writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Bestaan in al zijn Eenvoud (55)

door koyaanisqatsi

Abel Bocoum keek de dame in de witte schort verbaasd aan.
'Is dit uw werk?' vroeg hij, directer dan hij wilde.
De dame wierp een korte blik op de bruid, alsof ze niet echt zeker was, maar richtte zich vervolgens tot Bocoum om overtuigd: 'Inderdaad,' te antwoorden.
Bocoum staarde de bruid aan, begon het hoofd te schudden en stamelde: 'Niet te gelovenů'
'Het is mijn vak,' zei de dame in de witte schort zacht, 'mensen mooi makenů'
Daar was ze in het geval van de bruid in alle geval wonderwel in geslaagd. Bocoum was eerst van mening geweest dat er een vergissing in het spel was. Hij herinnerde zich de bruid als een, op zijn zachtst gezegd, onaantrekkelijk schepsel, en nu zat er voor hem, op de rand van een met rozenblaadjes versierd bed, een jonge vrouw die hem de adem benam. Niet dat ze veranderd was in een betoverende schoonheid, maar het contrast tussen haar verschijning nu en op de bruiloft was in alle geval indringend genoeg om van een metamorfose te spreken.
'De man van de slijterij had het mis,' zei Bocoum, meer tegen zichzelf dan tegen de vrouw in de schort.
De vrouw keek hem onbegrijpend aan en trok haar nagenoeg perfect bijgewerkte wenkbrauwen op.
Maar Bocoum verklaarde zich niet nader. Zijn bewustzijn werd helemaal opgeslokt door de aangenaamste verrassing die hem ooit in de schoot was geworpen, ook al keerde al meteen de bange vraag terug hoe het verder moest.
De jonge bruid zat bewegingloos op bed, opgemaakt als een koningin, gekleed als een exotische prinses, de adem ingehouden alsof het haar verboden was zuurstof op te nemen, en voor zich uit starend met een stalen blik waar een glans van melancholie doorheen drong.
Waarom had haar moeder haar niet op deze wijze laten opmaken voor het huwelijk, vroeg Bocoum zich af, en het enige antwoord dat hij kon bedenken was: omwille van de grondige hekel die ze aan haar schoonzoon had.
'Zal ik u laten?' schudde de vrouw in de witte schort Bocoum uit zijn droomtoestand.
En terwijl de zoete geur van vrouwenparfum en wierook zijn neusgaten binnentrok, begon Bocoum, vervuld van twijfels en een nieuwsgierigheid die als een waanzinnige aan zijn hart begon te rukken, te hoofdknikken.

 

feedback van andere lezers

  • joplin
    Eindelijk een meevaller
    even zweven
    heeft hij wel verdiend
    xx
    koyaanisqatsi: Het vel van de beer niet verkopen voor hij geschoten is! xx
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 0 leden: .