writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

ZAND (10 De Kluizenaar)

door koyaanisqatsi

"Dat was ook maar net op tijd, lanterfanter!" schreeuwde ik tegen de djinn. Ik was zo van de kaart dat ik het zelfs aandurfde hem een klap op zijn brede rug te verkopen.
Maar die kerel bleef alweer stocijns als een standbeeld en mende zijn paard omzichtig langs een smalle doorgang dieper de spelonk in.
De duisternis maakte vlug plaats voor een gelig schemerlicht dat vanuit de verte net voldoende zicht verschafte om onze weg te vervolgen. De lucht werd kouder, maar ondertussen was ik door mijn verblijf in de woestijn gewend geraakt aan extreme temperatuursschommelingen en dus was dat het minste van mijn zorgen.
Buiten raasde de storm voorbij. De wind blies zich een weg in de spelonk en veroorzaakte een dof gefluit, nog het best te vergelijken met iemand die door een loden buis blaast, maar we waren al ver genoegd gevorderd om buiten het bereik van het binnen waaiende stof en zand te blijven.
De schemering werd feller en opeens stond we midden in een ruime, met enkele kaarsen verlichte, eivormige ruimte.
Tegen de oostelijke wand van de ruimte zat een oude man met een lange grijze baard. Even lange grijze haren kwamen vanonder zijn goudgele tulband tevoorschijn en even grijze wenkbrauwen lagen als dikke rupsen boven benige oogkassen waarin twee donkere ogen schitterden.
"Welkom, Sneeuwjongen," zei hij, "of beter: Ismael."
Zijn stem weerkaatste spookachtig tegen de grauwe wand. De djinn gaf met een gebaar te verstaan dat ik moest afstijgen, hielp me een handje, maakte rechtsomkeer en verliet de spelonk. Heel even overwoog ik hem na te roepen te wachten tot de storm was geluwd maar ik had ondertussen al wel begrepen dat niets aan hem te zeggen viel en dus hield ik wijselijk mijn mond.
De oude man wenkte me en verzocht me te gaan zitten op het wollige tapijt waarop hij in kleermakerszit had postgevat.
"Had mijn broer je niet gezegd de djinn te vertrouwen?" vroeg hij. Ik schudde onbegrijpend het hoofd. "De man die je raad gaf, in het kampement."
"Oh,' zuchtte ik, "ja, natuurlijk."
"En toch twijfelde je aan hem. Bijna had je de wijze raad van mijn broer in de wind geslagen. Dat zou een vergissing geweest zijn. Want hier begint je reis pas echt. Dus, zo zie je maar, je zou je start gemist hebben, en daarmee alles wat daarop zou volgen. Want alleen de djinn kon je naar hier brengen. Geen sterveling zou daar toe in staat zijn."
"Ik was bang," antwoordde ik, ter verontschuldiging.
De oude man sloot de ogen en knikte begripvol.
"Het is moeilijk voor een mens zijn wereldse angsten te overwinnen. Het is menselijk met deze angsten te worstelen, ook al moeten we alleen Allah vrezen."
Ik begreep niet helemaal wat hij bedoelde maar gemakshalve gaf ik een hoofdknik.
De oude man leek in gedachten weg te zinken. Hij ademde een paar keer blazend door zijn neus, rechtte zijn van de ouderdom gekromde rug en zei: "Maar nu ter zake, Ismael. Het spreekt vanzelf dat jij je familie terug wil zien, dat je naar hen wilt terugkeren. Dat kan, maar zal niet zo vanzelfsprekend zijn. Behalve dat zowel je ouders als tweelingzusje gezond en wel zijn, weten wij namelijk weinig van ze af. Je zal de nummers van een telefoonnummer moeten bijeen verzamelen om ze te kunnen contacteren. Die nummers bevinden zich op verschillende locaties, in diverse steden en landen, bewoond door verschillende volkeren. Ik kan je slechts op de goeie weg help door je het eerste nummer aan te reiken en de richting aan te wijzen die je moet volgen. De rest hangt allemaal van jezelf af."
De oude man was ondertussen met zijn rechterhand in de zak van zijn kaftan gegaan en reikte me nu een opgevouwen papiertje aan. Ik vouwde het papiertje meteen open en ontwaarde het cijfer 0.
"Sla de nummers die je ontvangt op in je hoofd," zei de oude man, "want ze noteren zou wel eens een riskante manier van noteren kunnen zijn. Je weet immers niet wat je op je weg allemaal zal aantreffen en dus is de kans altijd reel dat je n of meerdere notities kan kwijtraken. Maar nu moet je gaan. Als kluizenaar kan ik niet lang het gezelschap van anderen verdragen, zelfs niet wanneer ze edel van inborst zijn zoals jij, Sneeuwjongen die zich uit eerbetoon voor een vriend Ismael laat noemen."
Ik knikte gehoorzaam, stond weer recht, schraapte mijn keel en maakte aanstalten om rechtsomkeer te maken. Maar de kluizenaar schudde met een vinger en wees een zwarte vlek in de wand aan.
"Daarheen?" vroeg ik met gefronste wenkbrauwen.
"Daarheen," antwoordde hij klaar en duidelijk.

 

feedback van andere lezers

  • Mephistopheles
    als ik je verhaal lees krijg ik soms flarden Heckman&Weiss door mijn hoofd, dat schrijversduo dat ook vaak over woestijnen, djinns, etc schreef
    koyaanisqatsi: mmm, interssant, moet ik eens opzoeken
  • Dora
    Wat een prachtig plot, ik geniet van de beelden, dank je wel
    koyaanisqatsi: Graag gedaan.
  • Wee
    Prachtig!
    x
    koyaanisqatsi: thnks again
  • greta
    Ohh mooi, een sfeer als in Fort Boyard (spelprogramma nu op ned tv, en vroeger op de Franse tv, mysterieuze setting, ken je het?)
    koyaanisqatsi: Neen. Kijk nog nauwelijks teevee... :-)
  • Hoeselaar
    Welk een prachtig avontuur dat het lezen hongerig maakt naar nog meer spanning

    Willy
    koyaanisqatsi: Doet me plezier dat de lezer plezier heeft.
Er zijn 7 bezoekers online, waarvan 0 leden: .