writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Pruisisch Blauw (80)

door koyaanisqatsi

De blonde jongen keek een paar keer in het rond, alsof hij zich ervan wilde verzekeren dat zich nergens tussen het publiek een onverlaat bevond die in staat was de sacrale stilte te verstoren. Toen hij hiervan overtuigd was ging hij op de krat staan, schraapte zijn keel en zei luid maar zonder te roepen: 'Welkom vrienden en vriendinnen. Eindelijk is het weer zo ver. Vorige week luisterden we naar een orakel, een zeer oude vrouw die er aparte meningen op na hield en zo haar eigen profetieën koesterde, wat na afloop van haar betoog uitmondde in pittige discussies die we ons nog lang zullen herinneren. Vanavond hebben we een griot op bezoek, een man die qua ouderdom niet voor het orakel moet onderdoen, maar, zoals u uit zijn liederen zal kunnen opmaken, er een heel andere kijk op de wereld op na houdt. Hij brengt ons vanavond twee liederen; twee, zoals de traditie van de griots het wil, zeer lange liederen. Het eerste lied mogen we gerust nog bestempelen als een klassiek liefdesverhaal, het tweede, dat na de pauze wordt gebracht, is daarentegen van filosofische aard.
Beste vrienden en vriendinnen, mag ik jullie aandacht en jullie gedisciplineerde stilte voor Allassane en zijn begeleider op de kora, Diarra.
Voor de derde maal klonk er gejuich, gefluit en handgeklap. De blonde jongen stapte van de krat, trok haar naar de rand van de ring en ging erop zitten. Vanachter hetzelfde loshangende pand van het tentzeil waar hij even tevoren tevoorschijn was gekomen, verscheen nu een grote zwarte man ten tonele, gekleed in een goudkleurige kaftan. Achter hem verscheen een tweede man, kleiner van postuur maar net zo donker, in een eenvoudig lang gewaad van wit katoen. In zijn linkerhand droeg hij een kora, onder zijn rechterarm zaten twee opgerolde tapijtjes geklemd. Toen de mannen het midden van de ring bereikten maakten ze een diepe buiging die beantwoord werd door een toename van het gejuich, gefluit en geapplaudiseer.
De grote man nam de tapijtjes van de kleinere man over en rolde ze naast elkaar uit. Vervolgens wees hij één van de tapijtjes als zitplaats voor de koraspeler aan, waarna hij zichzelf in kleermakerszit op het andere installeerde. Toen de koraspeler zijn instrument begon te stemmen sloot de grote man de ogen en liet hij zijn kin tegen zijn borst zakken. Pas toen de koraspeler, even later, de aanhef van het eerste lied gaf, hief hij zijn hoofd weer op, om enkele tonen later de hele tent met zijn hese, haast jammerende stem in de ban te slaan.

 

feedback van andere lezers

  • greta
    Een griot, een koraspeler? Opgezocht met google. Ik leer hier nog bij op m'n ouwe dag.

    koyaanisqatsi: Je bent maar zo oud als je jezelf beschouwt... :-)
  • Dora
    In de ban ben ik er ook van. Verdorie, tot morgen wachten, geketend aan je verhaal.
    (oeps, niets voor jou, vast een verkeerd knoppengreepje:beantwoord(t))
    koyaanisqatsi: :-)
Er zijn 6 bezoekers online, waarvan 0 leden: .