writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Pruisisch Blauw (67)

door koyaanisqatsi

Max liep de trap en kwam boven meteen terecht in een rokerig zaaltje waar groepjes ongure mannen aan ronde tafels zaten te kaarten.
Desperado's, dacht Max met bonzend hart. Hij schuifelde plompverloren naar het midden van het vertrek, draaide een paar keer in het rond, moest diep slikken en schraapte zijn keel maar kreeg niet voldoende moed vergaard om naar de baas te vragen.
Een man met een stoppelbaard en een zware hangsnor, die in één van de voorste hoeken van het zaaltje zat, hief een vinger op. Max keek hem zo ingetogen mogelijk vragend aan en deed een stapje naar voor.
'Boven,' zei de man, net verstaanbaar.
Max knikte dankbaar, zocht naar de trap naar de tweede verdieping maar vond slechts een smalle deur achter een tafel in één van de verste hoeken. Verloren maakte hij opnieuw oogcontact met de man met de hangsnor, die ditmaal met zijn kin naar de deur wees, knikte, het hoofd schudde en met een zucht zijn speelkaarten op tafel smeet.
Max, zich al te bewust van de onbeholpen indruk die hij maakte, haastte zich naar de deur, die tot zijn ergernis klemde, waardoor hij zich verplicht zag zijn schouder er tegen te zetten. Gelukkig gaf de deur meteen mee zodat hij zich snel uit de voeten kon maken. Hij liep de trap op, kwam in een gang terecht die draaide als een worm en passeerde een kamer met hemelsblauwe muren waar enkele jongens en meisjes in flinterdunne tuniekjes panfluit spelend in het rond dartelden.
'Ah, daar ben je!'
Een luide stem rolde hol klinkend langs de muren van de vreemde gang. Aan het eind ervan, voor de deur van een kamer waaruit witte dampen en sissende geluiden kwamen, stond een kolos van een man in een wit hemd dat over een korte zwarte broek hing. De benen van de man, harig en gespierd, waren opvallend krom, wat geaccentueerd werd door de korte berglaarzen die aan zijn grote voeten zaten.
Max keek de man vol ontzag aan, wierp nog gauw een steelse blik op de kinderen in de hemelsblauwe kamer en ging verder.
'Max, is het niet?'
Max' hand verdween als een tenger twijgje in de enorme hand die de man uitstak.
'Ik ben Alfred, de eigenaar van deze uitspanning, die geen naam heeft. Als je wil mag je me "De Bullebak" noemen. Dat doet iedereen toch, achter mijn rug, dus kan je het net zo goed in mijn aanwezigheid doen. Max, om te beginnen het volgende: hier heet jij Maximiliaan…'
'Maar zo heet ik ook in…'
Alfred, alias De Bullebak, keek Max aan met de priemende ogen van een strenge schoolmeester die zich onderbroken wist door een onbeleefde leerling.
'Maximiliaan dus, punt uit. Ik heb je aanbevelingsbrief maar half gelezen en daar is maar één reden voor: hij is afkomstig van Visuele Pracht en als Visuele Pracht iemand aanbeveelt, wie ben ik dan om die persoon niet aan te nemen? Je kan onmiddellijk aan de slag, dus doe je kleren maar uit.'
'Mijn kleren uit?'
In de wetenschap verkerend Alfred verkeerd begrepen te hebben, liet Max een fijn lachje op zijn lippen verschijnen. Alfred pakte hem echter bij de schouder en trok hem de kamer binnen van waaruit onophoudend dampen oprezen en sissende klanken klonken.
'Dit is, zoals je kan zien, de keuken!' brulde hij, boven het gesis uit, in Max' oor. 'Wij maken alleen hete gerechten, Maximiliaan, bloedhete gerechten! En neem maar van mij aan: met je kleren aan hou je het hier geen tien minuten uit; ga je tegen de vlakte om het eerstvolgende half uur niet meer overeind te komen!'
Tussen langs alle kanten aanwaaiende en opstijgende dampen ontwaarde Max vage schimmen van naakte figuren die groenten fijnhakten, vlees in repen sneden, grote vissen fileerden, in potten en pannen roerden en borden vulden met stomende gerechten.
'Kom mee!' brulde Alfred terwijl hij Max alweer uit de keuken trok. 'Dat was wel duidelijk, me dunkt?!'
'Het spijt me,' zei Max, bijna stotterend, 'dit kan ik niet. Het druist in tegen mijn religieuze overtuiging.'
Alfred blies door zijn neus, doorboorde Max met een verzengende blik en gromde: 'Religieuze overtuiging… Religieuze overtuiging… Mag ik je eens wat vragen, Maximiliaan met een religieuze overtuiging -waar ik trouwens alle respect voor heb? 'Wat doe jij met jouw religieuze overtuiging als je morgen doodziek, bedlegerig, in een hospitaal overgeleverd bent aan de genade van artsen, verplegers en verpleegsters? Ga je dan ieder onderzoek, noodzakelijk voor je genezing, of iedere wasbeurt, noodzakelijk om te vermijden dat je niet gaat liggen stinken, weigeren omwille van je religieuze overtuiging? Ja? Of nee?'
Veel minder overtuigd dan hij was, schudde Max het hoofd.
'Wel dan, Maximiliaan!'
Alfred gaf Max een daverende klap op zijn rug en zette, zelfvoldaan, zijn handen in zijn zij.
'Als ik dan tenminste mijn onderbroek mag aanhouden,' stamelde Max.
Daarop begon Alfred zijn tong verveeld heen en weer te duwen in zijn mond. Hij keek naar het plafond, alsof hij daar enig begrip voor Max principes hoopte te vinden, en zuchtte: 'Nou goed dan, jij moet het weten. Ik veronderstel dat een onderbroek wel doenbaar zal zijn.'
Max haalde opgelucht adem. Voor het eerst sinds hij in het gezelschap van de skeletachtige chauffeur de achterbuurt was ingereden voelde hij zich opnieuw wat op meer op zijn gemak.
'Waar kan ik mijn kleren laten?' vroeg hij, terwijl hij zijn hemd begon los te knopen.
'Geef maar aan mij,' zei Alfred, opnieuw door zijn neus blazend. 'En daar binnen maak je maar klaar wat je wilt. De eerste week doe je hapjes, zoals je thuis placht te doen, en de tweede week, wanneer je reputatie is gevestigd, sla je maar aan het experimenteren met heuse schotels. Doe maar op, doe maar wat in je opkomt. In deze keuken heersen geen regels -die helpen toch maar alles kapot-, behalve: heet, Maximiliaan; heet moet het eten zijn, anders krijgen we gedonder. En geloof me: met onze klanten, goeie klanten, vaste klanten -één voor één fatsoenlijke heren, daar niet van- wil je geen gedonder. Zelfs ik niet, en zoals je ziet ben ik allesbehalve een slap watje. Begrepen?'
'Begrepen,' knikte Max terwijl hij uit zijn broek stapte.
'Mooi zo,' zei Alfred terwijl hij de broek uit Max' handen graaide. 'En dan nu aan de slag. En vlug een beetje, want de klanten wachten!'

 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Dag Koyaanisqatsi. Ik ben nog niet zo lang hier en lees mij het
    licht uit m'n ogen om wat bij te komen. Ff een tussenstop om je
    te zeggen dat ik je verhalen geweldig vind!
    x
    koyaanisqatsi: Welkom Wee, HARTELIJK dank voor je compliment, succes alhier en nog veel leesplezier.
  • tessy
    Tja sommige mensen hebben nog een religieuze overtuiging waar ze zich aan houden, respect dus voor Max. Maar wat gaat hij klaarmaken? :-)
    koyaanisqatsi: Goeie vraag...
  • Dora
    Deskundiger dan deze keer?
    Meteen in de ROOS gewschoten met een bullseyeachtige wending:
    Max kwam boven (meteen)terecht in een rokerig zaaltje waar groepjes ongure mannen aan (enkele) ronde tafels zaten te kaarten.
    Na al die mooie beschrijvingen waar ik likkebaardend van geniet kom je dan met de klapper "Het druist in tegen mijn religieuze overtuiging." Dat vind ik een GEWELDIGE vondst. Mooi geschilderd weer, jouw verhaal met onze Max. Ik mag die man wel met zijn geboelige reacties

    koyaanisqatsi: Ik blijf het een rare snuiter vinden... Onze Max... ;-)
  • hettie35
    Max heeft vele kanten, maar welke de juiste is?
    Groetjes Hettie
    koyaanisqatsi: De zijkant? :-)
Er zijn 6 bezoekers online, waarvan 0 leden: .