writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Bestaan in al zijn Eenvoud (45)

door koyaanisqatsi

Er bleef ondanks alles een straaltje zon schijnen in het leven van Abel Bocoum. Zo goed als blut werd hij gedwongen opnieuw de straat op te gaan, op zoek naar bruidsstoeten om lof toe te zingen. In twee dagen tijd sloeg hij er in liefst drie bruidsstoeten te onderscheppen; een ongekende luxe die hem een hart onder de riem stak. En stoet leverde slechts een habbekrats op, de twee anderen echter een flinke stuiver. Van een verzoek om de bruid nadien ook tijdens het feest te bewieroken kwam evenwel telkens niets in huis, zodat hij toch niet helemaal tevreden was met deze onverhoopte meevallers.
Maar hij wanhoopte niet. Het was en bleef een kwestie van tijd voor zijn reputatie overal was doorgedrongen. De feestgangers die hij had ontmoet waren zich niet bewust van het aankomende talent dat ze voor zich hadden, eenvoudigweg omdat zijn naam nog niet tot in hun omgeving was doorgedrongen. Dat was natuurlijk het nadeel van een miljoenenstad waar mond tot mond reclame zich verspreidde met snelheid van een schildpad.
Misschien moest hij toch maar eens van de eerstvolgende gelegenheid gebruik maken om erachter te komen in hoeverre de moeder van de bruid zijn naam reeds had verspreid en haar eventueel aansporen er wat meer vaart achter te zetten. Waarom niet? Tenslotte verlangde ze heel wat meer van hem dan hij van haar en als ze echt zo hoog met hem opliep als ze beweerde zou het eerder vanzelfsprekend dan overdreven zijn dat ze onvermoeid zijn naam zou rondbazuinen.
'De zaken gaan goed, zo te zien,' zei de man met het strijkijzer, tevreden glimlachend met het bedrag dat Bocoum hem voor zijn strijkwerk overhandigde.
'Ik mag deze dagen niet klagen,' antwoordde hij, al werden zijn gedachten meteen geplaagd door hetgeen er nog in het verschiet lag.
De man met het strijkijzer overhandigde Bocoum zijn oude kleren, die hij zoals altijd in pand had gegeven.
'Ik wou dat ik hetzelfde kon zeggen,' zuchtte hij, 'maar behalve jij heb ik nog nauwelijks vaste klanten. De Filosoof brengt nog wel eens wat strijkwerk, en Biba, maar die wordt dan ook niet voor niets door haar man "het Afgrijselijk Luie Wijf" genoemd.'
Abel Bocoum betrapte zich erop een geamuseerd lachje te onderdrukken.
'Hij moest ze per se hebben,' liet hij zich, half grinnikend ontvallen. 'Iedereen had hem gewaarschuwd, haar ouders incluis, maar meneer wilde van geen goede raad weten en zit nu met haar opgescheept.'
De man met het strijkijzer knikte.
'Ze doet naar het schijnt dus echt helemaal niets. En met niets, bedoelt haar man: NIETS. "Ze tilt niet eens haar luie kont op. Het is een wonder hoe ze haar figuur weet te behouden," zegt hij. "Een andere vrouw was al lang zo vet als een varken. Maar ja, wat heb ik eraan?" De stumper.'
Eigen schuld, dikke bult, dacht Bocoum, maar hij zweeg, omdat hij momenteel in feite zelf niet ver van het beklagenswaardige statuut van stumper afstond.

 

feedback van andere lezers

  • joplin
    de zaken beter
    een roddeltje hier en daar
    het gewone leven gaat zijn drafje
    nu nog babytjes maken
    ben curieus
    xx
    koyaanisqatsi: Zo ver is het (nog) niet... :-)
  • greta
    Je serie eindigt bijna denk ik? Veel geleerd, tussen jouw regels, over het 'eenvoudige bestaan'.
    koyaanisqatsi: Nee hoor, we gaan nog effe door.
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 0 leden: .