writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

ZAND (7 Ismael)

door koyaanisqatsi

'Zoals ik al zei, had ik ondertussen vriendjes gemaakt. Moeilijk was dat niet vermits ik als een uit het niets opgedoken rariteit van meet af aan een onweerstaanbare aantrekkingskracht op de kinderen had uitgeoefend. Sommigen bleven weliswaar enige afstand houden, veelal uit achterdocht, maar de meeste gingen algauw hartelijk met me om. Met n jongen ontwikkelde zich echter een hechte vriendschap. Het was een baasje van ongeveer mijn lengte, maar veel magerder, met een bos dikke zwarte krullen en een onafscheidelijke brede glimlach op zijn mond. Zijn naam was Ismael en hij noemde me Sneeuwjongen omdat ik een bleke huid had. Hij leerde me allerlei truukjes die van pas kwamen in de woestijn en gidste me gepassioneerd doorheen de verrassend rijke dierenwereld van het eindeloze, verschraalde landschap dat zich uitstrekte over de ganse breedte van Noord-Afrika. Hij waarschuwde me voor giftige reptielen en schorpioenen, wist precies welke insecten kwalijke beten konden uitdelen en was een grootmeester in het opsporen van schuwe zoogdieren die mensen meden als de pest. Ondanks zijn leeftijd kon hij net zo goed als de volwassenen overweg met de mehari's en ook het hoeden van geiten en schapen deed hij als de beste. Hij was verliefd op Asha, een meisje dat een kop groter was en hem daarom plaagde, en hij was vastbesloten haar te zullen trouwen.
Eerlijk gezegd vond ik Asha maar niks. Ze leek meer op een jongen dan wat anders, had scheve tanden en een vreemd postuur waarmee ze zich plomp voortbewoog. Bovendien had ze de reputatie lui te zijn en gedroeg ze zich ronduit vrijpostig. Maar aangezien Ismael, van zodra ze binnen zijn gezichtsveld verscheen, nog meer ging stralen dan al uit gewoonte het geval was, gunde ik hem zijn verliefdheid van harte.
Op een dag bevonden we ons aan de rand van een bergachtig gebied en trokken we van zodra de zon over zijn hoogste stand heen was samen op verkenning. Aan de voet van een steil oplopende rots ontdekten we een beek die bevoorraad werd uit een kleine, iets hoger geleden bron. Omdat de beek grotendeels achter een rotsformatie en enkele struiken verscholen lag, besloten we onze kleren uit te trekken om een frisse duik te nemen.
Het was de eerste keer sinds mijn verblijf in de woestijn dat ik het gevoel had een echt bad te nemen. Mijn lichaam zoog de koelte van het water op alsof het een spons was en blies vervolgens een zalig gevoel van verfrissing uit mijn porin. Ismael dook steeds opnieuw kopje onder, om proestend weer boven water te komen. Ik had wel uren kunnen blijven genieten van deze plek maar Ismael waarschuwde me terecht dat mijn huid niet lang tegen de zon bestand zou blijven.
"Je moet oppassen, Sneewjongen," zei hij, met een vertederende ongerustheid in zijn donkere ogen, "want de zon kent maar weinig genade met mensen van jouw soort."
We bleven nog even wat water over en weer spatten, lieten ons vervolgens een korte tijd in de zon opdrogen en gingen verder. Een enkele hagedis kruiste ons pad en bovenop de hoogste rots die bereikbaar was hadden we een mooi uitzicht over de lager geleden plateaus.
"Het leven in de woestijn is hard, Sneeuwjongen," zei Ismael terwijl hij naar de einder staarde, "maar het is ook van een magische eenvoud. Daar ben ik zeker van, ook al heb ik nauwelijks levenservaring."
Ik weet nog dat ik toen dacht: "Deze jongen wordt een wijze man," maar helaas besliste het lot daar anders over. Want enkele dagen later werd Ismael plots ziek en in enkele uren tijd sloop het leven volledig uit hem weg.
Rouw gooide zich als een dikke, zwarte deken over de mensen en de woestijn vulde zich met het gehuil van familieleden en vrienden. Gewikkeld in een eenvoudig, wit laken werd Ismael ten grave gedragen; in de aarde neergelegd als een veel te vroeg verwelkte plant. Ondanks het feit dat ik nog andere vriendjes had, gleed ik de daarop volgende dagen diep weg in een grot van eenzaamheid. Tot ik een droom kreeg waarin Ismael mij toelachte en zei: "Onthou wat ik je daarboven op de rots over de woestijn heb gezegd, Sneeuwjongen, en pas op voor de zon, met die bleke huid van je."
Toen ik daarop wakker werd en een prachtige zonsopgang voor mijn ogen tot volle ontwikkeling kwam, besloot ik mij voortaan Ismael te noemen.

 

feedback van andere lezers

  • Mephistopheles
    Zo'n Ismael met kennis van de diersoorten in de woestijn die je best niet tegen komt is zeer handig. De sneeuwjongen mag zich gelukkig prijzen
    koyaanisqatsi: Zeker weten. Want daar zitten verradelijke beesten tussen.
  • warket
    Ik heb het ook met grage aandacht gelezen.
    koyaanisqatsi: waarvoor dank
  • greta
    Onder de indruk. Het verhaal is betoverend.
    koyaanisqatsi: Probeer het zo simpel mogelijkte houden... :-)
  • Wee
    Ja, bijzonder mooi en zacht stukje, Koyaan.
    ('Je moet oppassen, Sneewjongen' mist 'n u-tje.)
    x
    koyaanisqatsi: 'u' waarschijnlijk weggesmolten in de hitte van de woestijn... ;-)
    thnks
  • Dora
    Oef, wat heb ik weer genoten. Ik zie het zo voor me. Ismael, zo mooi, die naam en mooie ontroering lispelt door de zinnen van deze aflevering.
    koyaanisqatsi: Alhamdullilah
  • Hoeselaar
    Je weet goed de beelden die de nu Ismal genoemde aan ons overmaakt weer tegeven met daarbij ok nog eens het gevoel dat hij daarbij ondervond

    Willy
    koyaanisqatsi: thnks
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 0 leden: .