writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

ZAND (44 De Geest van Rumi)

door koyaanisqatsi

Mijn broer, geloof me, voor iemand die niet in de wieg gelegd is voor het geschreven woord, was de bergketen van boeken in die kamer even afschrikwekkend als een vogelspin voor een aragnofoob.
Osman wees naar deze verborgen bibliotheek als naar een wijds landgoed dat hij het zijne mocht noemen, en zuchtte: "Ik heb gewoon tijd en handen te kort om hier orde op zaken te stellen. En het probleem is: ik heb het op mij genomen om dit in mijn eentje te klaren. Zo zie je maar, Ismael, dat je een prijs betaalt voor misplaatste ijdelheid."
"IkÖ" begon ik te stamelen. "U zouÖ Waar zal ik beginnen?"
"Oh," reageerde Osman, alsof hij er nog niet aan gedacht had wat ik precies voor hem kon betekenen. "Ik zou al heel erg blij zijn als je keurige stapeltjes uit deze chaos kon distilleren. De rest is aan mij, want ik kan onmogelijk voldoende talenkennis van je verwachten om ze vervolgens per taal te klasseren. Maar wacht, ik zal alvast een stofdoekje voor je halen, zodat je de bovenste boeken een beetje schoon kan maken."
Osman liep de kamer weer uit. Ik blies, zuchtte, blies opnieuw en slaakte nogmaals een zucht terwijl het zweet al uit mijn poriŽn begon te sijpelen. Allemaal gemakkelijk gezegd en gedaan: keurige stapeltjes maken, maar er was nauwelijks plaats om met eentje te beginnen. Het leek alsof een vrachtwagen een hele lading boeken in de kamer had uitgestort, met dat verschil dat deze boeken -en dat was dan zowat het enige pluspunt- allemaal netjes waren dichtgeklapt.
Ik begon mijn hersens te pijnigen over hoe ik in hemelsnaam aan dit helse karwei moest beginnen en zag geen andere mogelijk dan eerst een heleboel boeken uit de kamer dragen, zodat ik toch een beetje ademruimte kreeg om te beginnen stapelen.
"Zo," zei Osman.
Hij kwam de kamer weer binnen, een witte stofdoek voor zich uithoudend als een soldaat die zich overgeeft aan de vijand en glimlachte tevreden; naar ik veronderstelde omdat hij een helpende hand had gevonden.
"Je weet, of neen, dat weet je natuurlijk niet -hoe zou je het ook kunnen weten?- Ismael, maar men zegt dat in deze kamer de geest van Rumi aanwezig is."
Ik trok een onnozele, scheve mond. Ik had er geen flauw idee van wie Rumi was en op dat ogenblik ook geen enkele behoefte om het te weten te komen. Deze dommerik, die zo idioot was geweest zich vrijwillig te melden voor eender welk karweitje, stond op het punt zijn rug te gaan breken door het eindeloos optillen en verzetten van stapels boeken.
"Dat is ook de reden," vervolgde Osman erg zacht, om niet te zeggen: fluisterend, "dat de kamer er zo verwaarloosd bij ligt. De vorige bibliothecaris durfde er geen vinger naar uitsteken. Naar eigen zeggen omdat hij te veel respect had voor de geest van Rumi, maar volgens sommige ingewijden omdat hij het niet vertrouwde. Nu, wat ook de waarheid mag wezen, ik heb me ertoe verbonden deze kamer, gevuld met soefigedichten en -gebeden in haar waarde te herstellen. En dus ben ik je van harte dankbaar, Ismael, dat je hiervoor de aanzet wilt geven."
Als opsteker kreeg ik een schouderklopje en een knipoog waarna Osman de kamer opnieuw verliet en de deur achter zich dichttrok. Waaruit ik tot mijn wanhoop opmaakte dat de aanvang van de hele operatie letterlijk binnenskamers moest blijven.

 

feedback van andere lezers

  • Dora
    Sorteren op grootte en kleur
    achter een dichte deur
    koyaanisqatsi: En dan alfabetisch... En dan per auteur etc etc
  • greta
    Die is voorlopig zoet. Ik hoop dat het meisje ook in de bibliotheek komt verschijnen voor de arme ziel.
    koyaanisqatsi: Geen meisjes tijdens het werk! Dat leidt maar af!
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .