writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Bestaan in al zijn Eenvoud (10)

door koyaanisqatsi

De man met het strijkijzer stelde zich tevreden met de helft van Abel Bocoums karige vergoeding.
'De mensen worden gieriger met de dag, niet?'
Hij liet het geld met een zucht in zijn broekzak glijden en haalde Bocoums, in pand gegeven kleren, uit een speciaal voor dit doeleinde bestemde, blikken trommel. 'Ik maak hier precies hetzelfde mee. Het leven wordt alsmaar duurder en de mensen worden alsmaar krenteriger. En dat het leven voor mij net zo duur wordt als voor hen zal ze worst wezen.'
Abel Bocoum had veel respect voor de man met het strijkijzer. Welk bedrag hij hem ook overmaakte voor zijn prestatie, nooit koesterde hij enige argwaan. Geen haar op zijn hoofd leek eraan te denken dat Bocoum wel eens wat zou kunnen achterhouden. De helft van de opbrengst, zo luidde de afspraak, en de man met het strijkijzer ging er eenvoudigweg van uit dat dat was wat hij kreeg. Het idee dat de man gelijkaardige afspraken had met mensen die misbruik van zijn goedgelovigheid maakten, riep bij Bocoum een diep medeleven voor hem op.
'Heb je het al gehoord van de Grootmogol?'
'Wat?'
'Hij gaat opnieuw trouwen…' zuchtte Abel Bocoum.
De man met het strijkijzer trok zijn wenkbrauwen op en zei: 'En laat me raden: met een jong meisje!'
Bocoum blies door zijn neus, knikte en vroeg: 'Wat had je anders gedacht?'
De man met het strijkijzer schudde het hoofd en begon te glimlachen.
'Eerlijk gezegd,' zuchtte Bocoum opnieuw, 'vraag ik me af hoe hij daar telkens weer in slaagt.'
'Sommige mannen hebben dat nu eenmaal in zich. Ik moet daar niet eens aan denken. Mijn lot is, sinds het overlijden van mijn geliefde echtgenote, een weduwnaarsbestaan en ik maak me geen illusies: hoogstwaarschijnlijk zal het zo blijven tot aan het einde van mijn dagen.' Bocoum maakte een brommend geluid, sloeg versomberd de ogen neer en mompelde: 'Mij zal het niet waarschijnlijk beter vergaan…'
Maar hij daar was hij lang niet meer zo zeker van. Als schooier was hij nooit een serieuze partij geweest, zelfs niet voor de armzaligste slonzen, maar binnenkort was hij een gevierd en veelgevraagd zanger en zouden de kaarten helemaal anders komen te liggen. Furore makende artiesten moesten de huwelijkskandidates van zich afslaan, zoals stieren zwermen vliegen -dat was algemeen bekend. Als alles meezat was zijn grootste probleem weldra niet het vinden van een bruid -een zoektocht waar hij in feite zelfs nooit aan was begonnen- maar de juiste keuze maken uit een gekmakend overaanbod. Het idee alleen al deed hem wankelen op zijn benen. Hij keek de man met het strijkijzer aan, die begonnen was aan het stapelen van een reeks gestreken hemden, en voelde nog meer medelijden met hem.
Arme sukkelaar, dacht hij met veelgemeende droefheid, was je nu maar een beetje bemiddeld, dan kon ik je binnenkort misschien wel aan één van mijn afgekeurde kandidates koppelen…

 

feedback van andere lezers

  • joplin
    Hoop doet leven
    Het stijgt hem nu al naar het hoofd de komende roem.
    Afgekeurde kandidates, ojéé die gaat even een domper beleven!
    Droom maar lekker verder...
    xx
    koyaanisqatsi: Ach, wat zou een mensen zonder dromen zijn? ;-)
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .