writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

TAKBIR (56)

door koyaanisqatsi

Ahmed was er niet bij met zijn gedachten, genoot geen seconde van het voetbalpartijtje waar hij nochtans naar had uitgezien. In hun enthousiasme merkten zowel Nordin als Ayub niet op dat hij slechts een schim van zichzelf was. Zijn onverschilligheid bleef onopvallend voor hun van ervaring verstoken waarnemingsvermogen. Ze trapten wat balletjes naar mekaar in een driehoek, tot er paar jongens van Nordins leeftijd kwamen opdagen en ze een wedstrijdje zonder doelmannen organiseerden. Toen ze bijna een uur bezig waren zette de hemel zijn sluizen open en moesten ze de auto in vluchten. De regen bleef met bakken naar beneden komen en toen de speelweide blank stond besloot Ahmed de jongens mee te nemen naar het theehuis om wat te gaan drinken. Omdat ze nog nooit een voet in een theehuis hadden gezet, loste hun ontgoocheling om het vroegtijdige aflopen van hun voetbalnamiddag meteen op in het plezier van een nieuwe ervaring.
Hij bestelde voor zichzelf een kleine pot thee en voor de jongens cola, een waar festijn voor hen zo bleek, want thuis kwam er sinds hun vader in de gevangenis zat enkel leidingwater op tafel.

Axel… Sinds Samia het woord door zijn hoofd had geboord, probeerde hij zich een voorstelling achter de naam te maken. Het schimmige droombeeld van een grote donkere jongeman die het bed met Farida deelde, was omgeslagen in een vage afbeelding van iemand met een kleinere gestalte, blond en bleek van huid. Zonder er enige logica in te vinden, leek een soortgelijk personage hem veel beter te passen bij Farida's metamorfose. Het verklaarde haar ontkrulde haren, die nu sluik tot net aan haar schouder reikten, haar strakke spijkerbroeken en haar gewaagde blouses, hetgeen nu niets meer te maken had met rebels gedrag maar alles met verliefdheid.
Zijn gepieker duwde hem terug het verleden in. Hij was zeventien en had zijn eerste vriendinnetje: Sandra, een meisje uit het vierde middelbaar, tenger gebouwd maar met al opvallend sterk ontwikkelde borsten, dik, middenblond krulhaar en groene ogen die op een zodanige manier schitterden dat hij er een droef mysterie achter vermoedde.
Ze was een voorbeeldige studente en beslist geen flikflooister en beweerde te vallen voor zijn innerlijke rust die in feite een aangeboren verlegenheid tegenover meisjes was. Hun liefdesspel beperkte zich tot tasten en zoeken dat slechts op initiatief van Sandra langzaam maar zeker evolueerde naar gedurfder liefkozingen, tot zijn mannelijkheid de overhand haalde en zijn drang haar te bezitten in een mislukte poging haar te ontmaagden eindigde. Er kwam geen herkansing. Sandra's vader kreeg weet van hun relatie, wachtte hen op in de buurt van hun vaste ontmoetingsplek na school en dreigde ermee de politie achter hem aan te sturen en, indien dat niet zou volstaan om hem tot andere gedachten te brengen, met castratie.
Hij brak de relatie meteen af, niet meteen uit angst of te laag verliefdheidsgehalte, maar vooral omdat het laatste dreigement hem zo schokkend onmenselijk in de oren had geklonken dat alles wat ook maar in verband kon worden gebracht met de man die het ter sprake had gebracht, meteen uit zijn leven moest verdwijnen.
Hoe laf hij zich nadien ook voelde, hij slaagde er niet meer in Sandra nog een blik te gunnen. Heen en weer geslingerd tussen schaamde en machteloze woede beschouwde hij haar van dan af als lucht, wat hun romance, die nochtans gestraald had van wederzijds respect en geduld, degradeerde tot een stuntelige puberervaring.

Ayub's slurpende geluiden schudden Ahmed uit zijn sombere gedachten. Alsof hij stierf van de dorst probeerde het ventje de laatste druppels cola langs zijn rietje uit het flesje te zuigen. Nordin wees zijn broertje terecht, wat hem meteen deed ophouden. Hij schoof het flesje voor zich uit met een blik die zowel tevredenheid om het genoten genot als droefheid om de vergankelijkheid ervan uitdrukte maar begon meteen daarna naar Ahmed te glimlachen om zijn dankbaarheid te tonen.
'Willen jullie er nog eentje?' vroeg Ahmed terwijl hij zich voelde wegzinken in een voor hem zeldzame zwaarmoedigheid.
Ayub keek vragend naar zijn broer, die zijn wenkbrauwen verwachtingsvol optrok, en begon fel te knikken.
'Hetzelfde allebei?'
'Ja,' antwoordden de jongens zo goed als in koor, waarna Ahmed naar de uitbater van het theehuis gebaarde om nog twee cola's te brengen.

 

feedback van andere lezers

  • manono
    Ik lees en geniet er van.
    koyaanisqatsi: Dat was snel! (hartelijk dank) ;-)
  • ivo
    schitterend, gisteren al gelezen, maar blijkbaar vergeten te waarderen, ik kan het niet genoeg waarderen
    koyaanisqatsi: dank dank dank
  • Mephistopheles
    Als ik morgen een vogel weet te vangen krijg je voor dit stuk een pluim van me
    koyaanisqatsi: En boel met Gaia riskeren?! ;-)
  • ppe
    heel knap
    koyaanisqatsi: thnks ppe
  • Wee
    Mooi!
    xxx
    koyaanisqatsi: thnks xxx
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .