writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Bestaan in al zijn Eenvoud (48)

door koyaanisqatsi

Net toen de ochtendschemering zich manifesteerde kwam Abel Bocoum weer thuis. Hij voelde een vermoeidheid die hij niet gewend was op dat tijdstip van de dag, wat hij vanzelfsprekend in verband bracht met zijn kopzorgen.
'Niets vreet meer energie dan perikelen,' mompelde hij tegen zichzelf, waarna hij zich te rusten legde op de brits die al jaren dienst deed als zijn bed. Het was een geschenk van een oude militair, een geharde commando die zowat in alle mogelijke conflicten had gevochten. Burgeroorlogen, uit de hand gelopen revoluties, volksopstanden, oorlogen tussen staten, guerrillaoorlogen, geen enkele vorm van hommeles was hem vreemd.
'Neem één ding van mij aan, Abel,' had hij Bocoum ooit, tijdens een lange nachtelijke babbel, op het hart gedrukt: 'Er is geen bal romantiek of schoonheid aan oorlog. Als je me moest vragen om oorlog met één woord te beschrijven dan zou ik zonder aarzelen zeggen: Stank! Oorlog, dat is de stank van de dood, de stank van bloed, van verbrande mensenhuid, van zich ontbindende lijken, opengereten abdomen, afgerukte ledematen. De stank van het angstzweet van verminkte, krijsende of rochelende mensen, getraumatiseerde kinderen en gefolterde gevangenen. Kortom: het is de stank van smeerlapperij in zijn extreemste vorm.'
Bocoum had geen moment aan de oprechtheid van de woorden van de commando getwijfeld. De vraag, waarom hij dan zo lang een speler in het macabere spel was geweest, bleef echter op zijn maag liggen, deels omdat hij merkte dat de beschreven gruwelen aan de man vraten als maden aan een lijk, en deels omdat hij vreesde een verkeerd antwoord te krijgen, ook al had hij er het raden naar wat dan precies een verkeerd antwoord zou zijn.
De brits bleek naderhand een afscheidsgeschenk, want precies een week nadat de commando hem aan Bocoum had cadeau gedaan, werd zijn lichaam onder één van de bruggen van de stad gevonden. Het bungelde aan een touw en verkeerde al in een redelijk ver gevorderde staat van ontbinding.
Bocoum was dagenlang van het droeve bericht onder de indruk geweest, wat niet van zijn gewoonte was omdat hij voldoende levenservaring had om te beseffen dat er veel meer mensen kommer en kwel kenden dan geluk en voorspoed.
Maar de commando was dan ook een bijzonder iemand geweest; iemand die hij bijna als een vriend had beschouwd. Soms zagen ze mekaar maanden aan een stuk niet, maar wanneer ze mekaar dan eindelijk weer tegen het lijf liepen was het weerzien steeds hartelijk en zonder verwijt waarom de ander niets van zich had laten horen. Met andere woorden, hun band was er één waaraan geen enkele voorwaarde was verbonden en dat was volgens Bocoum de eerste vereiste om van een kostbaar begrip als ware vriendschap te kunnen spreken.
Maar ondertussen behoorde de commando tot het verleden. En de toekomst, zo moest Bocoum plots denken, terwijl hij zijn deken over zich heen trok, zag er toch wel helemaal anders uit...


 

feedback van andere lezers

  • greta
    Abel moest maar gaan rusten nu, zich terugtrekken, of zelfs in retraite gaan. Ik zou hem zó in mijn armen willen sluiten inmiddels.

    koyaanisqatsi: Als je moest weten hoe hij eruit ziet!!...
  • Wee
    Ja, zijn eenvoud is ver te zoeken ...
    Het komt toch wel goed, hè?
    Mooi schrijven!
    x
    koyaanisqatsi: Vraag is: bestaat een eenvoudig leven wel? Slaagt iemand erin te ontsnappen aan de complicaties vh leven?
  • tinucha
    leest als een trein!
    koyaanisqatsi: ...zonder conducteur? :-)
  • joplin
    een heleboel in te halen
    maar niets liever
    want het blijft boeien
    vlot verteld
    we leven mee
    xx

    koyaanisqatsi: hartelijk dank x
Er zijn 6 bezoekers online, waarvan 0 leden: .