writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

DE SCHANDKNAAP 18

door koyaanisqatsi

De opluchting schokte door zijn hart alsof het, na een secondelange stilstand, opnieuw tot leven werd gewekt.
'Héy, playboy… Wat ben ik blij jou te zien.'
Een slanke man in een tuniek van roze zijde, karamel gebruind door overdadig zonnebanken en met dunne, zwart geverfde haren waar een kalende schedel doorheen drong, wipte van een met wijnrood fluweel beklede ligstoel. Zijn stem klonk gemaakt vrouwelijk, wat ,niet verbazingwekkend was aangezien hij er verwijfd uitzag, wat hij trouwens niet onder stoelen of banken stak. Integendeel, door de manier waarop hij de schandknaap tegemoet trippelde benadrukte hij zijn verwijfde aard alleen maar, alsof het zijn grootste gave was.
'Kom hier, lieverd, dat ik je smakkerd geef,' zei hij, waarop hij de schandknaap bij de schouders pakte om hem een zoen op iedere wang te geven.
Geïrriteerd door de walm van het veel te sterke parfum dat de man omgaf, trok de schandknaap zijn neusgaten op.
'Ik ben Marcus,' stelde de man zich voor terwijl hij een slap handje uitstak, 'maar meestal word ik Nicht genoemd.'
De schandknaap schudde Marcus alias Nicht de hand, die niet alleen slap maar ook klam aanvoelde, en liep verder de kamer in.
'Maak het je gerust comfortabel, lieverd,' zei Marcus terwijl hij zich naar een kleine bar haastte, 'en vertel me eens wat je wenst te drinken.'
De schandknaap wees op de karaf met exotische vruchtenmix die op de bar stond.
'Ben je zeker dat je niet voor iets sterkers gaat?' vroeg Marcus, maar de schandknaap schudde onmiddellijk het hoofd. 'Geen probleem. En misschien is het wel een verstandige keuze. Tenslotte is al lang bewezen dat alcohol de potentie vermindert.'
De schandknaap liet zich voorzichtig op de fauteuil zakken. Gelukkig werd hij geen toename van pijn meer gewaar ter hoogte van zijn anus.
Marcus schonk voor zichzelf een glas roséwijn vol en overhandigde de schandknaap zijn fruitsap.
'Op ons samenzijn,' glimlachte hij, terwijl hij het glas hief.
De schandknaap deed hetzelfde, alleen maar omdat het zo hoorde, en nipte van zijn glas. Marcus dronk het zijne met enkele gulzige slokken leeg, likte langs zijn lippen en zei: 'En laat me nu eens zien, knappe jongen, wat ik vanavond mag verwachten.'
Toen de schandknaap onbegrijpend de wenkbrauwen fronste gebaarde Marcus dat hij zijn broek moest laten zakken. En dus stond schandknaap opnieuw recht en stroopte hij nog maar eens zijn broek af, hopend dat het doekje in zijn aars op zijn plaats zou blijven zitten.
'Mmm, dat ziet er goed uit,' smakte Marcus, 'heel goed zelfs.'
Hij pakte de penis van de schandknaap beet, legde hem in de palm van zijn hand en maakte een wegende beweging.
'Daar ga ik beslist plezier van hebben,' zei hij enthousiast. 'Ik hoop maar dat je begrijpt dat ik er geen gras over wil laten groeien.'
Hij begon de knopen van zijn tuniek los te knopen en verzocht de schandknaap met een nieuw gebaar zich verder uit te kleden.
'Je tulband mag je ophouden,' zei hij, 'want die heeft wel iets.'
Enkele ogenblikken later stonden beide mannen, de ene piepjong, de andere in de herfst van zijn leven, poedelnaakt tegenover elkaar. De droge, verrimpelde, artificieel gebruinde huid van Marcus stak meelijwekkend af tegen de gave, gladde huid van zijn tegenspeler. De schandknaap merkte dat Marcus een piercing in zijn balzak en beide tepels had, wat hem weinig meer leek dan een trieste poging om jong te blijven van iemand die het moeilijk had met zijn onomkeerbare aftakeling.
'Zo, lieverd,' zei Marcus met een diepe zucht. 'Ik zou zeggen: maak die kanjer van je alvast al lekker hard, terwijl ik het glijmiddel uit de kast haal.'
Mechanisch, als een pop op batterijen, begon de schandknaap met zijn fluit te spelen. Het zou hem heel wat verbeelding kosten om deze stijf te krijgen in het gezelschap van deze verdorde nicht die blijkbaar iets van plan was waar hij geen ervaring mee had.
'Hier zijn we ermee,' zei Marcus terwijl, zwaaiend met een tube gel, terugkwam uit een donkere hoek van de kamer.
Demonstratief, alsof hij een succesvol verkoper van het goedje was, schroefde hij de dop van de tube, bracht een flinke hoeveelheid op zijn opgestoken wijsvinger aan en stak deze met een vieze grimas in zijn achterste.
'Kom,' zei hij vervolgens met een knipoog, 'laat me maar eens voelen wat een sterke jongen jij wel bent.'
Marcus zette zich op handen en voeten op de fauteuil en wenkte de aarzelende schandknaap met het hoofd. De jongen begon nog wat feller aan zijn leuter te rukken en ging, trillend van onzekerheid, achter Marcus zitten.
'Neem gerust je tijd,' zei deze laatste, starend op de muur voor zich, 'mijn holletje gaat niet lopen.'
De schandknaap kreeg het gevoel alsof hij gedwongen werd in een zwart gat te stappen. De anus die zich aan hem presenteerde had duidelijk betere tijden gekend. Was dit wat hem zelf te wachten stond als hij dit soort leven nog enige tijd zou verder zetten? Een vroegtijdig versleten, wansmakelijk ogende, bij stoelgang problemen veroorzakende sluitspier? De gedachte alleen al verslapte zijn erectie en dus dwong hij zichzelf aan iets anders te denken, iets zodanig opwindends dat hij in staat was zijn haast onmogelijk taak tot een goed einde te brengen. En dus stelde hij zich voor er eindelijk in geslaagd te zijn het meisje van zijn dromen te veroveren en, na die eindeloze tijd van frustratie, verdriet en onbevredigd verlangen, op het punt te staan haar grotje, waarin een onbeschrijfelijke schat verborgen lag, binnen te dringen.
Of het meisje haar verhitte ruimte precies zou aanvoelen als de glibberige endeldarm die hij nu ervoer, was een vraag die hij, om te vermijden niet vroegtijdig "stil" te vallen, bewust onbeantwoord liet.

 

feedback van andere lezers

  • mephistopheles
    ik heb eigenlijk nog niet veel last gehad van de mijne, tis nen brave
    koyaanisqatsi: ;-)
  • greta
    Wonderdijk, dit perverte verhaal. Maar omdat Koyaanisqatsi, jij, de schrijver bent is de belevenis anders, wat zuiverder.
    Hoe moet ik het zeggen, je biedt je lezer een ander perspectief aan. Dat van de zwarte kan van het leven.
    Of doe ik nou heel moeilijk ...
    In elk geval, deze serie is razend mooi!
    koyaanisqatsi: (bloos)
  • Wee
    Ik bedenk mij hetzelfde als Dora: wat ben ik blij dat ik zo'n ding niet heb! Het spreekt voor zijn beurt of doet niet wat jij wilt.
    Wel een strak stukje schrijven van jouw hand :)
    x

    koyaanisqatsi: I rest my case...
  • Dora
    Het zet me nogmaals aan het denken
    Wat vreselijk toch, dat je als mens enkel een leuter bent die het ten alle tijden ook nog goed moet doen...
    Ik ben blij zo'n ding niet te bezitten, dat soms zijn gang gaat zonder er iets tegen te kunnen beginnen en even later zijn kop laat hangen, al naar gelang wat tussen oren zich woelt en kroelt...
    koyaanisqatsi: En zo zie je maar, hoe zwaar het leven de dragers van deze(leuters) valt... ;-)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 10

Uitstekend: 1 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 1 stem(men)
Er zijn 7 bezoekers online, waarvan 0 leden: .