writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Pruisisch Blauw (6)

door koyaanisqatsi

Het was deze tragische geschiedenis* die Max er al die tijd van had weerhouden om Pruisisch Blauw te vragen hoe het met zijn situatie gesteld was. Maar nu, vijf weken van stilzwijgen later, achtte hij de tijd aangebroken om haar erover aan te spreken, ook al was het best mogelijk dat haar plots veranderde uiterlijk hem over de streep trok.
Ze verscheen namelijk niet in haar ondertussen traditioneel geworden, veel te grote witte hemd aan de ontbijttafel maar in een strak scharlakenrood kleed, rode netkousen en hoge, zwarte naaldhakken.
Max, die nog maar net thee had gezet, vroeg haar of ze ook thee wenste en aangezien ze bevestigend op zijn vraag antwoordde maakte hij voor haar een kopje klaar.
'Twee suiker, is het niet?' vroeg hij, met het bij de suikerpot passende lepeltje in de aanslag.
Pruisisch Blauw sloeg haar ogen keurend op haar kleed neer en zei: 'Nee, doe vandaag maar drie.'
'Drie?' herhaalde Max ongelovig.
'Ja, is dat zo abnormaal?'
'Ik vind het nogal veel.'
'Ik doe het toch ook niet elke dag.'
'Dat is waar.'
'Wel dan…'
Pruisisch Blauw trok een stoel vanonder tafel, ging een beetje schuin zitten en sloeg haar rechter been over haar linker. Ze leek niet van plan iets te gaan eten want ze kruiste haar armen en legde ze, in afwachting van haar thee, onder het slaken van een lichte zucht op tafel.
Max zette het kopje thee voor haar neer en maakte van de gelegenheid gebruik om de vraag te stellen die al zo lang op het puntje van zijn tong lag.
'Hebt u nog aan mijn briefje gedacht?'
Pruisisch Blauw hield zich doof, roerde in haar thee, bracht het kopje tot tegen haar lippen, nipte er voorzichtig aan, zette het kopje weer neer en antwoordde: 'Natuurlijk heb ik dat. Ik denk er zelfs constant aan. Maar u beseft toch ook wel dat u lang niet de enige bent die op antwoord wacht. Of bent u vergeten dat u in de rij moest staan alvorens u mij uw briefje ter inzage kon overhandigen?'
'Zeker niet, maar…'
'Maar? Maar?' onderbrak Pruisisch Blauw kribbig. 'Er gaat tijd over, dat weet ik ook wel; daar hoeft u mij niet attent op te maken. Maar ik kan nu eenmaal niet toveren, dus…'
Op dat ogenblik kwam 'de ballerina' de keuken binnen. Ze wierp Max en Pruisisch Blauw een achterdochtige blik toe, alsof ze hen wilde verdenken van ruziemaken, schonk zich een kop koffie in en zette zich, bij wijze van boodschap dat het veronderstelde gekibbel in haar aanwezigheid maar beter kon ophouden, ostentatief aan tafel.

* zie Pruisisch Blauw (5)

 

feedback van andere lezers

  • elpe
    het blijft me aanzetten tot herlezen...
    doe voort...
    koyaanisqatsi: thnks!
  • jack
    Nog steeds dat beklijvende, vreemde sfeertje. Blijft spannend!
    koyaanisqatsi: Ik hoop het... ;-)
  • Dora
    Goed weer deze.. jaja, het spant.
    koyaanisqatsi: Hartelijk dank. Ik hoop het zo te houden.
  • hettie35
    Het blijft lezen geblazen, mooi hoor!
    Groetjes Hettie
    koyaanisqatsi: ;-) THNKS!!!
  • tessy
    Je houd de lezer wel vast met dit verhaal, spannend en heel aangenaam geschreven
    koyaanisqatsi: dank alweer... ;-)
  • Mephistopheles
    spant als een slip

    koyaanisqatsi: hopelijk niet te hard... ;-)
Er zijn 6 bezoekers online, waarvan 0 leden: .