writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Charlie Daniels, Privé-detective (6)

door koyaanisqatsi

Charlie had gekozen voor een beige combatbroek, een wit t-shirt met daarover een los zittend kaki hemd, korte, stevige laarzen en een rugzak van ruw maar des te steviger katoen. Haar haren had ze net achter de kruin met een eenvoudige haarklip opgestoken en veiligheidshalve had ze haar oorringen verruild voor zwarte, ruitvormige steentjes.
'De baas verwacht je.'
Cindy had haar met een blik van bewondering verwelkomd, alsof de man van haar dromen - een ruwe, avontuurlijke bink- zo opeens met de deur in huis was gevallen.
Charlie kon maar net een geamuseerde glimlach onderdrukken en haastte zich het kantoor van Aaron Asmospol binnen.
'Ah, Charlie. Zet je. Koffie? Och, domme vraag natuurlijk.'
Charlie zette zich neer en snoof de geur van vers gezette koffie op. Opeens vroeg ze zich af hoe lang haar zoektocht in de Onderwereld zou gaan duren.
'Laat het je smaken, Charlie,' zei Aaron Asmospol, terwijl hij een kop koffie voor haar neerzette.
'En? Ben je wat wijzer geworden gisteren?'
Charlie blies door haar neus en schudde verveeld het hoofd. Nog meer dan aan het krijgen van onbevredigende antwoorden had ze een hekel aan het geven van onbevredigende antwoorden.
'Niks, baas. Helemaal niks. Ik zou bijna durven zeggen: abnormaal, niks.'
'Past natuurlijk perfect bij een abnormale, tenzij je een necrofiel als normaal wil beschouwen,' merkte Aaron Asmospol met enig sarcasme op.
'Dat is nog niet bewezen,' zei Charlie. 'Hebt u de…'
'…Mossad gecontacteerd? Natuurlijk. En zoals ik je zei: nada. Niet het minste signaal dat één of andere bende moslimfundamentalisten Stan Taliban heeft ontvoerd. Er is ergens in Jemen een verdwaalde Duitse toerist verdwenen, maar die kan net zo goed domweg een afgrond zijn ingetuimeld.'
Charlie knikte begrijpend.
'De onderwereld dus,' zei ze, lichtjes zuchtend.
'Zo ziet het er naar uit, Charlie,' zuchtte Aaron Asmospol op zijn beurt. Hij ging in een lade van zijn bureau en haalde een kleine, bruine envelop tevoorschijn.
'Hierin zit de wegwijzer naar de ingang van de Onderwereld,' vervolgde hij. 'Doe de envelop ergens open waar niemand je ziet, leer de beschreven weg van buiten en vernietig de wegwijzer. Begrepen?'
Charlie knikte en nipte van haar koffie.
'Nu, wat moet je verder nog weten over de Onderwereld? Om te beginnen: de lokale munt. Dat is de Schoft. Wisselkoers? Geen idee, het is te zeggen: die hangt volledig af van diegene die bereid is je geld in te wisselen. Is dat een grote bandiet, dan zal hij je rollen dat het niet mooi is om aan te zien. Is het klein grut, iemand die grof geldgewin niet interesseert of een volkomen idioot, dan zal je nog min of meer een fatsoenlijk bedrag voor je dollars krijgen. Ja, dat was ik vergeten…'
Aaron Asmospol ging opnieuw in een lade van zijn bureau en haalde ditmaal een dikke, bruine envelop tevoorschijn.
'Hier. Dollars. Da's de enige aardse munt die je daar kan ruilen. Van de rest willen ze niet weten. Alleen het meest gekende slijk der aarde zijn ze bereid te aanvaarden. En dan nog, zoals ik al zei: aan een volstrekt willekeurige koers.
Nu, wat moet je nog weten? Een beetje lastig. In de Onderwereld kan je niks uitrichten met je mobiele telefoon. Hij is er volkomen waardeloos. Telefoonlijnen zijn er trouwens onbestaande. Er is ook geen e-mail, geen fax, geen telex, geen telegraaf, kortom, er zijn geen moderne communicatiemiddelen. Ze hebben er wel radio en teevee, maar die zijn in handen van een paar dubieuze maatschappijen die buitenstaanders nooit of te nimmer toegang tot hun kanalen verlenen.
Wat nog? Tja, heel veel waarschijnlijk, maar meer weet ik ook niet. Ik vrees dat je de rest aan den lijve zal moeten ondervinden. Heb je de foto van Stan Taliban nog?'
Charlie klopte op het linker borstzakje van haar hemd; Aaron Asmospol knikte.
'Goed. Dan rest me niets anders meer dan je nog veel succes te wensen.'
Charlie dronk haar kop koffie leeg, stond recht en zei: 'Ik zal mijn best doen, baas, zoals altijd.'
'Dat weet ik,' zuchtte Aaron Asmospol opnieuw. 'Alleen, nog dit, Charlie: God bestaat niet in de Onderwereld. En dat houdt in dat er geen zonde is en dus ook geen vergeving. Het enige voordeel dat daaraan verbonden is, is dat ook het begrip wraak er tot het onbekende behoort. Maar daar houdt het dan ook op, wat de voordelen betreft. Hou daar alsjeblief rekening mee.'
Charlie keek Aaron Asmospol aan alsof hij zonet een glas water in haar gezicht had gegooid.
'Had je dat niet eerder kunnen zeggen?' sakkerde ze tegen zichzelf, maar algauw besefte ze dat dat geen zier had uitgemaakt, waarop ze met een glimlach afscheid van hem nam.

 

feedback van andere lezers

  • greta
    Heel benieuwd naar die Onderwereld zonder God, zonder zonden, wraak of vergeving.
    Mooi thema.
    koyaanisqatsi: Het opent in alle geval... 'perspectieven'...
  • Wee
    Ik volg!
    x
    koyaanisqatsi: :-)
  • Mistaker
    Ook ik ben een volger. Polonaise!

    Groet,
    Greta
    koyaanisqatsi: ;-)
Er zijn 2 bezoekers online, waarvan 0 leden: .