writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Pruisisch Blauw (19)

door koyaanisqatsi

Enkele weken verstreken. Hun dagen waren zodanig verstoken van noemenswaardige gebeurtenissen dat ze net zo goed uit de annalen van de geschiedenis konden geschrapt worden.
Voor Max zat een zoveelste werkdag erop. Hij maakte zich klaar om naar huis te gaan en had zijn jasje al aangetrokken toen de kruidenier hem vroeg of hij hem even onder vier kon spreken. Max stemde zonder aarzelen in. De kruidenier nodigde hem uit in een klein stoffig kamertje, verscholen in een uithoek van de winkelruimte en ondergedompeld in de geur van aardappelen. Max was verrast door de overdaad aan papieren die het vertrek vulden. Torens van leverbons, facturen en andere documenten lieten nog net ruimte voor een klein bureau en twee stoelen.
De kruidenier slaakte een diepe zucht, wees Max één van de stoelen aan om te gaan zitten en veegde met de rug van zijn rechterhand het zweet van zijn voorhoofd terwijl hij met zijn linker zijn bril afnam.
'Luister, Max,' begon hij op sombere toon, 'wat ik ga zeggen valt me zwaar, heel erg zwaar, maar ik heb geen andere keus dan het ter sprake te brengen. Je bent een goede werker, zeer accuraat -wat met je graad van ontwikkeling te verwachten was-, en uitermate beleefd tegen de klanten, om niet te zeggen: hoffelijk. Maar, ik vrees je er van te moeten verdenken iets van plan te zijn. Wat? Daar heb ik nog geen flauw idee van, maar dat je iets in het schild voert staat voor mij als een paal boven water. Heeft het te maken met mijn bedlegerige echtgenote, onze zaak, ons geld, of met onze dochter, die je nog niet hebt ontmoet, ik weet het echt niet, maar dat je iets beraamt is zeker. Wat heb je daar op te zeggen, mijn jongen?'
Max fronste zijn wenkbrauwen zodanig dat het bijna pijn deed aan zijn voorhoofd. Hij schudde het hoofd, plukte aan het puntje van zijn neus, schudde opnieuw het hoofd en stamelde: 'Meneer Manuel, echt, ik heb het absolute raden naar de oorzaak van uw vermoedens.'
De kruidenier hief een bevende hand op en zei: 'Geen vermoedens, mijn jongen, ik heb het hier over een stellige zekerheid.'
Max sloeg de ogen neer, voelde zijn benen zwaar worden en zijn lichaam trillen van machteloosheid. Nerveus krabde hij aan zijn neuswortel, snoof een keer diep en zei: 'In dat geval, meneer Manuel, zal u mij moeten ontslaan, want ik moet u ieder antwoord schuldig blijven.'
De kruidenier zette zijn bril weer op, keek hoofdschuddend over zijn brillenglazen naar Max en antwoordde: 'Dit gaat mijn verstand te boven. Maar waarschijnlijk ligt de fout bij mij en mijn echtgenote, die je tegen beter weten in hebben aangenomen. Hoe vreselijk allemaal…'
Max stond recht, overvallen door een gevoel van verlatenheid dat uit het niets, als een pas ontdekt begrip, kwam opduiken.
'Ik vrees dat er dan niets meer te zeggen valt,' zei hij met trillende stem.
De kruidenier knikte, stond op zijn beurt recht en zei: 'Natuurlijk betaal ik je meteen je gewerkte dagen uit.'
'Dat hoeft niet,' zei Max, met een wuivend gebaar, 'want ik heb u blijkbaar verontrust en dat was wel het laatste wat ik wilde.'
De ogen van kruidenier werden waterachtig. Hij slikte diep, veegde opnieuw enkele zweetdruppels van zijn hoofd en zei: 'Maar Max, als je er zo'n nobele gedachten op na houdt, waarom smeed je dan bepaalde plannen?'
'Meneer Manuel,' zei Max, terwijl hij zijn armen in de lucht stak, 'waar haalt u dat in godsnaam toch vandaan? Ik ben altijd stipt op tijd, hou me strikt aan de overeengekomen uren van de lunchpauze en ben nog nooit ook maar één seconde vroeger gestopt met werken dan…'
'Maar dat is het 'em juist, mijn jongen,' onderbrak de kruidenier, 'dat is het 'em juist. Zo werken wij toch niet.'
'Zo heb ik altijd gewerkt,' benadrukte Max fel, waarmee hij verraadde hoe verongelijkt hij zich in werkelijkheid voelde.
De kruidenier schrok, staarde Max heel even aan alsof hij iets ongehoords had uitgekraamd, dacht even na en verzocht Max opnieuw te gaan zitten, wat deze pas deed nadat de kruidenier had aangedrongen.
'Max, ga je me nu echt vertellen dat jij er zo'n strikte werkethiek op na houdt?'
Max keek de kruidenier ongelovig aan, verdacht hem er even van hem voor het lapje te houden maar werd zich algauw opnieuw al te bewust van de ernst van de situatie om aan deze veronderstelling vast te houden.
'Meneer Manuel,' zuchtte hij, 'waar ik vandaan kom is het de normaalste van de zaak van de wereld. Sterker nog: wie zich er niet aan houdt krijgt vroeg of laat de rekening voor zijn nalatigheid gepresenteerd.'
De kruidenier draaide zijn hoofd zijn links en begon naar de met papier volgestapelde muur te staren.
'Wat een waanzin,' mompelde hij. Hij dacht even na, richtte zich weer tot Max en zei: 'Vergeef me alsjeblief mijn onwetendheid, mijn jongen. Ik wist wel dat je niet van hier in de buurt was, maar heb er nooit bij stilgestaan dat jij afkomstig kon zijn van een gebied waar men er zo'n verstikkende principes op na houdt.'
Voor Max viel plots een puzzel in mekaar. Nu was het hem duidelijk waarom Pruisisch Blauw te pas en te onpas thuis was op momenten dat hij veronderstelde dat ze aan werk moest zijn.
'Hoe dan ook,' ging de kruidenier met een zucht verder, 'ik zal je moeten vragen je enigszins aan de situatie aan te passen, mijn jongen, want sommige klanten, voor het overgrote deel mensen die dagelijks over de vloer komen, hebben al hun bezorgdheid geuit. Zonder uitzondering zijn ze in de wolken met je dienstbaarheid en je charmes, maar ze vertrouwen het zaakje niet.'
Max, vederlicht geworden door de opluchting die hem als een zoete wind in het gezicht kwam geblazen, begon te glimlachen en zei: 'Als het dat maar is, meneer Manuel…'
De kruidenier haalde een netjes opgevouwen zakdoek boven, veegde het vocht uit zijn ooghoeken en slaakte een diepe zucht.
'Ik stel voor dat je begint met morgen een ganse dag thuis te blijven,' zei hij terwijl hij overeind kwam. 'Niet dat je daar nu meteen gewoonte moet van maken, maar het zal voor de dagelijkse klanten alvast een hele geruststelling zijn.'
Max stond opnieuw recht, trok zijn jasje goed en zei: 'U bent de baas, meneer Manuel,' waarop de kruidenier begon te hoofdknikken en antwoordde: 'Inderdaad, mijn jongen, en zoals je ziet, is baas spelen niet altijd een pretje.'
'Dat wil ik best geloven,' lachte Max, waarna hij de kruidenier een goede avond wenste en de straat op ging.

 

feedback van andere lezers

  • hettie35
    Weer genoten ga snel nog een deel lezen,
    groetjes Hettie
    koyaanisqatsi: hartelijk dank Hettie en mijn beste wensen voor 2011
  • Mephistopheles
    Hij komt snel in nesten precies, nog maar pas begonnen en al een standje. Maar het heeft hem wel een dagje thuiszitten opgeleverd, toffe baas die kruidenier
    koyaanisqatsi: Over dat laatste is iedereen het blijkbaar eens. Heel vreemd...
  • jack
    Wat ik hier een beetje spijtig vind, is dat je niets zegt over de eerste werkdagen en hoe dat allemaal verliep, en dan meteen overgaat naar een later tijdstip waarop er zich al problemen voordoen. Niet dat dat zo geweldig verkeerd is, maar ik heb het gevoel iets gemist te hebben.
    Maar verder een interessant stuk. Een kanteling in perspectief.
    koyaanisqatsi: Ik vrees dat het uitvoeren van de taak van kruideniershulpje niet meteen avontuurlijke toestanden oplevert. Aan de andere, waarde Jacksken, geduld kan wonderen verrichten...
  • tessy
    Waar vind ik zulk een baas ? :-))
    koyaanisqatsi: Niet in deze 'gebieden'... :-)
  • Dora
    Oef oh jeh toch, zo zit dat, jaja... je zal er maar mee behept zijn zeg, een werk-ethiek die klinkt als een klok, daar wordt iedereen zenuw-wachtig van, hahahi...
    koyaanisqatsi: waar een mens al zijn baantje door dreigt te verliezen...
Er zijn 6 bezoekers online, waarvan 0 leden: .