writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Pruisisch Blauw (39)

door koyaanisqatsi

Het schemerde al toen Max de velden bereikte waar de schapen werden gehoed. En hij had dan nog het geluk gehad te kunnen meerijden met een trucker die de stad uit moest, want anders zou hij zijn bestemming niet bereikt hebben voor het donker was.
Een schapenhoeder kwam van op een heuvel op hem toegelopen. Hij stak zijn hand op, als een soort code, en liet deze pas zakken toen hij Max bereikte. Het was een man van middelbare leeftijd die een gebreide muts scheef over een tamelijk warrige haardos had getrokken, een al even warrige baard droeg en heldere, groene ogen had die op een bijzondere manier strijdlust met vreedzaamheid vermengden. Max verklaarde dit als een soort tweede natuur, noodzakelijk voor het uitvoeren van de taak van schapenhoeder, die op zich van een bijna symbolische vredelievendheid getuigde, maar tegelijkertijd een strijdbare alertheid vereiste, aangezien men wel eens dieven of wolven moest trotseren.
'Ik zie dat u in vrede komt,' zei de schapenhoeder terwijl hij zijn hand uitstak.
Max knikte en beantwoordde het gebaar met een stevige handdruk.
'Dat is zo,' zei hij, 'maar… Hoe ziet u dat precies?'
De schapenhoeder glimlachte.
'Dat is maar een protocollaire uitspraak, beste, daterend uit andere tijden. Maar wij, schapenhoeders, gebruiken ze nog steeds omdat we van oordeel zijn dat er een bepaalde zuiverheid van intentie in verweven ligt.'
Plots kreeg Max medelijden met de man. Zijn kleren waren nauwelijks meer dan lompen, gemaakt uit een ruwe stof die veel weg had van jute, en zijn versleten sandalen bleven slechts met behulp van uitgerafelde touwtjes aan mekaar. Als deze man hem al zou aannemen als schapenhoeder, dan zag Max niet hoe hij erin zou slagen hem ook maar de kleinst mogelijke vergoeding te geven.
Toch vroeg hij: 'U zoekt toevallig geen schapenhoeder?'
De schapenhoeder fronste zijn wenkbrauwen en antwoordde: 'Wij zoeken altijd schapenhoeders, beste. Want er kunnen niet genoeg schapenhoeders zijn.'
Op dat ogenblik kwam een kudde schapen vanachter de heuvel tevoorschijn. Ze werden vergezeld door een jongen en een meisje, allebei eenvoudig gekleed maar verre van zo armoedig als de schapenhoeder.
'Kijk!' De schapenhoeder wees naar de kinderen. 'Zij zijn ook vandaag begonnen. Nu gaan ze naar huis, hun taak zit erop voor vandaag. Het zou me daarom goed van pas komen als u meteen aan de slag zou kunnen, dan hoef ik deze nacht niet bij de kudde te blijven.'
'Is het dan alleen voor nachtwerk?' vroeg Max, die sterk gehecht was aan zijn nachtrust, met enige bezorgdheid.
De schapenhoeder schudde het hoofd.
'Nee, we zijn op dit ogenblik tamelijk talrijk. Er bestaat zo iets als een beurtrol, al klopt dat niet helemaal, want er wordt eerder spontaan en op vrijwillige basis afgesproken wie er 's nachts bij de dieren blijft. Maar ik heb net bericht gekregen dat bij ons in de familie een kind op komst is, en dus was ik graag alsnog naar huis gegaan.'
'In dat geval kan u op mij rekenen,' zei Max.
De schapenhoeder haalde opgelucht adem, legde zijn handen op Max' schouders en zei:
'Dat is een mooi gebaar, een schapenhoeder waardig.'
Ondertussen waren de kinderen met de schapen erg dicht genaderd. Max was van oordeel dat de kudde nogal klein uitviel, al had hij er in feite geen idee van uit hoeveel dieren een kudde dan wel moest bestaan.
'Ik veronderstel dat de schapen nu naar de stallen gebracht worden,' merkte hij op, maar de schapenhoeder fronste nogmaals de wenkbrauwen en schudde het hoofd.
'Deze schapen brengen de nacht onder de blote hemel door; zeker met dit milde weer. Het is hoogst uitzonderlijk dat ze de stal opzoeken. Ik kan me zelfs niet meer herinneren wanneer de laatste keer was. Het zou wel eens geleden kunnen zijn van een vorige generatie.'
Max' moed zonk hem stilaan in de schoenen. Op een verdienste rekende hij al niet meer, maar nu ook nog de nacht buiten moeten doorbrengen, begon op het randje van het aanvaardbare te balanceren.
'Ik moet u bekennen: ik heb geen ervaring met schapen hoeden of met de nacht buiten doorbrengen,' zei hij, eerder om beleefd te laten verstaan dat er een grens bereikt was dan met de bedoeling zich er onderuit te praten.
'Daarover hoeft u zich geen zorgen te maken.' De schapenhoeder maakte een handgebaar naar de kinderen, om te laten verstaan dat ze konden vertrekken. 'Deze schapen zijn uiterst gedwee, vooral 's nachts. En zoals ik al zei: het weer is mild, u zal eerder van de frisse buitenlucht genieten dan er last van hebben. Ik heb trouwens een prima deken voor u, dat u maar om uw middel te slaan hebt om het aangenaam warm te hebben. En er zijn hier plekjes genoeg waar u zich in alle rust kan neerzetten.'
De jongen en het meisje lieten de kudde aan de schapenhoeder over. Ze knikten gedag en gingen ieder hun eigen weg nadat ze nog even als afscheid nemende schoolvriendjes naar mekaar gewuifd hadden.
'Zo, vanaf dit ogenblik is het aan u,' zei de schapenhoeder met een zucht. 'Kom, ik zal de deken voor u halen.'
'Prima,' zei Max, al dacht hij er enigszins anders over, 'en kan u me dan meteen misschien één van die plekjes tonen waar ik me kan neerzetten?'
'Dat spreekt van vanzelf,' antwoordde de schapenhoeder, waarop hij Max bij de schouder pakte en met een stevige pas mee troonde, de even voordien ingevallen duisternis in.

 

feedback van andere lezers

  • jack
    Ik maak hier eerder de associatie met een wijs kloosterling. Bedenk alvast een welluidende naam voor die herder, liefst ene die eindigt op -us en begint met pater :-)
    koyaanisqatsi: Pater Leonardus?? Beschermheilige van alle HIV-patiënten???!!
  • greta
    Een kind op komst, een kudde schapen, een heldere nacht... en jij beweert dat dit geen Kerstverhaal is?!
    koyaanisqatsi: er zijn toch geen drie koningen op komst... :-(
  • tessy
    Ik hoopte net dat Max een ster zou moeten gaan volgen...
    koyaanisqatsi: oh, ik was van mening dat hij al genoeg sterretjes ziet... ;-)
  • Dora
    Ik krijg leuke associaties. Wisselende regeringen en het naderende Kerstfeest. De herder spreekt een oudere taal als in een kerstlied...
    "Het zou wel eens geleden kunnen zijn van een vorige generatie.'
    Ja dat BRIEFJE en de kennismaking met Pruisisch Blauw, haha, ik blijf erover drammen...hihi,< : ))) en ik denk jij ook, haha
    Ik had de illusie dat Max de taal niet amicaal sprak als aan MEkaar maar bij elkaar?
    koyaanisqatsi: Had ik potdorie nog niet bij stilgestaan... Kerstmis en schaapherders... Het is echt toeval, geloof me. Er komen beslist geen kerstbomen in de volgende hoofdstukken terecht...
  • hettie35
    Zonder kerstbomen is het al mooi genoeg,
    groetjes Hettie
    koyaanisqatsi: :-)
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 0 leden: .