writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Bestaan in al zijn Eenvoud (42)

door koyaanisqatsi

Nu ze niet opgemaakt was kon Bocoum er niet omheen: de vrouw was nog onaantrekkelijker dan op het huwelijksfeest van haar dochter. Bovendien droeg ze een uitgerafeld zwart kleed, dat uit verschillende lagen bestond, en hier en daar crèmekleurige en roodbruine vetvlekken vertoonde. Tegen haar linker mondhoek zat een dikke, bijna zwarte korst, zo onsmakelijk dat Bocoum de drang moest weerstaan ze los te krabben.
De vrouw bewoonde de eerste verdieping van het huis. Het gelijkvloers stond leeg vanwege onbewoonbaar en op de tweede verdieping verbleef een rijke student die om zijn ouders te pesten in de onpopulaire buurt was komen wonen. Als Bocoum de vrouw mocht geloven was het een arrogante vlerk, die meer sliep dan studeerde en zich enkel buitenshuis begaf om boodschappen op de markt te doen.
De woning van de vrouw bestond uit drie kamers en een kleine, nauwelijks enkele vierkante meters grote keuken. Eén kamer deed dienst als opslagplaats -de vrouw beweerde zaken te doen-, de tweede was haar slaapkamer en de derde noemde ze de woonkamer, al was ze, op een grote emmer en bloembak van wit plaaster na, leeg.
'Laten we op bed gaan zitten,' zei de vrouw, terwijl ze Bocoum uitnodigde haar voor te gaan naar de slaapkamer, waar behalve een roestig tweepersoonsbed nog een commode met een wasteil en een kleine kleerkast stond.
Bocoum aarzelde maar had geen zin om zich ongemakkelijk op de vloer van de lege woonkamer neer te vlijen en gehoorzaamde.
'Kan ik u iets aanbieden om te drinken? Water?'
'Water is goed,' zei Bocoum. Hij wilde niet veeleisend overkomen zodat hij zijn nadien ter sprake gebrachte prijs om weer op te treden kon opschroeven zonder als een dure vogel over te komen.
De vrouw leek opgelucht te glimlachen, begaf zich naar de keuken en kwam even later terug met een glas water.
'Sta me toe, dat ik me even naast u neer vlei,' zei ze.
Bocoum knikte, nipte van zijn glas en moest heel even aan het mierzoete water van Nora denken.
De vrouw ging op de rand van het bed zitten, op zo'n anderhalve meter afstand, sloeg haar linker been over haar rechter en zei: 'Ik ga meteen met de deur in huis vallen, want het heeft geen enkele zin er doekjes om te winden. U hebt de echtgenoot van mijn dochter gezien, nietwaar?'
Wat een domme vraag, dacht Bocoum, maar hij stond er verder niet bij stil omdat hij ervan uitging dat de nieuwe uitnodiging om op te treden dus waarschijnlijk uit die richting kwam.
'Dan zal u ook wel gezien hebben dat we hier te maken hebben met een zwakzinnige kluns.'
Bocoum begrip niets van deze onverwachte uiting van misprijzen aan het adres van de schoonzoon maar besefte wel meteen dat de vrouw een compleet andere richting uitsloeg dan hij had verwacht. Hij haalde ongemakkelijk de schouders op en maakte een zo neutraal mogelijk klinkend, mompelend geluid.
'Hoor toe:' klonk de vrouw, nu streng en bijna gebiedend, 'in geen jaren zal die idioot erin slagen mijn dochter een boorling te schenken. Daar kan ik mijn ziel op verwedden. De vent is zo achterlijk dat hij niet eens weet hoe er aan te beginnen. En ik kan het weten, want ik heb hem uitgeprobeerd.'
Bocoum nam van ongemak een grote slok water, waar hij al meteen spijt van kreeg omdat hij zich verslikte.
'Maar u, meneer, u bent een man van de passie. Van de hartstocht, de emotie, de… Ja, laten we een kat maar een kat noemen: een man van de erotiek. U weet van wanten, u weet wat het hart van een vrouw verlangt en haar ziel begeert. U weet wat een vrouw is en bijgevolg weet u ook hoe een man te zijn!'
Bocoum voelde zijn schouders zo diep zakken dat het aanvoelde alsof ze van zijn lichaam afgleden. Half verdoofd door ontsteltenis begon hij voor zich uit te staren, op de kale muur voor zijn neus niets anders ontdekkend dan een bloedspat van een platgeslagen vlieg.
'Uw reactie zegt het helemaal:' zei de vrouw, 'geen gesnoef, geen haantjesachtige vooruitgestoken borstkas, maar een ingetogenheid die een verdiende trots verbijt. Stille waters, diepe gronden. Ja, meneer, ik wist dat ik met u aan het juiste adres was. Zoals u de liefde bezingt bedrijft u ze en zoals u met poëzie de vrouw beschrijft zo wordt ze door u bemind. Maak u geen zorgen, ik zal alles tot in de puntjes en met de grootste discretie regelen. Het kostte me nauwelijks enige moeite om mijn dochter te overtuigen; vanzelfsprekend, zou ik zeggen, aangezien zij beter dan wie ook weet tot wat u in staat bent. Wees gerust, na de bevruchting van mijn dochter is voor u de kous af, tenzij mijn dochter aan meerdere kinderen moest denken natuurlijk, daar dat valt altijd af te wachten. Om praktische redenen stel ik voor dat wij plaats en tijd bepalen, meteen ook weeral een zorg minder voor u. Maar ach, wat zeg ik, u hoeft zich helemaal nergens iets van aan te trekken, ik zorg gewoon voor alles…'

 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Ik weet niet wat jíj eenvoudig noemt, maar dit ... :))
    Geweldig stukje, weirdo K! ;)
    (vleien=vlijen, vlei=vlij.)
    Kom maar op met het vervolg!
    x
    koyaanisqatsi: Zolang er geen moderne wiskunde aan te pas komt blijft het voor mij eenvoudig. :-) En nu even die schandelijke taalkundige blunder rechtzetten. Waarvoor dank. xxx
  • warket
    Uw schrijfstijl EN het (fragment)- verhaal heeft mij op dit ogenblik geboeid.
    koyaanisqatsi: waarvoor dank
  • greta
    Dus er wordt van hem verlangd dat hij gaat presteren op commando. Zo van hup erin en de bevruchting is een feit.
    Nou nou.
    koyaanisqatsi: Euh... Ik ga er niet op staan kijken, dus eerlijk gezegd weet ik het niet zo goed... :-p
  • joplin
    lieve hemel!
    hoe zag de dochter er weer uit?
    eerst een soaonderzoek hoor!!!
    xx
    koyaanisqatsi: Even terug bladeren... ;-)
    xx
Er zijn 8 bezoekers online, waarvan 0 leden: .