writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Pruisisch Blauw (50)

door koyaanisqatsi

'Aha, u bent er.'
Max schudde de nachtwachter de hand terwijl zijn ogen gefixeerd bleven op het herderinnetje dat zich wat verderop tussen de schapen ophield.
'Ik moet nog even afscheid nemen,' zei Max, terwijl hij naar het meisje wees.
De nachtwachter kneep zijn ogen tot nauwe spleetjes, staarde naar de kudde, maakte een paar smakkende geluiden en zei: 'Ja, dat begrijp ik.'
Max stapte op de schapen toe terwijl het herderinnetje zich een weg uit de kudde baande.
'Ik ga,' zei Max, toen ze mekaar dicht genoeg genaderd waren om met gedempte stemmen verstaanbaar te zijn.
Het herderinnetje keek hem in de ogen en antwoordde: 'Ja, ik weet dat je moet gaan. Misschien zien we mekaar nog wel een keertje, al is dat niet zeker.'
'Nee, dat is het inderdaad niet,' zei Max. 'Tot ziens.'
'Tot ziens, en succes.'
Max maakte rechtsomkeer, het herderinnetje wurmde zich opnieuw tussen de schapen. Toen één van de dieren begon te blaten maakte ze een paar kirrende geluidjes, wat volstond om het geblaat te doen verstommen.
'Wat bedoelt dat meisje met "succes"?' vroeg de nachtwachter.
'Geen idee,' loog Max, 'een succesvolle uitstap, misschien?'
'Een uitstap zou ik dit niet noemen,' mompelde de nachtwachter, 'tenslotte ben ik geen reisgids. Maar het is het meisje vergeven. Ze is nog erg jong en dus kan ik moeilijk van haar verwachten dat ze veel van de wereld afweet.'
Max reageerde niet. Hij ging zwijgend achter de nachtwachter aan, die zijn lantaarn voor zich uit lichtjes heen en weer liet slingeren terwijl hij zijn opgerolde plattegrond als een onafscheidelijk onderdeel van zijn functie onder een arm geklemd hield.
Toen ze bij de zompige strook kwamen die de velden van de moerassen scheidde hield de nachtwachter halt en draaide hij zich om.
'Uw schoenen,' klakte hij, 'gaat u daar de moerassen mee in?'
Max haalde de schouders op en zei: 'Ik heb geen ander schoeisel.'
'Nu ja,' zei de nachtwachter, 'de zwaarste stukken vermijden we toch, want die zijn alleen toegankelijk voor nachtwachters. Het zal wel meevallen.'
Daarop begon Max onder begeleiding van de nachtwachter aan een tocht langs modderige paden die doorheen de steeds dichter met riet en waterplanten gevulde moerassen drongen, tot de vaste grond overging in drijvend slijk en een netwerk van loopplanken de plaats van de paden innam.

 

feedback van andere lezers

  • jack
    Het wordt godbetert sprookjesachtig! Wat naar mijn gevoel nogal futuristisch begon, 50 afleveringen geleden, ...! Boeiend, boeiend, boeiend!
    koyaanisqatsi: Idd... 50 aflevering... jubileum!
  • greta
    Het herderinnetje blijft alleen achter met de schapen? Wat moedig.
    koyaanisqatsi: Ja, zo zijn herderinnetjes nu eenmaal... ;-)
  • tessy
    Spannend :-)
    koyaanisqatsi: Ja, ik weet het: te kleine schoentjes zijn spannend... :-P
  • Dora
    Oef spannend weer... ik ga mee hoor.
    zich een weg uit DE kudde baande ( moeten er bij jou ook nieuwe batterijtjes in het toetsenbord?,< : )))
    koyaanisqatsi: nee, nieuwe toetsen! ;-)
  • Wee
    Ik volg, maar houd ook mijn schoenen aan. Er zompt en
    zuigt mij daar veel te veel onzichtbaar engs.
    x
    koyaanisqatsi: Je kan ook altijd van die galante rubberen overschoenen aantrekken... ;-)
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .