writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

ZAND (35 Koffie)

door koyaanisqatsi

Het niets bleek een eindeloos ogende, troosteloze vlakte van grauw zand, grauwe keien en al even grauwe kiezels. Niet eens een simpele zandduin of het karkas van een aan ouderdom of ziekte gestorven kameel zorgde voor enige afwisseling in dit doodse landschap waarin alleen de kraters ontbraken om je op de maan te wanen.
"Hoe groot is het niets, zoals u het noemt?" vroeg ik aan de ruiter, terwijl we onze tocht op een drafje verder zetten.
"Geen flauw idee," antwoordde de ruiter, "in de richting van waar ik woon, dat is noordwaarts, ongeveer één dagreis. Maar vraag me niet hoe ver het niets oost- of westwaarts reikt, want ik zou het niet weten. En ik wil het ook niet weten. Er zijn mensen die beweren dat je in één richting kan blijven reizen tot je het opgeeft; je zal niets tegenkomen of bereiken, hoe ver je ook gaat. Maar of dat dus oost- of westwaarts is…"
"We zijn dus onderweg naar uw woonplaats?" vroeg ik, in de veronderstelling het antwoord al te weten.
"Nee," antwoordde de ruiter echter, "ik zei je toch al dat ik je naar de Abessijnen breng."
"Maar… Begeven we ons dan in oostelijke of westelijke richting?" vroeg ik onzeker.
"Wat denk je?" vroeg de ruiter. "We komen van het zuiden, dus reken maar uit."
Ik probeerde me te oriënteren en meende dat we ons in noordoostelijke richting begaven.
"Dat klopt," beaamde de ruiter. "En maak je verder maar geen zorgen. De Abessijnen kennen het gebied waar ze ons opwachten als hun broekzak, dus moet je niet bang zijn de eindeloze richting, als ze al bestaat, te zullen inslaan."
"Wanneer zullen we ze ontmoeten?" wilde ik nu weten.
"Gauw," zei de ruiter, "heel gauw."
We reden zwijgend een eindje verder terwijl ik gewaar werd dat de temperatuur veel minder snel steeg dan gewoonlijk. Toen ik de ruiter hierop attent maakte antwoordde hij dat dit logisch was en alles te maken had met geografie, waardoor ik niet echt veel wijzer werd.
Rond het middaguur hielden we een kleine rustpauze en toen weer verder trokken zag ik in de verte algauw enkele stippen verschijnen.
"Zijn dat de Abessijnen misschien?" vroeg ik aan de ruiter, met uitgestoken vinger.
"Ja," antwoordde hij kortaf, alsof mijn vragen hem begonnen te irriteren.
Met rustige tred liep het paard de stippen tegemoet. Toen we dicht genoeg genaderd waren om visueel enig onderscheid te maken zag ik drie donkere mannen gehurkt rond een klein vuurtje zitten.
"Salaam aleikum!" riep de ruiter.
"Wa'aleikum salaam!' antwoordden de drie mannen in koor.
Eén van hen stond recht en lachte een stel hagelwitte tanden bloot.
"Jullie zijn nog op tijd voor de koffie," zei hij.
De ruiter liet me afstappen en zei, terwijl hij zelf van zijn paard sprong: "Heel even dan, mijn broeders, want ik zou thuis willen zijn voor het donker."
De lachende man knikte en nodigde ons uit om bij het vuurtje neer te hurken. De twee andere mannen bootsten zijn gastvrije glimlach na en schoven wat dichter bij elkaar om plaats te maken. Eén van hen hield een zwartgeblakerde pan boven het vuur waarin een hoopje koffiebonen lag te knetteren.
"Ze zijn zo klaar," zei hij, waarna de derde man een vijzel en een stamper uit een tas tevoorschijn haalde.
Met meer dan middelmatige belangstelling sloeg ik gade hoe de Abessijnen vervolgens, als een perfect op mekaar ingespeeld team, een verse pot koffie bereidden. Hoe primitief hun bereidingswijze ook mocht zijn, het eindresultaat mocht er best wezen. Als jonge snaak was ik thuis niet wild geweest van koffie, maar het volle aroma en de sterke nasmaak van dit brouwsel maakte in een handomdraai een heuse koffieliefhebber van me. Het genot waarmee ik de zwarte inhoud van de mij aangeboden beker naar binnen slikte deed de drie mannen stralen van tevredenheid.
"Zullen we nog maken?" vroeg de eerste man, niet zonder enige trots.
Maar alleen al uit schaamte om mijn gulzigheid sloeg ik het aanbod beleefd af.

 

feedback van andere lezers

  • Dora
    Die koffie ja, heeeerlijk...
    koyaanisqatsi: Niets boven een bakje troost!
  • mephistopheles
    niet gezond die koffie, veel te veel cafeïne!
    koyaanisqatsi: Zwijg... Ik LEEF van koffie... ;-)
Er zijn 7 bezoekers online, waarvan 0 leden: .