writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Bestaan in al zijn Eenvoud (34)

door koyaanisqatsi

Gewend aan een korte en onregelmatige nachtrust zat Abel Bocoum al enige tijd voor de ingang van de paalwoning. Een volle maan en een heldere hemel zorgden ervoor dat hij prachtig zicht had op het kratermeer, dat er vredig bijlag en geen ogenblik de indruk wekte de pleisterplaats te zijn van een verzameling straatarme sukkelaars.
Nora had zich al vrij vroeg teruggetrokken in één van de in de rotsen uitgehouwen vertrekken en Bocoum de ganse voorruimte als slaapvertrek gegeven. Hij had enige tijd liggen woelen, tussen de warme dekens die de vrouw hem had aangereikt, was voor korte tijd in slaap gevallen en nadien opgestaan met de bedoeling om de rest van de nacht mijmerend in de frisse buitenlucht door te brengen.
Maar daar kwam midden in de nacht een einde aan toe een prauw de woning naderde en een donkere gestalte hem met sissende geluiden tot bij de aanlegsteiger wenkte.
Op zijn hoede daalde Bocoum de houten trap tot bij het vaartuig af.
'Een goeie nacht, beste,' fluisterde de gestalte, 'kom gauw aan boord.'
'En waarheen gaan we dan?' vroeg Bocoum, niet van plan op de uitnodiging in te gaan.
'Naar het midden van het meer,' antwoordde de gestalte, 'waar we in alle rust kunnen praten.'
'Dat kunnen we hier toch ook. De vrouw dezes huizes slaapt.'
'Hier heeft alles oren,' zei de gestalte. 'De muren, de rotsen, de bomen, de struiken, de woning, noem maar op… Oren, overal.'
'En na ons gesprek, waar gaat het dan heen?' vroeg Bocoum.
'Dan breng ik je terug naar hier; naar waar anders?'
Bocoum blies door zijn neus en zei: 'Neem me mijn achterdocht niet kwalijk. Ik ken u niet, bevind me in volstrekt onbekend gebied en het is midden in de nacht. Ik zou wel gek zijn me door u te laten meelokken.'
'Zoals het u belieft,' reageerde de gestalte zonder enige emotie, waarna de prauw weer wegvoer.
'Wacht,' zei Bocoum, 'waarom dringt u niet aan?'
De gestalte deed de prauw omkeren en kwam terug gevaren.
'Waarom zou ik? U hebt laten verstaan mij niet te vertrouwen en ik kan geen argumenten bedenken om u van het omgekeerde te overtuigen. Want u hebt volkomen gelijk: ik ben een volstrekt vreemde voor u, u bevindt zich in onbekend gebied en het is midden in de nacht. Het enige wat ik daar kan tegen inbrengen is mijn erewoord dat u niets zal overkomen, maar wat heeft een erewoord in deze tijden, en meer specifiek in dit gebied, nog te betekenen?'
'Wat bedoelt u met: dit gebied?' vroeg Bocoum, zich er terdege van bewust dat zijn nieuwsgierigheid gewekt was.
'Dat kan ik u alleen maar verklappen op het midden van het meer,' antwoordde de gestalte.
Waarop Bocoum voorzichtig in de prauw stapte.

 

feedback van andere lezers

  • joplin
    oei spannend
    xx
    koyaanisqatsi: toch raar hoe gebrek aan (zon)licht meteen spanning oproept...
  • GoNo2
    Bijblijven is de boodschap...
    koyaanisqatsi: Dat zei ik ook op school, maar het lukte niet... ;-)
  • warket
    Ben benieuwd...
    Spellingfoutje: U heb(T) laten verstaan
    koyaanisqatsi: Zyllen we effe rechtzetten. Bedankt!
  • Wee
    Je wendt weer onverwacht ...
    Knap, Koyaanisqatsi.
    x
    koyaanisqatsi: We blijven proberen...
Er zijn 10 bezoekers online, waarvan 1 lid: killea.