writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Pruisisch Blauw (62)

door koyaanisqatsi

De zes, als spookridders wakende, opgezette harnassen, de twee immense boekenkasten, gevuld met encyclopedieën, filosofische werken, hoogstaande literatuur en citatenboeken; het was nog allemaal aanwezig, onaangeroerd en in stilte wachtend om bezoekers te verwelkomen die meer kwamen doen dan vergaderen.
Max zette zich neer met een licht gevoel van déjà-vu maar nog meer met een afkeer van de alchemist die op verzoek van Pruisisch Blauw aan de andere kant van de tafel plaatsnam.
Pruisisch Blauw, gekleed in een losse, groene jurk met opvallend veel plooien, zette zich twee stoelen links van Max verwijderd neer. Sinds hij haar een half uur eerder in de keuken had aangeklampt probeerde Max zoveel mogelijk fysieke symptomen van haar zwangerschap op te merken maar behalve haar toegenomen gewicht en een iets bollere welving van haar buik viel er niets te noteren. Hieruit besloot Max dat ze weinig onder haar nu constant veranderende toestand leed en leek te zullen ontsnappen aan een kwaal die menig zwangere vrouw tijdens de zwangerschap gelaten moest ondergaan, namelijk het wegvallen van haar vrouwelijke bevalligheid.
'Heren,' begon Pruisisch Blauw, 'ik heb van u beide vernomen dat u het niet zo goed met elkaar kan vinden.'
Max trakteerde de alchemist op een nijdige blik. Die ouwe vent, die zogezegd begrip had voor zijn standpunt, had er als een achterbakse snotaap niets beters op gevonden dan zijn beklag bij Pruisisch Blauw te doen.
'Nu, vooraleer ik u beide aan het woord laat,' vervolgde Pruisisch Blauw, 'even dit: er kan geen sprake van zijn dat iemand, omwille van een onderlinge onenigheid op straat wordt gezet. Dus, als één van u beide, of allebei, hoopt om dankzij deze bijeenkomst op zo'n manier zijn slag thuis te halen, dan kan ik u al op voorhand met stelligheid zeggen: vergeet het.'
'Oh, maar ik had zeker niet de…'
Pruisisch Blauw legde de alchemist met opgeheven hand het zwijgen op.
'Uw beurt komt nog, meneer,' zei ze, 'maar eerst gaan we horen Max te zeggen heeft. Hij verblijft hier tenslotte al enige tijd en heeft nog nooit iemand last berokkend.'
Max keek Pruisisch Blauw verrast aan. Ze was zich dus wel degelijk bewust van de langdurigheid van zijn verblijf; op zich positief, omdat het aantoonde dat ze dit gegeven niet vergeten was, maar verder weinig hoopgevend omdat het er naar uitzag dat ze hem nog steeds niets te melden had.
'Wel,' zei Max, nadat hij zijn keel had geschraapt, 'ik zal het kort en duidelijk houden: meneer moet iets aan de stank van zijn adem doen. Dit is gewoon niet te harden. En ik kan me eerlijk gezegd niet inbeelden dat ik de enige bewoner ben die er zo over denkt.'
Pruisisch Blauw trok haar wenkbrauwen op, liet de woorden van Max even tot zich doordringen en gaf vervolgens met een hoofdgebaar het woord aan de alchemist.
'Meneer heeft gelijk,' zuchtte deze, 'overschot van gelijk. Maar wat kan ik doen? Het is… Een beroepsziekte, zeg maar.'
'Als u het met mij eens bent,' zei Max verbaasd, 'waarom bent u zich dan over mij gaan beklagen?'
'Ik wilde deze bijeenkomst vermijden,' antwoordde de alchemist, 'omdat ze geen enkel nut heeft. Zoals ik al zei, jongeman, en zoals de jongedame zonet bevestigde: ik kan niet zomaar op straat gezet worden, ook al ben ik alleen maar irritant.'
'Kleine correctie,' reageerde Max met opgestoken vinger, 'u bent niet irritant, uw adem is het. Mogelijk bent u zonder die kwalijke geur zelfs aangenaam gezelschap.'
'Dat zeggen wel meer mensen, maar ik betwijfel of daar enige waarheid in zit. Ik ben en blijf een alchemist, weet u. En het is geweten dat alchemisten, op een enkele uitzondering na misschien, eigenwijze zonderlingen zijn. Geobsedeerd door stoffen, vloeibaar of vast, gassen, dampen, emulsies, chemische reacties enzovoort, zijn we om te beginnen al asociaal…'
'Maar…'
'Sta me toe, mijne heren, u beide te onderbreken,' zuchtte Pruisisch Blauw. 'Als ik de oorzaak van het dispuut had gekend, dan zou er nooit sprake geweest zijn van deze tijdverslindende bijeenkomst. Komt u allebei mee.'
Max en de alchemist keken mekaar verbaasd aan. Van vijandschap was beslist geen sprake meer, voor zo ver die er al ooit was geweest -zeker niet van de kant van de alchemist.
Omdat beide mannen bleven zitten herhaalde Pruisisch Blauw haar verzoek terwijl ze zelf recht stond en naar de deur liep.
Gehoorzaam gingen Max en de alchemist haar nu achterna, richting eerste verdieping, waar Pruisisch Blauw zonder kloppen de deur van de badkamer openduwde. Daar troffen ze de vrouw met de baby aan, die naakt op de rand van het bad zat terwijl het kleintje gulzig van haar linkerborst dronk.
'Neem ons niet kwalijk dat we even storen,' zei Pruisisch Blauw, 'maar het is nogal dringend.'
Max en de alchemist bleven aarzelend in de deuropening wachten terwijl Pruisisch Blauw een smalle witte kast opentrok.
'Heren,' snauwde ze, 'zouden jullie zo vriendelijk willen zijn binnen te komen en de deur te sluiten. Zo komt er tocht binnen!'
'Neem ons niet kwalijk,' zei de alchemist verontschuldigend. Hij gebaarde Max hem voor te gaan, maar deze drong aan dat ouderdom voorrang had, waarop de alchemist zich met een hoofdknikje naar binnen haastte.
Ondertussen had Pruisisch Blauw een vierkante doos met een blauw deksel tevoorschijn gehaald. Terwijl ze een paar keer door haar neus blies, begon ze in de inhoud ervan te rommelen tot ze een dikke witte tube tevoorschijn haalde.
'Alsjeblief!' zei ze, terwijl ze de tube naar de alchemist uitstak.
De oude man nam de tube voorzichtig in ontvangst en boog zich bestuderend voorover.
'Tandpasta, bevat sulfiden,' las hij luidop.
Pruisisch Blauw zette het deksel weer op de doos en zette deze terug in de kast. De alchemist keek heel even naar de vrouw met de baby, vervolgens wat langer naar Max en zei, met een brede grijns op zijn gezicht: 'Dat ik daar zelf niet aan gedacht had!'
'Iedereen tevreden?' vroeg Pruisisch Blauw zuchtend.
'Ik in alle geval,' antwoordde de alchemist, als een kind dat hoogst tevreden was met zijn ontvangen geschenk.
Max, die zijn vertrouwen in Pruisisch Blauw had gesteld, gaf een hoofdknikje, glimlachte naar de vrouw met de baby -die hem compleet negeerde- en zei: 'Zullen we dan maar gaan?'
Pruisisch Blauw beantwoordde zijn voorstel door zwijgend terug naar de deur te lopen. Max liet haar als een galante heer voorgaan maar toen hij vervolgens de alchemist verzocht de badkamer te verlaten, zei deze: 'Gaat u alvast. Want ik ga eerst eens flink de tanden poetsen.'

 

feedback van andere lezers

  • greta
    'Het wegvallen van haar vrouwelijke bevalligheid'.. juist als een vrouw zwanger is straalt ze schoonheid en sierlijkheid uit. Of ik moet het woord bevalligheid verkeerd interpreteren?
    Flink poetsen... het zal wel een dubbele beurt nodig hebben.
    koyaanisqatsi: Extreem subjectief: sommige vrouwen worden mooi(er) als ze zwanger zijn, andere vergaat het omgekeerd, net zoals er mannen zijn die zich aangetrokken voelen tot zwangere vrouwen terwijl anderen ervan huiveren. Mijn schamele ervaring heeft me geleerd dat zwangerschap voor vele vrouwen in alle geval geen lachertje is. ;-)
  • Dora
    Prodent wast zelfs de stank van zwavel tot het parelgeviste schone, wat een sulfide beelden weer...die vrouw in de badkamer
    koyaanisqatsi: Ja, beelden... Ik zou liever films maken (maar daarvoor ben ik zowel te arm als te lui), of schilderijen maken (maar daarvoor heb ik al helemaal geen talent) en dus schrijf ik maar... beschrijvend.
  • Wee
    't Alchemistje ioneert in sulfiden drenzigheid, en dan krijgt ie 't
    ook nog voor elkaar in die badkamer te blijven ...
    x
    koyaanisqatsi: Alchemisten... Rare tisten...
  • tessy
    En dat doe je heel goed, beschrijvend schrijven.
    koyaanisqatsi: Soms in herhaling vallend, helaas. (Maar toch bedankt!)
Er zijn 2 bezoekers online, waarvan 0 leden: .