writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Bestaan in al zijn Eenvoud (22)

door koyaanisqatsi

Net na zonsondergang liep een vrouw, die al een hele tijd verborgen had gezeten in het huis van de Regelaar, de straat op. Ze droeg het gele gewaad van de jonge dame en had de wijnrode capuchon diep over haar hoofd getrokken. Ze haastte zich naar een bij het hek klaarstaande fiets waarmee ze in sneltempo de straat in westelijke richting uitreed.
Een half uur later verliet een tweede vrouw, die zich eveneens al een hele tijd in het huis van de Regelaar had verscholen, het huis. Ze droeg een lange zwarte jas en hield haar gezicht zo veel mogelijk verborgen onder de schaduw van een ver naar voren getrokken, marineblauwe hoofddoek. In haar rechterhand droeg ze een klein koffertje, in haar linker een opgevouwen stratenplan. Ze liep op een drafje de straat uit in oostelijke richting, zonder ook maar één keer om te kijken.
De Regelaar was niet van gisteren. Hij wist dat de speurders van de autoriteiten zich niet voor één gat zouden laten vangen en de eerste vrouw als vanzelfsprekend als een afleidingsmanoeuvre zouden zien. Mogelijk zouden ze één iemand achter haar aan sturen, maar ongetwijfeld zouden ze vervolgens met zijn allen de achtervolging op de tweede vrouw in zetten.
Een kwartier nadat de tweede vrouw het huis van de Regelaar verlaten had, kwam Abel Bocoum met een grote plunjezak over zijn schouder naar buiten. Hij probeerde zo recht mogelijk te lopen en niet te knarsetanden, maar tegen de tijd dat hij de poort van het hek door was, stroomde het zweet van zijn voorhoofd.
Zoals de Regelaar had beloofd stond er net om de hoek van de straat in westelijke richting een bakfiets klaar. Bocoum liet de plunjezak voorzichtig op de grond zakken, opende het krakende deksel van de laadbak, tilde de plunjezak met een zware kreun en een striemende pijnschuit door zijn rug opnieuw van de grond en liet hem met de grootste moeite in de laadbak glijden. Vervolgens stapte hij op de fiets en trapte moeizaam de straat uit tot hij bij een rond punt kwam waar een man met een zeemanspet schuin op het hoofd gedrukt tegen een aftandse bestelwagen leunde. Langzaam, alsof hij een soort verlamming had, stak de man een sigaret op; het signaal voor Bocoum dat de kust veilig was. Hij fietste tot bij de bestelwagen, smeekte de man met een hoofdgebaar om hulp om de plunjezak weer boven te halen en voelde letterlijk een last van zijn schouders glijden toen de plunjezak in de laadruimte, achter stapels lege fruitkratten verdween.
De man met de zeemanspet gaf met een zwaaiend vingertje te kennen dat Bocoum vooraan in de bestelwagen, naast hem, moest plaatsnemen. Even later kwam het roestige voertuig, rochelend als een aan chronische bronchitis lijdende oude man, hortend en stotend in beweging. Het zou bijna een uur duren voor het wrak op vier wielen de havenkaaien zou bereiken.

 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Oef, nu maak je het wel spannend ...
    x
    koyaanisqatsi: Verdorie... Ik had het zo graag 'eenvoudig' gehouden... :-(
    xx
  • joplin
    en..
    xx
    koyaanisqatsi: ...toen was er... koffie?
    xx
  • greta
    Zo'n verademing om tijdens alle sportwaanzin op radio en tv jou verhalen te lezen.

    koyaanisqatsi: En net nu ik Bocoum zijn verborgen voetbaltalent wou laten ontdekken... :-p
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .