writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Pruisisch Blauw (16)

door koyaanisqatsi

De kruidenier nodigde Max uit hem te volgen. Achter de toonbank duwde hij een dik gordijn van groen fluweel opzij en ging hij een steile, smalle houten trap op die pal op een deur liep -wat een erg benauwende indruk op Max maakte. Daar klopte de kruidenier aan waarna hij, met een oor tegen de deur gedrukt, riep: 'Vrouw, bent u zedig?!'
Vanachter de deur klonk een luid maar onduidelijk antwoord. De kruidenier draaide zijn hoofd naar Max en zei: 'Ogenblikje alsjeblief, mijn echtgenote moet zich nog even fatsoeneren.'
Max grijnsde ongemakkelijk, wat hij wel meer deed wanneer hij geconfronteerd werd met situaties die hij te dicht bij andermans privéleven vond aanleunen.
De kruidenier kwam terug enkele treden naar beneden, boog zich naar Max en fluisterde, met zijn rechterhand aan zijn mond: 'Even ter informatie: mijn echtgenote is al geruime bedlegerig. Maar daar hoeft u geen medeleven voor te voelen want er is niks met haar aan de hand. Ze weet niet dat ik ervan op de hoogte ben dat ze komedie speelt -ik heb haar immers ongewild en door stom toeval betrapt op het plegen van handelingen die een bedlegerige vrouw nooit voor mekaar zou krijgen- maar ik laat haar betijen omdat ze me op die manier niet in de weg loopt. En natuurlijk denk ik wel eens: dat is niet netjes van me, maar de gedachte dat haar boerenbedrog veel erger is biedt me dan telkens voldoende troost om het spelletje te blijven meespelen.'
Max gaf met enige moeite een instemmend hoofdknikje en hoorde, opgelucht dat er geen ruimte bleef voor de onthulling van nog een familiegeheim, een stem roepen. De kruidenier schrok op, alsof hij geen geluid uit de kamer verwachtte, en haastte zich, met Max in zijn kielzog, naar boven.
'Geen belet meer?!' vroeg hij.
Er kwam geen antwoord. De kruidenier wachtte nog even, legde zijn oord opnieuw te luisteren, knikte en opende de deur.
Een walm van geparfumeerde zeep sloeg Max in het gezicht; een geur die gemengde gevoelens opwekte, gaande van aangenaam tot sterk overdreven.
'Er is iemand voor het baantje,' zei de kruidenier terwijl hij in de deuropening bleef staan, 'en ik dacht zo…'
Opeens leek hij niet meer in staat zijn zin af te maken. Hij kuchte een keer en maakte Max met een handgebaar duidelijk dat hij mocht binnengaan, waarna hij zelf een stapje opzij zette.

 

feedback van andere lezers

  • hettie35
    Heel beeldend geschreven,knap,
    groetjes Hettie
    koyaanisqatsi: thnks again Hettie
  • jack
    Je beschrijving van zowel het interieur als de situatie, spreekt enorm tot de verbeelding. Ik kan dat gordijn bijna ruiken :-)

    Die kruidenier bevalt me meer en meer!
    koyaanisqatsi: Amai, en het is al jaren niet meer gewassen. (dat gordijn dus, want van de kruidenier zijn hygiëne heb ik -voorlopig- geen weet)
    ;-)
  • Mephistopheles
    Misschien krijgt Max nog wel wat leven in dat mens gepompt, die kruidenier heeft er precies niet veel zin in
    koyaanisqatsi: De mens heeft natuurlijk nog andere zorgen aan zijn kop. Een kruidenierszaak runnen bijvoorbeeld...
  • tessy
    Ik zie die kruidenierszaak zo voor, ik denk dat ik er als kind nog geweest ben, maar toen was zij nog niet bedlegerig.
    Ga nu maar verder met schrijven in plaats van hier te lezen, want ik wacht vol spanning op het vervolg :-)
    koyaanisqatsi: Alles kan natuurlijk. Alhoewel... :-)
  • Dora
    Ja hoor, je bent de koning van de "cliffhanger"
    Ik wacht met smart op de volgende aflevering. Jouw stukken blinken uit in het op gang brengen van fatasie bij de lezer...

    koyaanisqatsi: Mag ik U van harte dank voor deze complimenten.
Er zijn 9 bezoekers online, waarvan 0 leden: .