writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

TAKBIR (58)

door koyaanisqatsi

Naarmate zijn uitleg vorderde nam de vrees toe dat Halima haar belofte om kalm te blijven niet zou kunnen nakomen. Haar ogen kregen een glazige vorm, zoals mensen meestal krijgen wanneer er een tomeloze woede in hun binnenste opborrelt die ze eerst nog willen onderdrukken maar naarmate de ontzetting toeneemt noodgedwongen wel de vrije loop moeten laten.
Tevergeefs probeerde Ahmed te doorgronden welk aspect van de ontluistering zijn vrouw het meest op stang joeg. Tezelfdertijd begon het verwijt aan hem te knagen dat ze het bespreken van de ontluikende sexualiteit van hun oudste dochters altijd hadden ontweken, alsof ze twee uit een afgelegen bergdorp afkomstige, oerconservatieve, puriteinse ouders waren.
'Halima,' onderbrak hij zijn uitleg, die toch bijna ten einde was, 'denk eraan wat je beloofd hebt.'
Zijn herinnering had blijkbaar effect. Halima trok haar schouders op en slaakte een diepe zucht, wat blijkbaar volstond om haar woede onder het kookpunt te houden . Ze steunde met een elleboog op tafel, legde haar kin in haar handpalm en begon wezenloos naar de televisie te staren.
'In alle geval,' zuchtte Ahmed, 'we moeten Farida er zo gauw mogelijk over spreken, aangezien ze morgen een antwoord van Samia verwacht.'
Zonder haar hoofd te draaien rolde Halima haar ogen in Ahmeds richting. Ze leken donkerder dan gewoonlijk, wat volgens Ahmed niet aan een bepaalde lichtinval te wijten was maar aan de figuurlijke donderwolken die haar stemming verduisterden.
'Wat ga je haar zeggen?' vroeg ze op een toon alsof ze hem verweet haar tot ongepaste haast aan te zetten.
'Ik?' schrok hij, al verraste de vraag hem niet echt.
Halima leek zijn reactie overbodig te vinden: ze reageerde niet en richtte haar blik terug op de televisie.
'Vind je niet dat dit eerder een vrouwenzaak is?' vroeg Ahmed, met de nodige aarzeling in zijn stem.
'Dit lijkt mij in de eerste plaats een zaak voor een vader!' repliceerde Halima, en ze zette haar antwoord kracht bij door hem doordringend aan te kijken.
'Mij goed,' zei Ahmed.
Hij had begrepen hoe de kaarten lagen, wat niet wegnam dat hij er nog steeds geen flauw idee van had hoe de situatie aan te pakken.
'Maar je zal het toch wel met me eens zijn dat we samen moeten beslissen hoe het nu verder moet.'
Halima keerde zich nu volledig in zijn richting. Haar woede, die enigszins was weggeëbd, leek aan een nieuwe aanval op haar zelfbeheersing begonnen.
'Wat bedoel je daar mee? Is dat dan niet duidelijk voor jou? Of ga je me nu vertellen dat we moeten overwegen haar de pil te geven.'
'Samia was van oordeel dat…'
'Samia!? Samia!?'
Halima veerde recht en liep, omdat ze geen blijf wist met haar verbijstering, doelloos naar een hoek van de woonkamer en terug.
'Is Farida haar dochter soms? Is het nog niet erg genoeg dat Farida achter mijn rug bij haar te rade gaat?'
'Je reactie bewijst dat ze geen ongelijk had!' mompelde Ahmed.
Hij besefte onmidellijk dat zijn repliek op zijn minst een paar dagen stilte zou opleveren, maar het was sterker dan hemzelf. Halima's reactie getuigde van onredelijkheid en als er iets was dat hem de gordijnen in joeg dan was het wel de ordinaire minachting van het gezond verstand.
Halima ging opnieuw zitten en begon hem hoofdschuddend aan te kijken. Ze hoefde geen woorden te gebruiken om haar echtgenoot te vertellen dat ze zich gekwetst voelde. Te laat besefte hij dat de oorsprong van haar boosheid enkel en alleen in de voor haar pijnlijke vaststelling lag dat haar oudste dochter haar blijkbaar meer als een boeman dan als een hulpvaardige moeder beschouwde. En alsof de daardoor veroorzaakte wonde in haar ziel nog niet diep genoeg was, had Samia, haar zuster, er nog behoorlijk wat zout in gestrooid door niet haar maar Ahmed in vertrouwen te nemen.
'Weet je,' zei Halima, 'ik vraag me af wat jullie drieën eigenlijk bezielt. Jij loopt er al weken bij alsof het leven één grote kwelling is, Farida begint zich zo bewust als maar kan van me te vervreemden en Samia, die altijd een open boek voor me was, deelt niets meer met me, zelfs wanneer het de problemen van mijn bloedeigen dochter betreft vindt ze het niet de moeite om bij mij aan te kloppen.
Ahmed werd piepklein. Hij kon geen antwoord bedenken dat aansloot bij Halima's rake woorden en voelde zich maar matig gesteund door de gedachte dat hem zelf, behalve zijn ongelukkige uitlating van zonet, in deze zaak niets te verwijten viel. Tegelijkertijd begon hij zichzelf te vervloeken omdat hij er maar niet in slaagde de eenvoudige tevredenheid die zijn leven sierde opnieuw van zich te laten afstralen. Hij begreep dat Halima gebukt ging onder zijn ontregelde gemoedsgesteldheid en dat haar bezorgdheid, die geen antwoord van hem kreeg, aan haar energie knaagde. Waarschijnlijk schuilde in het verlengde van dit laatste ook de verklaring waarom zij geen initiatief wilde nemen om zich over Farida's probleem te ontfermen, want ook al liet zij zelf eerder verstaan dat haar gekrenkte trots de reden was, hij wist maar al te goed dat deze laatste volstrekt niet opgewassen was tegen haar moederinstinct.
'Laten we er een nachtje over slapen,' stelde hij zo zacht mogelijk sprekend voor, in een poging de vrede te bewaren.
Halima trok haar wenkbrauwen op, stond recht, antwoordde zonder enige emotie: 'Zoals je wil,' en ging naar bed.

 

feedback van andere lezers

  • ivo
    oeps wat een wending en verhaal - en zo diep menselijk verteld
    koyaanisqatsi: Het zat er aan te komen na hoofdstukken 56 en 57 natuurlijk.
    ;-) thnks
  • Ghislaine
    Inhoudelijk klopt het helaas niet beste schrijfcollega. We maken het hier zo echt realistisch anders mee. Ouders die hun dochters terugsturen omdat ze net willen integreren en heel graag met onze zonen willen trouwen. Ook de reactie van haar ouders, wat stadsvolk is, lijkt in niets op wat eveneens in grootsteden afspeeld. De familie en de maagdeneer spelen dagdagelijks een belangrijke rol voor de patriarch van zo'n gezin. Het is belangrijker wat buren denken, dan wat men zelf denkt. Haram wordt vaak verkeerd uitgelegd, maar wij weten dit. Daarom dat me dit boek niet echt kan smaken. Het zal aan mijn beroepsmisvorming liggen waarschijnlijk.
    koyaanisqatsi: Ik vrees te moeten instemmen met dit laatste. Uit het Marokkaanse gezin dat vroeger naast me woonde waren twee meisjes gehuwd met een niet-moslim (één met een Belg, één met een Fransman). Die mensen ontkenden zeker niet dat wat jij beschrijft geen realiteit is, alleen benadrukten zij dat de dingen veranderen (ze waren er tenslotte zelf een voorbeeld van).
    Is het trouwens niet veel productiever de progressieve krachten die in alle culturen, landen en maatschappijen strijd voeren te ondersteunen in plaats van hen samen met hun (onderdrukkende) reactionaire tegenpolen in het verdomhoekje te duwen? Is het niet beter de vrouwen die in Saoedi Arabië achter de tralies vliegen omdat ze het recht op autorijden als vrouw in de praktijk hebben gebracht, te steunen dan van de daken te schreeuwen dat alle Saoedi's achterlijk zijn? (btw de Saoedi's zijn een minderheid in hun land want slechts één enkele stam die de macht van de Engelsen heeft cadeau gekregen)
    Het is gemakkelijk om vanuit onze luie stoel het gebrek aan vrijheid en emancipatie op een ander te verketteren, maar daarmee helpen we wel diegenen die daarginds niet zelden hun leven voor riskeren geen bal mee vooruit, integendeel. Democratie en emancipatie zijn processen die slechts met veel vallen en opstaan bereikt worden. Ook hier, want als je onze geschiedenis bekijkt zal je ook moeten toegeven dat deze verworvenheden niet zonder slag of stoot bereikt zijn -en veel recenter zijn dan we ons over het algemeen herinneren.
  • manono
    Halima heeft groot gelijk dat ze zich gekrenkt voelt.

    Vanuit mijn subjectieve lezerskijk, vind ik Farida nog het meest geïntegreerd en/of het meest pragmatisch ...sommige autochtone ouders weten ook niet wat ze moeten doen wanneer dochter het heft in eigen handen neemt. Daar erger ik me evenzeer aan.

    Fijn beschreven.

    koyaanisqatsi: Het verheugt me ten zeerste dat je de term 'sommige' gebruikt. Nu, wat het heft in eigen handen betreft. In mijn jonge jaren (eeuwen geleden), had een vriend van mij een vriendinnetje wiens aardskatholieke ouders weigerden haar eender welk voorbehoedsmiddel te geven. Resultaat: ze zat met een kind opgescheept op de vooravond van haar zestiende verjaardag.
  • Mephistopheles
    Blijft interessant, en Halima valt inderdaad te begrijpen. Dat er nu nog eens iemand zegt dat ik nooit begrip heb voor een vrouw...
    koyaanisqatsi: Voor de juiste vrouw, zullen we zeggen... ;-)
  • ppe
    ik mag wel die scherpe tong van Halima :)
    koyaanisqatsi: ik ook... :-D
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 0 leden: .