writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Bestaan in al zijn Eenvoud (44)

door koyaanisqatsi

Het eerste wat Abel Bocoum deed toen hij thuis kwam was zijn borstharen afscheren. Toen hij daarmee klaar was vroeg hij zich af waarom. Was hij zodanig in de ban van de gebeurtenissen die als een vloedgolf over hem heen rolden dat hij als een robot was ingegaan op de suggestie van een vrouw die nog indringender dan onverwacht zijn levenspad had gekruist? Hij moest zichzelf het antwoord schuldig blijven en besloot te aanvaarden dat deze quasi onbewust uitgevoerde handeling in het teken stond van zijn nakende opdracht, een opdracht van uitermate bedenkelijk allooi.
Het sprak vanzelf dat hij het aanbod van de vrouw -voor zover men van een aanbod en niet van een eis kon spreken- onmogelijk kon afwijzen. Ongetwijfeld zou ze hem een zware prijs doen betalen voor een weigering. Met een beetje verbeeldingskracht zou ze kunnen rondbazuinen dat hij in zijn liederen en gedichten de eisen die in een huwelijk aan een echtgenoot worden opgelegd, zodanig te hebben uitvergroot dat haar arme schoonzoon mentaal in elkaar was geklapt. Met nog wat meer fantasie kon ze er nog een schep bovenop doen en beweren dat die arme jonge zonder deskundige hulp en medicatie voor het huwelijksleven verloren was. In dat geval kon Bocoum het wel schudden. De eerstvolgende keer dat hij zich dan in de buurt van een bruidsstoet zou laten zien, zou hij zich aan pek en veren mogen verwachten.
Bocoum bekeek zijn gladde bast in de enige spiegel die zijn woonst rijk was: een ovaalvormig relikwie dat hij ooit van tussen een berg troep voor een verlaten huis had gehaald.
Toen hij de spiegel net van tussen de rommel had gegraaid was er toevallig een oude man gepasseerd. Die had hem op de schouder getikt en met een hees stemmetje op een waarschuwend toontje gezegd: 'Onthou dat alles wat zich voor een spiegel heeft afgespeeld, zich achter de spiegel, in een zelfstandig geheugen, heeft opgeslagen. Dat, mijn jonge vriend, neem je mee naar huis.'
Zich plots de oude man herinnerend, vroeg Bocoum zich af of de spiegel soms drama's met zich mee droeg. Of geheimen. Onschuldige geheimen, of schandelijke, zoals hetgeen waarin hij, tegen wil en dank, een kwalijke rol zou gaan spelen…

 

feedback van andere lezers

  • joplin
    begrijp nog altijd niet waarom die ruige mannelijke borstharen eraf moeten
    Bocoum in de klauwen van de moeder-vrouw en dat voor de centen. Bocoum de hoer!
    xx


    koyaanisqatsi: Het zijn niet eens de centen, hij heeft geen keus, als hij zijn (vermeende) carrière wil redden tenminste.
  • Wee
    Bocoum moet een schop onder zijn kont, denk ik.
    Mooi, dat wat de oude man zei over de spiegel!
    x
    koyaanisqatsi: Misschien wel... xxx (die schop)
  • greta
    Ja vond ik ook mooi, ' de spiegel onthoudt. '
    Een gladde Abel. Zozo.
    koyaanisqatsi: Abel is zo glad als een aal. Althans zo is hij tot nu toe door het leven geglipt.
Er zijn 2 bezoekers online, waarvan 0 leden: .