writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

TAKBIR (68)

door koyaanisqatsi

Het schooljaar liep ten einde. Farida had goeie resultaten behaald en kon uitkijken naar haar laatste jaar middelbaar onderwijs, wat inhield dat ze stilaan een antwoord moest vinden op de vraag hoe het daarna verder moest. Ze had zich niet verder van de hoofddoekenstrijd gedistantieerd maar zich er ook niet opnieuw bij aangesloten, waardoor Zainab, die met onverminderde gedrevenheid bleef verder ageren, haar de vriendelijke titel van passieve sympathisante had opgespeld.
Zainab zelf had zo mogelijk nog betere resultaten dan haar oudere zus en had zich met de nodige voorzichtigheid, die getuigde van intelligentie en zelfkennis, laten ontvallen dat ze misschien wel dokter wilde worden. Halima en Ahmed hadden beide met een mengeling van bewondering en angst voor de loodzware jaren die daarmee voor hun dochter in het verschiet zouden liggen, gereageerd, terwijl ze geplaagd werden door hun eerlijkheid die hen had herinnerd aan het er bijhorende, niet onaanzienlijke financiŽle plaatje.
De kleine Imane tenslotte had haar eerste leerjaar rustig doorlopen, als een bootje dat gestaag verder kabbelde op een tamme rivier met de ingebouwde garantie probleemloos bij zijn eindbestemming te zullen aanmeren.
Toen Ahmed de balans opmaakte van de schoolprestaties van zijn dochters stelde hij vast dat er in elk van hun levens een stramien te herkennen viel dat met een, achteraf gezien te verwachten logica terug te vinden was in hun loopbaan als student. Farida was nog zoekende, Zainab had al duidelijke lijnen uitgestippeld en Imane huppelde verder met de lichtvoetigheid van een onbezorgde scholier. Het stemde hem gelukkig dat geen van de meisjes leerproblemen had en ze alle drie een leven leidden waarin voldoende evenwicht zat, wat lang niet zo vanzelfsprekend was voor Farida en Zainab, die deel uitmaakten van een leeftijdscategorie waarin zowel mentale als lichamelijke omwentelingen tot de natuurlijk gang van zaken behoorden.
Hoe dan ook, binnen de vier muren van zijn gezin zaten er niet meteen drastische veranderingen aan te komen, tenzij de verandering van werkgever door Halima onder deze noemer thuishoorde.
Haar beslissing had Ahmed verrast, niet omwille van het besluit op zich, maar omwille van de directheid waarmee ze ze had genomen. Per slot van rekening werkte al ze bijna twaalf jaar als kassierster in het warenhuis, waar ze zowel door klanten, collega's als oversten werd gewaardeerd, en waar ze dankzij haar anciŽnniteit al een bescheiden maar niettemin van pas komende reeks extra legale voordelen had bekomen.
Nochtans was deze directe handelswijze typisch voor Halima. Ze leefde haar leven doelbewust zo onopvallend mogelijk, zoals een erkende kunstenaar die er voor heeft gekozen de schijnwerpers te mijden omdat hij in de wetenschap verkeert beter te functioneren in een omgeving van rust en eenvoud, maar aarzelde geen seconde doortastend te werk gaan wanneer de omstandigheden haar daar toe dwongen. Het afgekondigde hoofddoekenverbod voor het personeel was zo'n omstandigheid, die ze zelf omschreef als een schoolvoorbeeld van lachwekkende kuddegeest en aanklaagde als nog maar eens een signaal van afwijzing naar haar gemeenschap toe.
Nog dezelfde dag dat het hoofddoekenverbod werd bekendgemaakt was ze naar de Turkse supermarkt een tweetal kilometer verderop gegaan om te solliciteren, waar ze, zoals ze later toegaf, tot haar eigen verbazing, binnen een handvol minuten werd aangenomen. Haar extra legale voordelen was ze kwijt, maar haar eigenwaarde had ze behouden en haar trots, in Halima's geval een waardige fierheid waar geen greintje zelfingenomenheid van afstraalde, was er alleen maar door toegenomen.
Ahmed had Halima's beslissing toegejuicht noch afgekeurd; niet omdat ze eigengereid had gehandeld, maar omdat het als een giftige inktvlek uitdeinen van het hoofddoekenverbod hem meer zorgen begon te baren dan hem lief was. Hij kon het niet helpen dat de toenemende speldenprikken richting alles wat naar Islam en moslims rook zich in zijn ogen begon op te stapelen tot een mestvaalt die ooit zou uitdraaien in een eruptie van uiterst kwalijke gevolgen. En de zogezegde stelling dat de aard van de maatschappij waarin hij leefde een ontsporing in die richting onmogelijk maakte, kende in zijn ogen geen enkele genade, aangezien het mensenhaat en racisme aan iedere vorm van redelijkheid ontbrak.

 

feedback van andere lezers

  • ivo
    hier lees ik meer een anders denken, best interessant
    koyaanisqatsi: Mijmerend tussenstukje, zeg maar.
  • ppe
    mooi
    en ik lees graag wat meer uit de gedachtenwereld van Halima
    koyaanisqatsi: Dat laatste valt lastig in te passen omdat het verhaal zich laat leiden vanuit Ahmeds perspectief. Misschien iets voor een vervolg, want TAKBIR loopt stilaan op zijn einde.
  • manono
    Voor de schrijfwijze, de aandacht voor details.

    Maar de inhoud irriteert me: Halima's beslissing om vanwege de hoofddoek een andere job te nemen en de laatste drie zinnen die het denken van Achmed beschrijven.

    In feite beschrijf je wat er echt aan de hand is: een geloof dat politiek gestuurd wordt en een massa mensen die er zo in opgaan dat ze zichzelf zelfs tekort willen doen. Geen opbeurende sfeer, zou ik zeggen.
    koyaanisqatsi: Opbeurend is het inderdaad niet. Nu, wat Halima's beslissing betreft: ik denk niet dat het de bedoeling van een roman is dat we het met de personages eens moeten zijn.
    Wat het geloof en de politiek betreft, daar zou ik met twintig bladzijden op kunnen reageren, dus dat wat (te) veel om hier uiteen te zetten. Maar toch even dit als doordenker: 'Wat zou je ervan vinden als de Belgische staat morgen vrouwen moest verbieden nog langer broeken te dragen? Te gek om los te lopen, deze vraag? In het (diepchristelijke) Chili van Pinochet was dit nochtans realiteit. Zou je in dit geval een link leggen tussen politiek en christendom of wat dan ook, of zou je je niet in de eerste plaats onderdrukt voelen?
  • jack
    Ik vind het ook een beetje troosteloos. Maar daarom niet minder goed.
    koyaanisqatsi: Het is ook weinig opbeurend... :-(
  • Mephistopheles
    Zeker niet minder goed, en godveromme, kheb nu al 68 afleveringen gelezen en weet bij de duivel nog steeds niet wat Takbir wil zeggen.
    koyaanisqatsi: De uitdrukking 'Allahu Akbar' = takbir. (zo simpel was het dus...) ;-)
  • Wee
    Mooi ...
    x
    koyaanisqatsi: xxx
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .