writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Pruisisch Blauw (75)

door koyaanisqatsi

'Ik had niet verwacht u hier nog te zien,' zei het herderinnetje.
Ze sloeg haar armen om haar benen, waardoor haar kort rokje nog wat hoger schoof en haar dijen, tenger en bleek, voor een groot deel zichtbaar werden.
Starend naar de moerassen blies Max door zijn neus. De schemering dompelde de hemel in een paarse gloed, terwijl de ondergaande zon oranje strepen doorheen de flinterdunne wolken trok.
'Het is goed toeven hier,' zei Max, zijn wenkbrauwen samentrekkend.
'Dat is waar,' antwoordde het herderinnetje.
De schapen werden gehoed door twee jonge mannen, allebei gekleed in een mouwloos kaki t-shirt, een groene broek en zwarte laarzen. Ze leunden allebei op een lange stok en keuvelden met elkaar, waarbij één van hen constant ja knikte.
'Gaat u straks weer op stap met de nachtwachter?' vroeg het herderinnetje na een lange stilte.
'Misschien,' antwoordde Max. Hij had de mogelijkheid niet overwogen, maar nu het herderinnetje ze ter sprake bracht, leek hem dat een goed idee om zijn gedachten te verzetten.
'Ik weet niet of hij nog komt,' zei het herderinnetje echter, 'er doen verhalen de ronde dat hij vertrokken is.'
'Vertrokken?'
Het herderinnetje knikte en sloeg een mug die rond haar knieën cirkelde weg.
'Hij is al een paar dagen niet meer komen opdagen. En er wordt van een vervanger gesproken, dus…'
'Oh…'
Er viel opnieuw een stilte. Een plotse windstoot joeg door de moerassen en deed hier en daar wat zand opwaaien. Een krijsende vogel scheerde over de waterplas, keerde weer en vloog het bos in.
Max dacht terug aan de woorden van de schapenhoeder. Hoe vriendelijk hij ze ook had uitgesproken, ze waren aangekomen als een mokerslag.
'Wie een ander baantje heeft aangenomen kan niet meer terugkeren als schapenhoeder. Schapenhoeder kan men maar één keer worden. Het spijt me.'
De schapenhoeder zijn als troost bedoelde besluit, dat het nog steeds aangroeiende leger zich aanbiedende jongemannen zijn kansen op schapenhoeden tot zo goed als onbestaande had gereduceerd, was als een holle frase aan Max voorbijgegaan.
Het herderinnetje daarentegen liet het niet aan haar hart komen. Als schapenhoeden wegens een teveel aan schapenhoeders niet kon, dan kwam zij gewoon in de buurt van de kudde onder de grote loofboom zitten om te mediteren.
'U kan ook met mij meegaan, straks,' zei ze plots, met een felheid niet bij haar rustige aard paste.
'Naar waar?' vroeg Max.
'Naar mijn nacht.'
'Naar jouw nacht?'
Het herderinnetje knikte fel.
'Bedoel je: de nacht met je doorbrengen?' vroeg Max ongelovig.
'Waarom niet?' antwoordde het herderinnetje terwijl ze hem diep in de ogen keek.
'Neem me niet kwalijk,' kwam één van de jonge mannen, die onopgemerkt naderbij was gekomen, tussenbeide. 'Maar wij hebben nog geen ervaring als schapenhoeders en vroegen ons af of we rekening moeten houden met de dreiging van wolven?'
Max keek het herderinnetje vragend aan. Zonder verklaarbare reden nam hij aan dat zij meer ervaring had dan hij en dat ze de jongeman correct zou kunnen inlichten.
'De schapenhoeder heeft het wel eens zijdelings vermeld,' zei ze, na een korte aarzeling. 'Maar je moet zeker niet in paniek slaan wanneer je één van hen hoort huilen. Dat betekent, volgens de schapenhoeder, alleen maar dat ze eenzaam zijn.'
De jongeman knikte en vroeg: 'Mag ik daaruit afleiden dat we meer op onze hoede moeten zijn voor de stilte?'
'Dat lijkt me logisch,' antwoordde het herderinnetje overtuigd, 'want wie onverhoeds wil toeslaan, maakt zich zo stil mogelijk.'
De jongeman knikte opnieuw, bedankte het herderinnetje en voegde zich weer bij zijn makker.
'En?' richtte het herderinnetje zich meteen terug tot Max.
'Ik… Ik weet het niet,' stamelde hij. 'Ik zie niet in wat…'
Het herderinnetje legde hem met een opgeheven hand het zwijgen op en zei: 'Wat je verwachtingen ook moge zijn, gooi ze overboord. Want mijn nacht is niet zoals alle andere nachten, geloof me.'
Heen en weer geslingerd door twijfels slaakte Max een diepe zucht. Aan de ene kant wilde hij zich niet in een onbekend avontuur storten, maar aan de andere kant bleef iedere afleiding welkom om zijn gedachten te verlossen van het geheim van Visuele Pracht.
'Kan je me garanderen dat ik niet in moeilijkheden geraak?' vroeg hij.
Het herderinnetje klakte met haar tong, richtte haar blik terug op de moerassen en vroeg, lichtjes geïrriteerd: 'Hebt u die vraag ook aan de nachtwaker gesteld, toen hij u mee naar de moerassen nam?'
'Niet dat ik het me kan herinneren…'
'Wel dan,' zei het herderinnetje terwijl ze recht sprong, 'dan zie ik niet in waarom ik op die vraag zou moeten antwoorden. Nu, u moet het zelf weten. Het ligt er vingerdik op dat u zich over iets of iemand zit suf te piekeren en ik bied u een mogelijkheid om uw gedachten te verzetten. Maar ik ben niet van plan u bij de haren mee te sleuren -wat me toch niet zou lukken.'
'Vertrekt u nu al?' vroeg Max, bang dat hij gedwongen werd tot een onmiddellijk besluit.
'Nee, ik ga me even in het bos terugtrekken om een plasje te maken en blijf nog hier zitten tot het donker is. Daarna ga ik naar huis om me om te kleden en dan duik ik mijn nacht in. Dus, u hebt nog ruim te tijd om een beslissing te nemen.'
'Goed,' zuchtte Max opgelucht, waarop het herderinnetje zich naar de rand van het bos begaf.

 

feedback van andere lezers

  • greta
    Max staat alweer voor een dilemma. Ik krijg meer en meer het besef dat je verhaal een blauwdruk is van het leven dat we leiden. Of lijden.
    Hoe oud is Max eigenlijk? Ik probeer een schatting: 45?
    koyaanisqatsi: Jonger! Behoorlijk jonger... :-)
  • tessy
    Jeetje Max wat staat er jou nog allemaal te wachten
    koyaanisqatsi: Tja, die knaap wil per se een boek vol krijgen met ervaringen. Alles heeft zijn prijs natuurlijk!
  • Dora
    Poehee, die Max is geen roekeloze kavalier...
    (Sorry, maar dit vind ik een ingewikkeld woelende zin :De schapenhoeder zijn als troost bedoelde besluit, dat het nog steeds aangroeiende leger zich aanbiedende jongemannen zijn kansen op schapenhoeden tot zo goed als onbestaande had gereduceerd, was als een holle frase aan Max voorbijgegaan.
    Wellicht iets als: Het als troost bedoelde besluit van de schaapsherder was als een holle frase aan Max voorbij gegaan: het aangroeiende leger van jongemannen die zich aanbieden als herder heeft de kans mee te doen tot zo goed als onbestaande gereduceerd??)
    koyaanisqatsi: Ja, die zin, daar zit ik nog op te broeden (met terugwerkende kracht) :-)
Er zijn 7 bezoekers online, waarvan 0 leden: .