koyaanisqatsi: Choco?
    Thnks as usual Maestro.
  • ppe
    schitterend
    koyaanisqatsi: Alhamdulillah!
  • Wee
    Samia is wel heel wat moderner dan Ahmed. Of zouden vaders niet willen zien?
    Geen 'Axl' (Rose) gelukkig :)
    x
    koyaanisqatsi: Ik kan me vergissen, maar mannen zijn volgens mij over het algemeen conservatiever dan vrouw, al zullen ze dat niet graag toegeven.
Er zijn 2 bezoekers online, waarvan 0 leden: .