writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Pruisisch Blauw (91)

door koyaanisqatsi

Omdat Max er pas tegen de ochtend in was geslaagd opnieuw de slaap te vatten, was het al bijna middag toen hij wakker werd. Boos op zichzelf vanwege zijn lankmoedige houding tegenover Pruisisch Blauw de afgelopen nacht, verliet hij ditmaal vastberaden zijn kamer om uitleg te eisen over het vreemde feit dat de dag waarop hij zich bij haar had aangeboden als enige datum op de kalender in de keuken was omcirkeld.
Van zodra hij een voet in de gang zette werd hij evenwel gewaar dat het huis opnieuw verlaten was. De deur van de kamer van Pruisisch Blauw stond open, haar bed was beslapen en ernaast, op de grond, lag een slordig opgevouwen smoking.
Heel even speelde Max met de ondeugende gedachte een kijkje in de kamer te nemen, maar zijn angst om betrapt te worden was veel groter dan zijn nieuwsgierigheid en dus begaf hij zich maar naar de keuken. Daar wachtte hem een zoveelste verrassing, want in tegenstelling tot wat hij vermoed had was hij niet alleen in huis. Aan tafel zat een tamelijk jonge man van wie het gelaat verborgen bleef onder de schaduw van een vreemd gekapt en gekamd kapsel wat alleen maar mogelijk was omdat hij zijn hoofd lichtjes voorovergebogen hield terwijl hij in een lege kop koffie staarde.
Max herkende de ietwat sombere verschijning meteen: het was de jongeman die hem had achtervolgd toen hij zich voor het eerst naar buiten had gewaagd en verdwaald was geraakt.
'Een goeie middag,' zei hij aarzelend, terwijl zijn gedachten al op zoek gingen naar de juiste woorden om de jongeman aan de tand te voelen.
'Een goeie middag, ook,' mompelde de jongeman zonder zijn hoofd op te richten.
'Mag ik u vragen wat u hier doet?' vroeg Max. Hij was van oordeel dat hij, zelf een gast, met deze vraag zijn boekje te buiten ging, maar na de manier waarop Pruisisch Blauw hem een paar uur eerder had behandeld, had zijn aangeboren gereserveerdheid een flinke deuk gekregen.
'Dat mag u zeker,' antwoordde de jongeman, nog steeds in de lege kop starend, 'alleen vrees ik u geen zinnig antwoord te kunnen geven. Ik ben naar hier gestuurd door een ambtenaar, die me zei dat ik hier gewoon moest wachten, en desnoods enkele dagen overnachten.'
'U bent het toch, hé, die mij enige tijd geleden hebt achtervolgd?' vroeg Max, op een toontje dat geen tegenspraak duldde.
'Dat moet u zich ingebeeld hebben,' antwoordde de jongeman echter zelfzeker. 'U moet weten, ik loop meestal zomaar wat rond, om de tijd te doden, en mogelijk heb ik voor een deel dezelfde weg als u afgelegd en hebt u daarom de indruk opgedaan dat ik u achtervolgde. Maar ik kan u verzekeren… Waarom zou ik ook?'
Max schoof een stoel naar achter en ging zitten. Hij legde zijn armen gekruist op tafel en zei: 'Klinkt redelijk geloofwaardig, maar waarom loopt u zoveel te lanterfanten? Hebt u dan niks om handen?'
De jongeman richtte eindelijk zijn hoofd op, waardoor er een stel helder blauwe ogen en een meisjesachtig gezicht tevoorschijn kwamen.
'Nee, eerlijk gezegd, niet. Ik wacht, dat is al…'
Max trok zijn wenkbrauwen ongelovig in hoge bogen.
'U wacht, dat is al…' herhaalde hij. 'Veel vager kan iemand zich niet uitdrukken als u het mij vraagt.'
Voor het eerst verscheen er een teken van emotie op de jongeman zijn gelaat: een gemoedelijke glimlach waarachter een onuitgesproken terechtwijzing aan het adres van zijn gesprekspartner verscholen lag.
'Het spijt me,' zei hij, 'maar ik kan echt niet duidelijker uit de hoek komen. Maar… Als u mij zou kunnen zeggen wat u hier precies doet, misschien dat mijn situatie dan ook duidelijker wordt; voor mij dan.'
Daar had Max niet van terug. Schaakmat gezet snoof hij zijn longen vol lucht, waardoor hij automatisch zijn rug rechtte. Verslagen sloeg hij zijn blik neer, beschaamd om de jongeman nog langer in de ogen te kijken. Want welk antwoord kon hij geven dat ook maar een stuiver meer waard was dan dat van diegene die hij met een zweem van leedvermaak op de rooster had proberen te leggen?

 

feedback van andere lezers

  • greta
    Dat gaat niet lekker, die communicatie in de keuken. Beide zijn gast in het huis, maar weten dat niet van elkaar. Wordt het meppen of handenschudden?
    :)
    koyaanisqatsi: Er zijn nog andere mogelijkheden... :-p
  • Dora
    Die Max, zo vastberaden en floep,
    binnen de kortste keren...
    Wie zal het hem nou leren? (had behandelD, )
    koyaanisqatsi: oeps... effe corrigeren. :-) (hij wordt natuurlijkwel met zijn neus op de feiten gedrukt)
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 0 leden: .