writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

ongetiteld 3

door warket

Het had vannacht fel gewaaid. Gure wind die het nog overgebleven riet dicht bij de grond deed buigen. Zelfs de sneeuw is uit de zilverberk gewaaid.
In het struikgewas staat een overwoekerde rottende stoel van haar ouders. De leuningen zijn nog intact. Een stoel die in een verleden splinternieuw is geweest en nu in deze tuin vergaat tussen het zichzelf vernieuwend kruid. Het aureool van de gezetenen blijft in mijn verbeelding bestaan. Zie hen daar zitten in deze winter. Roerloos is de omgeving vandaag. Een nieuwe ochtend met mist voor mijn ogen. Een paradijs van witte parels en schimmen die langzaam opduiken en weer verdwijnen. Laten we gaan wandelen. In het bos begint de sneeuw te smelten. Hij druipt van de takken in de nek. We slaan een modderig pad in.
'Daar ga ik niet door', zegt ze.
'Wat verder zal het verbeteren', antwoord ik. Maar het verbetert niet.
Prompt blijft ze staan. 'Ik ga naar huis', zegt ze. 'Ik wil een verharde weg'.
Sprankelend is ze door de manier waarop ze dat zegt.
Ze had gisterenochtend moeten meekomen toen dit bos bevroren was in kristal. De zon scheen erdoor.
Ik heb een winterjas nodig.
Koop er dan een.
Ga je mee?
Naar Leuven?
Neen, naar Saint-Josse.
Daar zijn geen cafés.
Er is een gezellig theehuis. Heb ik met jouw zus ontdekt.
We gaan morgen. De houtkachel brandt.
Later op de dag is het land bedekt met dichte mist. De wolken zijn beneden in plaats van daarboven, zou ik als kind gezegd hebben. Het blijft koud. De wereld is vandaag zoals ik het me voorstelde: sereen, vluchtig en onwaarschijnlijk.

 

feedback van andere lezers

  • ivo
    een postkaart die tot leven kwam in een dialoog die zo warm aanvoelt, mooi hoor
    warket: dankje ivo
  • julien_maleur
    Mooi verhaaltje. Vrouwen overtuigen om inhet bos door de modder te ploeteren is niet zo eenvoudig. Leuk om lezen.
    groeten
    JM
  • Wee
    Zijn deze verhalen ongetiteld omdat zij deel uitmaken van een
    groter geheel, of ben je nog in beraad?
    Prachtig stukje, en een wondermooie eindzin.
    warket: ze maken deel uit van een groter geheel.
  • Dora
    Het is zo wonderlijk als niets bijzonders maar dan in alleen mooie beelden, of zeg je dat serener beter. Zo bijzonder parelt het omheen het simpele
    warket: simplesse sublimeren...zoiets misschien
  • Mistaker
    Hoewel ik totaal niet in een winterstemming ben, heb ik dit zeer graag gelezen.

    Groet,
    Greta
    warket: dank je
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 0 leden: .