writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Pruisisch Blauw (89)

door koyaanisqatsi

Meteen nadat de mannen vertrokken waren begaf Visuele Pracht zich naar haar kamer. Ze had geen woord meer met Max gewisseld, ook niet toen deze haar bij wijze van troost een kop koffie had aangeboden, en was nagelbijtend en nasnikkend haar eigen wereld in gevlucht.
Max, behoorlijk verveeld met de pijnlijke situatie, was bij het raam gaan staan en had zich afgevraagd hoe het nu met haar verder moest, maar een voorgevoel had hem gewaarschuwd de zaak maar beter als afgesloten te beschouwen. Dromerig voor zich uit starend had hij zijn kop koffie leeg genipt om zich daarna eveneens op zijn kamer terug te trekken.
De commotie had hem zijn vermoeidheid doen vergeten maar nu, in de buurt van zijn bed, keerde het besef terug dat hij de ganse nacht was opgebleven en liet hij zich uitgeput op een stoel vallen. Met moeite, als een oude man, trok hij zijn kleren uit en kroop hij, zijn laatste energie uitblazend, onder de lakens. Het voorval met de twee mannen en Visuele Pracht plaagde nog even zijn gedachten, maar toen verzonk hij in een diepe slaap, gekleurd met enkele verwarrende dromen waarvan hij zich achteraf niets meer zou herinneren.
Het was al avond toen hij opnieuw wakker werd en honger en dorst hem meteen dwongen om zich naar de keuken te begeven. Daar aangekomen werd hij overgevallen door een zwaarmoedig gevoel van verlatenheid waaruit het vermoeden voortsproot dat hij moederziel alleen in grote huis was achtergebleven.
Waar was iedereen heen? Al die mensen die zijn pad gekruist hadden, sommigen kortstondig, anderen voor iets langere tijd, die op één na allemaal gemeen hadden dat ze na hem waren gekomen en alweer vertrokken waren, terwijl hij zelf nog steeds als het ware aan het huis gekluisterd zat.
Om zijn sombere gedachten te ontvluchten besloot hij enkele eieren te bakken, water op te zetten voor thee en terug te reizen naar de vorige nacht die als één grote, wonderbaarlijke belevenis in zijn geheugen stond gegrift.
Terwijl hij de eieren in een kom openbrak viel zijn oog op een kalender net naast de keukenkast. Verbaasd dat hij deze nog niet eerder had opgemerkt stapte hij er op toe om uit instinctieve nieuwsgierigheid terug naar de afgelopen maanden te bladeren. Toen hij vijf bladzijden had omgeslagen zag hij een dag omcirkeld met dikke zwarte inkt. Het was een weekdag als een ander, maar blijkbaar moest er voor iemand op die dag een bepaalde gebeurtenis hebben plaats gehad die het verdiende te worden aangestipt.
Misschien was het een verjaardag, dacht hij, of een datum voor een belangrijke sollicitatie, maar terwijl zijn verbeelding nog meer onschuldige mogelijkheden opriep begon hem iets verontrustends te dagen. Hij prentte de datum in zijn hoofd, haastte zich naar zijn kamer, pakte zijn rugzakje en begon nerveus in het zijvakje te graaien waar hij al zijn papieren hield opgeslagen. Toen hij eindelijk vond waar hij naar zocht stond het zweet hem al op voorhoofd en bonsde zijn hart in zijn keel. Met trillende vingers draaide hij het busticket met de bedrukte kant naar boven om met een schok zijn bange vermoedens bevestigd te zien. De dag die op de kalender was aangeduid, was de datum waarop hij zich bij Pruisisch Blauw had aangeboden.

 

feedback van andere lezers

  • Dora
    Zo werkt dat inderdaad. Eerst is het maar een datum, dan kruipt het dichterbij en dan patsboem, zweet het zich de waarheid binnen. Daarna is er geen weg meer naar niet weten...

    alleen in HET grote huis
    hield opgeslagen??? een document op de comp.? Wellicht opgeborgen?
    koyaanisqatsi: je kan ook "iets" "ergens" opslaan hoor... (in een pakhuis bv.) :-)
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .