writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Bestaan in al zijn Eenvoud (78)

door koyaanisqatsi

Abel Bocoum begreep niet waarom hij zich had laten meetronen. Zo opeens bevond hij zich in een majestueus huis, in een luxueus salon met zetels bekleed met rode zijde en muren behangen met schilderwerken waarvan de verf nog nat leek. Op een lange, donker mahoniehouten dressoir stond het portret van een man in het uniform van een luchtvaartofficier naast het portret van twee jongens van nauwelijks uiteenlopende leeftijd. De echtgenoot en de zoons van Elkabet, veronderstelde Bocoum, al stemde de aanwezigheid van een gezin in het enorme huis niet overeen met de doodse stilte die er hing.
Elkabet wilde wel eens een lofzanger- dichter aan het werk horen. Bocoum had geen kans gekregen te verduidelijken dat hij slechts huwelijksstoeten opluisterde, wat niet wilde zeggen dat hij zich geen kunstenaar voelde maar toch de vrees wekte haar verwachtingen niet te kunnen inlossen.
'Komt u mee naar me thuis, ik zal u rijkelijk belonen voor een demonstratie,' had ze gezegd na een zoveelste glas, waarna ze hem met een blitse wagen had meegevoerd naar één van de rijkste buurten van de stad.
Nadat ze hem was voorgegaan naar het salon en iets te drinken had aangeboden, was ze verdwenen achter een grote draaitrap in een achterliggende hal.
Welk stuk van zijn repertoire zou hij laten horen? Welke passionele woorden pasten er bij de leegte die het rijke huis als een kille damp uitademde? Bocoum twijfelde er sterk aan dat zijn timbre de warmte zou kunnen produceren die het aanzien van een bruid hem verschafte. En dat zou jammer zijn, want hij wist maar nooit. Misschien was Elkabet wel een nieuwe opportuniteit om naambekendheid te verwerven. Tenminste als hij er wat van bakte.
'Voelt u zich al een beetje op uw gemak?'
Elkabet kwam opnieuw tevoorschijn vanuit de hal. Ze had haar nonchalante kledij geruild voor een lang kleed met een diepe uitsnijding, haar eerder in een staart gebonden lange zwarte haren losgemaakt, en liep op blote voeten.
Abel Bocoum keek demonstratief om zich heen en zei: 'Een prachtig huis, en mooie schilderijen.'
Elkabet lachte.
'Vindt u? Ik weet het zo nog niet. Ik heb zo mijn twijfels over de meeste werken.'
'Ik begrijp het,' zei Bocoum, 'ze zijn de keuze van uw echtgenoot.'
Elkabet proestte het uit van het lachen.
'Nee, dat zeker niet. Integendeel, als mijn man moest weten welke handen de penselen hanteerden waarmee deze schilderijen zijn gecreëerd, dan sneed hij ze ongetwijfeld aan flarden.'
'Uw man heeft het niet begrepen op kunstenaars?' veronderstelde Bocoum.
'Toch niet op kunstenaars die het met zijn vrouw aanleggen,' grijnsde Elkabet geamuseerd.
Om zoveel onbeschaamdheid kon Bocoum alleen maar slikken. Hij begon ongemakkelijke heen en weer schuifelen, krabde zich in de nek en blies een keer stevig uit.
'Zal ik voor u zingen?' vroeg hij met een diepe zucht.
'Graag,' antwoorde Elkabet, waarna ze zich naast hem op zetel liet vallen en haar linker been zodanig hoog over haar rechter sloeg dat haar bleke dij helemaal zichtbaar werd.

 

feedback van andere lezers

  • Danvoieanne
    Graag gelezen ...
    koyaanisqatsi: Dankuwel.
  • Wee
    O hemel, met overslaande stem waarschijnlijk ... :))
    Super schrijven, Koyaanisqatsi!
    x
    koyaanisqatsi: xxx
  • joplin
    Speeltje van een rijke dame
    Is Bocoum daar te ernstig voor?
    xxx

    koyaanisqatsi: Dat zien we morgen dan wel weer... ;-)
Er zijn 6 bezoekers online, waarvan 0 leden: .