writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Pruisisch Blauw (51)

door koyaanisqatsi

Wat Max na verloop van tijd opviel was de afwezigheid van enig teken van leven. Geen gekwaak van kikkers, gezoem van muggen of vliegen, geen geluid van een eenzame watervogel, een waarschuwende kreet van een buizerd of wat dan ook verstoorde de stilte.
Waren er misschien dwaallichten in de buurt? vroeg Max zich af, met de beweringen in het achterhoofd dat hun verschijningen vergezeld werden door een mysterieuze geluidloosheid.
Zo nu en staarde hij naar de hemel, waar een oneindig aantal sterren fonkelde en een zilveren halve maan schitterde als nooit te voren. Het licht dat vanuit de hemel op de moerassen neerdaalde maakte de lantaarn van de nachtwachter meelijwekkend overbodig maar precies op het ogenblik dat Max zich hiervan bewust werd liet de nachtwachter zich ontvallen dat het gebruik van de lantaarn tot de verplichte handelingen van een nachtwachter op pad behoorde.
Even later hield de nachtwachter, die er al van in het begin stevig de pas in had gezet, halt en gebaarde hij Max naderbij te komen. Toen Max vlak naast hem stond verzocht hij hem met een tweede gebaar zich naar toe hem te buigen en fluisterde hij: 'Ziet u voor ons, aan dat paaltje, die rode lap hangen? Tot daar gaan we, en niet verder. Het is geen omcirkelde zone die zich daarachter bevindt, zoals u misschien denkt, maar een plek waar volgens de overlevering gedrochten en demonen wonen. Nachtwachters hebben zich in vroegere tijden verder gewaagd maar kwamen terug met verhalen die, vanwege het vereiste taalgebruik, niet na te vertellen waren. Zonder uitzondering zijn deze nachtwachters niet lang na hun terugkeer verdwenen, meestal na eerst krankzinnig te zijn geworden.' De nachtwachter pakte Max bij de arm, kneep er stevig in en vervolgde: 'Ik vertel u dit, omdat ik u als een ernstig, betrouwbaar persoon beschouw; zoals ik al eerder zei. Ik heb in het verleden nog schapenhoeders naar hier gebracht, maar geen van hen heb ik dit toevertrouwd, ook al waren het, misschien op n ongelukkige uitzondering na, eveneens allemaal mensen uit n stuk.'
Max keek even naar de rode lap, die bewegingsloos aan een in het moeras geslagen paaltje hing. En hoek was uitgerafeld en hier en daar zaten er enkele kleine gaten in, maar de kleur was nog opvallend rood, alsof de wisselende weersomstandigheden er geen enkele vat op hadden. Toen richtte hij zijn blik op wat er voorbij het paaltje lag: de loopplank die een tiental meter verderop verdween in een zwart gat van een nauwelijks toegankelijke mangrove waaruit de geur van schimmel kwam aandrijven.

 

feedback van andere lezers

  • tessy
    Hrlijk verhaal hoor, je weet de spanning op te drijven en ons nieuwsgierig te houden. Heel erg goed geschreven
    koyaanisqatsi: Zeer hartelijk dank Tessy. ;-)
  • jack
    Dju, dju, heeeeeeeeeel interessant. Ik wacht ongeduldig op meer!
    koyaanisqatsi: Rustig Jacksken... En hartelijk dank voor de volharding!
  • Anjer
    een donker zwart gat met de geur van schimmel, en rottend vlees? hier gaat mijn verbeelding weer... hou ons in spanning! grt Anjer
    koyaanisqatsi: thnks Anjer :-)
  • Dora
    Ja hoor, ik zie hem zo hangen, die doek en ik verbeeld me de gedrochten in het zwarte gat...Ik ben onderweg niet eens bang geweest, al was het doodstil...
    koyaanisqatsi: Angst is dan ook een slechte raadgever...
  • Wee
    Weet je, ik zou het zomaar kunnen geloven!
    x
    koyaanisqatsi: Stel je voor!!
Er zijn 6 bezoekers online, waarvan 0 leden: .