writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Pruisisch Blauw (28)

door koyaanisqatsi

Was het toeval? Zowel Max, de antropoloog, de brunette, de rossige wikkeldame als Pruisisch Blauw schoven de volgende ochtend zo goed als gelijktijdig aan de ontbijttafel.
Alleen Visuele Pracht ontbreekt, dacht Max en hij begon zich af te vragen of ze nog wel naar het huis was teruggekeerd.
'Voor ik het vergeet,' zei het rossige meisje, zonder zich duidelijk tot Max te richten, 'vanavond hoef ik niet te worden ingewikkeld.'
Max was er niet boos om. Het in wikkelfolie verpakken van een levend wezen was een veel lastiger karweitje gebleken dan hij had verondersteld. Bovendien stond het rossige meisje erop naakt te slapen en eiste ze dat hij zowel tijdens het omwikkelen als het ont-wikkelen van haar lichaam zoveel mogelijk de ogen afwendde -wat de onderneming er vanzelfsprekend niet gemakkelijker op maakte. Kwam daar nog bij dat ze 's ochtends, tijdens het verwijderen van de folie, telkens opnieuw een zodanig zurige zweetlucht afgaf dat Max niet zelden een braakneiging moest onderdrukken.
'Maar maak u geen illusies,' siste ze, na een korte pauze, 'want vanaf morgen dient u zich weer aan de afspraak te houden.'
Max wisselde een vluchtige blik met Pruisisch Blauw. Hij kon zich alweer niet van de indruk ontdoen dat ze gestaag bijkwam en dat ze ondertussen echt aan de mollige kant was. Ze liet haar ogen even in het rond rollen, om hem te laten verstaan dat ze de houding van het rossige meisje nog steeds ridicuul vond, maar ook om hem er aan te herinneren dat zijn eigen toegeeflijkheid verantwoordelijk was voor de voortdurende toestand.
'Moet er nog iemand koffie?' vroeg de antropoloog enthousiast, maar niemand behalve Max, die hoofdschuddend bedankte, reageerde.
De antropoloog liet het niet aan zijn hart komen. Hij stond recht, schonk voor zichzelf nog een beker koffie in en ging weer zitten.
'Weet u,' begon hij, zonder op enige aandacht te rekenen, 'vannacht had ik zeer bijzondere droom. Ik bevond me opnieuw bij een primitieve stam waar ik in de beginperiode van mijn carriŤre enkele maanden heb doorgebracht. Het stamhoofd aldaar werd ieder jaar opnieuw verkozen, niet door ouderen, een ander select groepje, de mannen, de vrouwen of alle volwassenen tezamen, maar door de kinderen. Volgens de stamprincipes werd daardoor gegarandeerd dat het stamhoofd eerlijk regeerde, aangezien niemand bij kinderen sneller door de mand viel dan een onoprecht persoon. In mijn droom vannacht was het niet anders. Het stamhoofd was maar net opnieuw verkozen, maar ditmaal hij stelde zich niet tevreden met zijn ambtstermijn en riep hij zich uit tot koning voor het leven. De hele stam verkeerde daardoor in shock, de kinderen niet in het minst omdat zij zich afvroegen hoe het booswicht erin geslaagd was hen zo te misleiden. Ze kwamen aan mij, als observerende buitenstaander, om een verklaring vragen en toen ik hen het antwoord moest schuldig blijven begonnen ze me met stokken en stenen te bekogelen. Nu, in werkelijkheid zou ik natuurlijk op de vlucht geslagen zijn, maar dit was een droom en dus gebeurde er iets helemaal anders. In plaats van op de loop te schieten onderging ik het spervuur en toen de kinderen uitgeraasd waren greep ik een lans en ging er mee naar de woning van het stamhoofd. Die lag nog in bed, met drie nog maar pas opgeŽiste jonge vrouwen, die ik meteen beval de woning te verlaten. Daarop doorboorde ik het hart van de tiran, die krijsend als een gekeeld beest ter aarde stortte. Toen keek ik naar mijn handen, die helemaal onder het bloed zaten en kleverig aanvoelden, en begon ik te schreeuwen, eerst van ontzetting, nadien uit een gevoel van triomf. Vreemd allemaal. Heel vreemd.'
'Dat was het?' vroeg de brunette na een korte stilte.
De antropoloog knikte.
'Pfuh,' siste ze, 'ik heb al heel wat vreemdere dromen gehad,' waarop ze rechtstond en de keuken verliet.
Het rossige meisje deed hetzelfde. Pruisisch Blauw staarde in haar beker koffie, Max zocht naar woorden om de droom van de antropoloog te becommentariŽren maar werd opnieuw te zeer geplaagd door gedachten aan Visuele Pracht om zelfs maar een kortzin te formuleren.
'Misschien is het maar beter uw dromen voor uzelf te houden,' reageerde Pruisisch even later. 'Zeker in dit huis.'
'Misschien,' repliceerde de antropoloog onverstoord. 'Misschien.'
Pruisisch Blauw stond recht, zette haar beker in de gootsteen en ging op haar beurt de keuken uit.
'Gaat u werken vandaag?' vroeg de antropoloog aan Max.
Max knikte.
'Hebt u het meisje gisteravond horen thuiskomen?'
Max voelde zich voor de tweede keer die ochtend wakker schieten.
'Nee!' antwoordde hij, zo luid dat hij er van schrok.
'Ze kwam tamelijk laat thuis. Ik zat nog wat te lezen op de trap. We hebben nog even gepraat, godzijdank niet alweer over mijn beroep, maar over de zaken die zij in de stad moest afhandelen; tot ze moe werd en wilde gaan slapen.'
Max voelde ditmaal geen steek van jaloezie door zijn hart maar een houw die zijn hele lijf doorkliefde.
'Ik moet gaan,' zei hij, terwijl hij rechtstond en hij liet, tegen zijn gewoonte in, zijn beker koffie op tafel staan.

 

feedback van andere lezers

  • hettie35
    Max heeft wat te verduren,
    groetjes Hettie
    koyaanisqatsi: dat is het lot van de 'held' van een verhaal... :-)
  • Mephistopheles
    Enfin, nog goed dat die tiran te grazen genomen werd
    koyaanisqatsi: en hoe?!
  • Wee
    's Ochtends iemand moeten uitwikkelen zou mij
    een vreselijk ochtendhumeur bezorgen.
    Ik ben niet zo groot, maar mijn humťur dan wel :)
    x
    koyaanisqatsi: Denk niet dat je de enige bent... ;-)
  • jack
    Zure zweetgeur: walgelijk! Maar interessant beeld, niettemin.
    koyaanisqatsi: En het is helaas niet zelfdzaam... :-(
  • tessy
    Arme Max, wat een leven, een rosse die hem opeist en visuele schoonheid die hij niet te zien krijgt..het is me wat.
    koyaanisqatsi: Zeg dat wel... ;-)
  • Dora
    Die antropoloog heeft hier en daar in zijn verhaal een woord weggelaten of omgedraaid, naar ik aanneem met opzet? Visuele Pracht is toch wel een prachtig element in het geheel
    koyaanisqatsi: ;-)
Er zijn 6 bezoekers online, waarvan 0 leden: .