writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

ZAND (46 In de Ban van de Geest)

door koyaanisqatsi

Mijn ontdekking van de magie van zowel het geschreven als het gesproken woord was meteen de laatste maar net zo zeer de belangrijkste reden waarom ik langer dan gepland in het Huis van de Verborgen Derwisjen zou blijven rondhangen.
De dag nadien stond ik al vanaf het eerste ochtendgloren aan de deur van de bibliotheek, te springen van ongeduld om mijn zoektocht naar nieuwe talen en geschriften verder te zetten.
Toen Osman arriveerde keek hij dan ook verbaasd, wat begrijpelijk was aangezien mijn verrassende enthousiasme maar moeilijk naast mijn povere productiviteit te plaatsen viel.
Toch liet hij net zoals de avond tevoren niets blijken. Als een voorbeeldige derwisj hield zich ver van iedere commentaar en concentreerde hij zich op zijn eigen bezigheid. Hij liet me binnen, wierp nog gauw een steelse blik in de kamer, alsof hij hoopte zich de vorige dag vergist te hebben en alsnog enkele heuse rijen boekenstapels waar te nemen. De glimlach waarmee hij me achterliet had dan ook iets van ontgoocheling en wanhoop, al denk ik dat er ondanks mijn zwakke prestatie toch ook nog enige dankbaarheid in schuilde.
Om Osman een plezier te doen beet ik op mijn tanden en legde ik alvorens mijn ontdekkingsreis te hervatten een nieuwe stapel aan. De rest van de dag bracht ik echter door in een diepe trance, veroorzaakt door een ballet van letters en woorden, sierlijk, eenvoudig of op het randje van bombastisch afgedrukt op uiteenlopende soorten papier.
Osman zei nog steeds niets, toen hij me een hele tijd na zonsondergang opnieuw kwam halen, maar de diepe plooi in zijn getaande voorhoofd was voor mijn een duidelijk signaal van zijn gekwelde geest en spoorde me aan mijn gedrag te verklaren.
Zo goed als maar kon vertelde ik hem wat mij overkomen was. Hij luisterde aandachtig, geraakte zienderogen van zijn bezorgdheid verlost en knikte tevreden toen mijn verhaal ten einde was.
"Blijkbaar heeft de geest van Rumi je te pakken gekregen," zei hij, geamuseerd.
"Ik zou het niet weten' antwoordde ik, schouderophalend, "ik moet tot mijn grote schaamte bekennen nog nooit van Rumi gehoord te hebben."
"Dat is niets om je over te schamen," stelde Osman me gerust, "de meerderheid van de mensheid heeft nog nooit van hem gehoord."
"Ik wil er in ieder geval meer over weten," drong ik aan.
Osman legde een hand op mijn schouder en zei: "Morgen is er nog een dag. Het wordt stilaan bedtijd."
"Nee, ik ga eerst een hapje eten en wat drinken," zei ik, "want ik rammel van de honger en zie scheel van de dorst."
"Ben je dan helemaal niets gaan eten of drinken?" vroeg Osman geschrokken.
"Nee,' antwoordde ik. "Ik was veel te druk bezig."
"De ganse dag?"
Ik knikte. Osman blies door zijn neus, liet zijn hoofd een paar keer heen en weer kantelen en zei: "Dan zou ik bijna durven beweren dat je klaar bent voor morgen."
"Wat mag er morgen dan wel op het programma staan?" vroeg ik, geamuseerd met zijn plotse, komisch overkomende houding.
"Morgen?" herhaalde hij, ditmaal verbaasd. "Morgen begint de maand Ramadan, mijn jongen."
"En wat mag daar dan zo speciaal aan zijn?" vroeg ik met opgetrokken wenkbrauwen.
Nu was het Osmans beurt om een binnenpretje te verraden. Hij schudde glimlachend het hoofd, legde opnieuw een hand op mijn schouder, nodigde me uit hem te volgen en zei: "Dat valt wel in enkele zinnen uit te leggen."

 

feedback van andere lezers

  • Dora
    Klaar voor morgen, inderdaad.
    koyaanisqatsi: :-)
Er zijn 7 bezoekers online, waarvan 0 leden: .