writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Pruisisch Blauw (31)

door koyaanisqatsi

Op de toonbak lag een briefje. Het was een slordig uit een schrift van lijntjespapier gescheurd velletje, vol bruinachtige vlekken, als van gemorste koffie. Max herkende het beverige handschrift van de kruidenier, moeilijk leesbaar en met onverklaarbare taalfouten.
Het verzoek stemde hem niet goed. Hij werd gevraagd zich grondig te reinigen aan de lavabo in het toilet, om zich nadien in speciaal voor hem klaargelegde kledij naar boven te begeven.
Alleen al het gebruik van de lavabo wekte bij Max weerzin op. Er was geen warm water en uit de afvoerpijp steeg een sterke rioolgeur op. Bovendien was het in het toilet, zelfs op warme dagen, onaangenaam koud en vochtig.
Op een kartonnen doos naast de lavabo lag een handdoek, een washandje, een stukje zeep en een netjes opgevouwen, kraakwitte kamerjas met bijhorende broek en slippers.
'Ik lijk wel op hotel te zijn,' zuchtte Max tegen zijn spiegelbeeld, terwijl hij de kraan opendraaide.
Hij waste zich zo goed mogelijk, legde zijn kleren op de kartonnen doos en begaf zich met tegenzin naar het enige vertrek dat zich boven bevond, de kamer van de kruideniersvrouw.
Nadat hij daar had aangeklopt ontstond er aan de andere kant van de deur gestommel en nerveus gefluister dat pas ophield toen Max een tweede keer aanklopte. Toen riep de kruidenier: 'Binnen!' waarop Max de deur voorzichtig openduwde.
'Ah Max, daar ben je, mijn jongen.'
Max ging met gefronste wenkbrauwen de kamer binnen. De kruideniersvrouw had in bed het gezelschap gekregen van zowel haar man als haar dochter. Alle drie hadden ze het laken tot net onder hun kin getrokken terwijl hun hoofden diep weggezonken lagen in veel te grote hoofdkussens.
'Ja, Max, zoals je ziet…' klakte de kruidenier.
'Alle drie,' jammerde de kruideniersvrouw.
De dochter, die tussen haar ouders in lag, had haar bril op haar voorhoofd geschoven en staarde met bijna dichtgeknepen ogen naar Max.
'Da's ook de reden waarom we je verzochten redelijk steriele kledij aan te trekken, mijn jongen,' zei de kruidenier zwaarwichtig. 'We zouden niet willen dat je ook ziek wordt. Kijk maar naar onze dochter: toen ik me verplicht zag het bed te houden trommelden we haar om op de zaak te letten, maar in een mum van tijd moest ze ons vervoegen. Gelukkig ben jij komen opdagen, want anders hadden de zaken er slecht voorgestaan.'
'Wat heeft de dokter gezegd?' wilde Max weten.
'De dokter?'
De kruidenier, zijn echtgenote en hun dochter keken elkaar stomverbaasd, bijna geschokt zelfs, aan.
'Neem me niet kwalijk, Max, mijn jongen,' antwoordde de kruidenier na een korte aarzeling, 'maar ik vrees dat je wel iets te hard van stapel loopt. De dokter… Die is niet aan de orde.'
'Maar…'
'Maar laten we ons bij het belangrijkste houden,' onderbrak de kruidenier. 'Max, zou jij het zien zitten om vandaag de zaak open te houden? In je eentje.'
Max moest opnieuw de wenkbrauwen fronsen. Had hij dat al niet dikwijls gedaan? De kruidenier verdween met de regelmaat van een klok in zijn kantoor, of zat uren in de kelder. En soms ging hij zonder wat te zeggen naar buiten, om pas een paar uur later terug te komen.
'Waarom niet?' antwoordde Max dan ook; hij moest zelfs enige moeite doen om geen verontwaardiging te laten blijken.
De kruidenier knikte, als een tevreden huisvader.
'Wij weten wel, mijn jongen, dat je je mannetje kan staan daar beneden. Maar je zal de zaak ook daadwerkelijk moeten afsluiten, wat toch nog iets anders is dan kruideniertje spelen.'
'Maakt u zich daarover maar geen zorgen,' zei Max, 'dat zal me wel lukken.'
De kruidenier draaide zijn hoofd naar zijn dochter en zei: 'Zie je wel.'
'Ja, zie je wel!' snauwde de kruideniersvrouw.
'Nu ja, nu ja,' gromde de dochter, 'en per slot van rekening hebben jullie weinig keus. Het is dit of de zaak sluiten.'
'Als dat alles is' zei Max, die een familieruzie voelde aankomen, 'stel ik voor om maar meteen aan de slag te gaan.'
De kruidenier wendde zich met een raadplegende blik tot zijn vrouw, die knikte en zei: 'Een goed idee, Max. Een heel goed idee.'
'Dan wens ik u alle drie heel veel beterschap,' zei Max, waarop hij de kamer verliet.
'Oh, alleen nog dit!' riep de kruidenier Max na, 'doe je eigen kleren maar opnieuw aan, mijn jongen; dat werkt veel gemakkelijker!'
'Dat zal ik zeker doen,' antwoordde Max, waarop hij de deur dichttrok en nogmaals de wenkbrauwen fronsend de trap afliep.

 

feedback van andere lezers

  • Mephistopheles
    hij maakt wat mee..
    koyaanisqatsi: idd en dank voor het volhardend, solidaire volgen van 's mans lotgevallen!
  • Wee
    Ik frons mij met Max mee en schud m'n krullen, een rare familie ...
    x
    koyaanisqatsi: Tja, wat wil je: rare schrijver... ;-)
  • tessy
    Wat een leven heeft die Max, blij dat ik niet in zijn schoenen sta..
    koyaanisqatsi: boh, een beetje kruidenierke spelen, zo erg is dat toch niet... :-)
  • Dora
    Zo zo, jaja, , , alle drie. . . en Max in witte kamerjas. intigrerend
    koyaanisqatsi: ;-) thks Dame D.
  • jack
    Mysterieuze ziektes, lichaamsvochten in alle geuren en kleuren, ... geen verhaaltje om bij etenstijd te lezen!
    koyaanisqatsi: Het lijkt Heart of Darkness wel!!
  • Anjer
    ben echt benieuwd naar het vervolg, dacht al bijna dat ze een triootje zouden doen (haha) stout van me hoor! grt Anjer
    koyaanisqatsi: triootje, met zijn vieren? ;-)
  • hettie35
    Snel naar het volgende deel, vind het steeds leuker om te lezen.
    Groetjes Hettie
    koyaanisqatsi: :-)
Er zijn 6 bezoekers online, waarvan 0 leden: .