writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

TAKBIR (69)

door koyaanisqatsi

En wanneer er tot hen wordt gezegd: "Volgt hetgeen Allah heeft geopenbaard", zeggen zij: "Neen, wij zullen datgene volgen, wat wij onze vaderen zagen volgen". Zelfs al hadden hun vaderen in het geheel geen verstand en volgden zij ook de rechte weg niet? (Soera 2 Vers 170)


Voor het eerst sinds zijn bezoek aan de imam was Ahmed erin geslaagd zich vrij te maken om het vrijdagmiddaggebed bij te wonen.
Zoals hij had verwacht ging de imam nog steeds zijn eigenwijze weg.
'Tradities zijn er om soms gebroken te worden,' had zijn preek geluid, waarna hij, zijn eigen opgebouwde traditie in stand houdend, meteen was overgegaan tot het gebed.
De gelovigen hadden zich wonderwel met zijn houding verzoend. Van de vooral door de ouderen gevreesde leegloop van de moskee was niets in huis gekomen. Integendeel, Ahmed kon zich niet van de indruk ontdoen dat het aantal aanwezigen sinds de imam zijn eerste optreden opnieuw was toegenomen; een veronderstelling die hem, zijn sympathie voor de imam indachtig, tevreden stelde, ook al riep ze tegelijkertijd de vraag op of sommigen geen gemakzuchtig voordeel in de extreem korte sermoenen hadden ontdekt.
Het openbaar maken van zijn verloving met Rania had de imam niet helemaal bevrijd van roddel en spot. Sommige kwaadsprekers hadden hun commentaar gewoon een draai gegeven en waren nu van oordeel dat het niet meer van deze tijd was dat een man van zijn leeftijd een meisje van nauwelijks achttien huwde. Onvermijdelijk waren soortgelijke opmerkingen ook Ahmed ter ore gekomen, maar ditmaal wekten ze geen bezorgdheid of medeleven met de betrokkenen op, maar wel de ontmaskerende gedachte dat diegenen die zich zogezegd aan de huwelijksplannen stoorden hoogstwaarschijnlijk de eersten waren om een gelijkaardige kans met beide handen te grijpen.

Hoewel hij vroeger gestopt was met werken dan gewoonlijk en hij na zijn bezoek aan de moskee de tijd grotendeels had doorgebracht in het nabijgelegen theehuis, werd hij rond de klok van tien overmand door de vermoeidheid die hem na een werkdag normaal pas rond middernacht parten begon te spelen.
Imane lag al in bed, Zainab en Farida hadden zich ook al teruggetrokken op hun kamer, en Halima was nog op bezoek bij Samia, waar ze al vroeg op avond naar toe was gegaan omdat ze de onuitgesproken ergernissen, die nog steeds als modderspatjes op haar hart kleefden, voor eens en altijd met haar zuster wilde uitpraten. De eenzaamheid die zich daardoor als een geluidloos laken om Ahmed heen had geslagen, deed hem besluiten de televisie af te zetten, een bad te nemen en naar bed te gaan.

Terwijl hij het bad liet vollopen sijpelden herinneringen aan de hammam, die hij al enkele jaren niet meer had bezocht, zijn hoofd binnen. Hij moest denken aan de grapjas die hij er een keertje had ontmoet, een er op los taterende, met een Egyptisch accent sprekende kerel, die tussen zijn humoristische kwinkslagen door in details uitwijdde over zijn amoureuze escapades. Het leed geen twijfel dat de man een groot vrouwenliefhebber was, waardoor hij opgezadeld zat met de onmogelijk te winnen innerlijke tweestrijd tussen huwelijkstrouw en het bevredigen van zijn natuur, wat hem er op zijn beurt toe verplichtte de typische, tragische reputatie van onverbeterlijke rokkenjager met zich mee te zeulen.
Voor Ahmed leed het geen twijfel: als men deze man de beproeving met Samia had voorgeschoteld, zou het leven van zijn schoonzuster er nu helemaal anders hebben uitgezien. Dan was ze ongetwijfeld verstrikt geraakt in haar eigen web van ongeluk en zou ze geen kans gekregen hebben de bevrijdende deur van een nieuw huwelijk open te duwen.
Ahmed vroeg zich af of de kerel zo ver gegaan zou zijn om zelfs op te scheppen over de verovering van een aangetrouwd familielid. Hij had de neiging te antwoorden van niet, omdat hij zich herinnerde dat sommige toehoorders niet hadden weggestoken het gebrek aan fatsoen van de man niet te waarderen en enkele van hen er zelfs toe had bewogen hem ostentatief de rug toe te keren. Deze uitingen van ongenoegen hadden hem weliswaar zijn luidruchtigheid niet ontnomen maar hem er toch toe bewogen zich te concentreren op zijn grappen en zijn verboden liefdesleven te laten voor wat het was: een zaak tussen zijn geweten en zijn driften.
Op het ogenblik dat Ahmed zich in bad liet glijden, hoorde hij de voordeur dichtslaan. Sinds Halima vertrokken was had hij niet bij haar bezoek aan Samia stilgestaan, maar nu ze terug was kwam zijn nieuwsgierigheid tevoorschijn, alsof ze zich al de tijd als een hagedis onder een steen tegen de zon had verscholen.
Hij hoorde Halima met haar vertrouwelijke rustige tred de trap opkomen waarna ze zachtjes op de badkamerdeur klopte.
'Ahmed?'
'Ja…'
'Ik kom zo,' zei ze, waarna het doffe geluid van haar voetstappen zich richting de verderop in de gang gelegen slaapkamer verwijderde.
Ahmeds verwachtingen aangaande Halima's bezoek aan Samia waren louter positief. Natuurlijk had Halima het nieuws van Samia's plannen met gemengde gevoelens ontvangen, want hoe zeer ze zich de laatste tijd aan de houding van haar jongere zus had geërgerd, ze bleef Samia een ongemeen warm hart toedragen. Haar geplande huwelijk wekte al op voorhand Halima's blijdschap op, net zo zeer als haar daaraan verbonden vertrek naar Marokko haar vervulde van de soort droefheid die zich onvermijdelijk tussen naaste verwanten worstelt wanneer er door omstandigheden een te grote fysieke afstand tussen hen ontstaat.
Toch was hij er van overtuigd dat de positieve kentering in Samia's leven de doorslag zou geven en dat Halima haar zuster moeiteloos had vergeven haar voor een bepaalde periode als een vreemde aan de kant te hebben geschoven.
Toen de deur openging en Halima in de badkamer verscheen ging er een forse rilling door Ahmed heen. Ze had haar bovenlichaam ontbloot en droeg slechts een lange onderrok, waarmee ze een code uitsprak die hem deed huiveren van hartstocht.
Het was een ongeschreven regel die dateerde uit de laatste dagen van hun wittebroodsweken, toen de schroom tussen de jongehuwden was afgebrokkeld tot de proporties die een ontspannen spontaan samenleven mogelijk maakten en die voortkwam uit zijn bekentenis opgewonden te geraken door een vrouw die slechts gekleed liep in een onderrok.
Halima stak haar handen uit en trok Ahmed overeind. Terwijl een mengsel van warm water en schuim langs zijn lichaam naar beneden liep stuwde opwinding zijn mannelijkheid in de andere richting. Betoverd door haar naakte bovenlijf zakten zijn ogen, opengesperd door de kracht van grenzeloze bewondering, met een bijna onnatuurlijke traagheid naar haar door parelmoerkleurig satijn bedekte onderlichaam.
'Nu weet ik eindelijk wat je al die tijd heeft dwarsgezeten.'
Halima's woorden stootten als een vlijmscherpe dolk dwars doorheen zijn borstkas. Zijn opwinding implodeerde in het ijle terwijl zijn ogen, verblind door haar priemende blik, wezenloos in het licht van de hare staarden.
Hij wilde met een zucht zijn smeekbede om vergeving aanheffen, een vergeving waarvan hij niet wist of ze voor hemn, voor Samia of voor hen beiden gold, maar Halima liet zijn linkerhand los, legde de drie middelste vingers van haar rechterhand op zijn mond en zei, met een stem die een intense innerlijke rust uitademde: 'Ik heb mijn arme zus alles al vergeven. En jij, Ahmed, jij bent de beste man die een vrouw zich maar kan dromen.'
Waarna ze hem omhelsde en zijn daverende hart tegen de warmte van haar borsten aandrukte.

 

feedback van andere lezers

  • ppe
    zie zo waarom ik zo graag meer vanuit Halima haar kant het verhaal zou horen :)

    Koya ik had me voorbereid om nog dagen langggg Takbir te lezen (maar ik besef wel dat aan elk verhaal een einde komt :( )
    koyaanisqatsi: Ik heb het gevoel dat ik nog heel lange tijd kan doorgaan. Misschien moet ik er maar een trilogie van maken?
  • ivo
    ik ben echt benieuwd hoe dit verder gaat lopen, alhoewel ik de eindspurt begin aan te voelen
    koyaanisqatsi: Ik had eigenlijk willen afsluiten, omdat ik me de gedachte worstel een tweede deel te schrijven...
  • manono
    Misschien kan je dit deel al voorleggen ter publicatie.
    Het past in de boekenwinkel en in de bieb.
    koyaanisqatsi: en (nadien) bij de Slegte? ;-)
  • Mephistopheles
    inderdaad publicatiemateriaal, de hele reeks eigenlijk. hier en daar misschien wat snoeien maar als ze bereid zijn om de onzin die Brusselmans de laatste tijd schrijft te publiceren zouden ze het met dit verhaal toch ook mogen doen. Desnoods bedreig je ze maar met biologische wapens. Ik heb nog een aantal flesjes ebola liggen, je zegt maar als je het nodig hebt
    koyaanisqatsi: Goed (ebola)idee. Alleen, dan kan de pers weer gaan zitten jengelen over moslimterrorisme... ;-)
  • Wee
    Ja, bijzonder, Koyaanisqatsi.
    Zeg níet meer dat je niet kan schrijven!!
    x
    koyaanisqatsi: Maar dan toch niet goed genoeg om gepubliceerd te worden... :-(
Er zijn 8 bezoekers online, waarvan 0 leden: .