writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Bestaan in al zijn Eenvoud (79)

door koyaanisqatsi

Abel Bocoum was nog maar enkelen strofen ver toen Elkabet hem met een luide lach de mond snoerde.
'Abel Bocoum,' stamelde ze, nog naschokkend van het lachen, 'dit had ik toch niet van u verwacht. Daarvoor leek u me een veel te ernstig kunstenaar.'
Bocoum moest nog even bekomen van de abrupte onderbreking van zijn lied en schudde het hoofd, alsof hij uit een absurde droom moest te ontwaken.
'Ik vrees dat ik u niet begrijp,' zei hij, aarzelend.
Elkabet sloeg hem op de dij en antwoordde: 'Dat u een komiek bent.'
'Een komiek?'
'Ja, probeert u me maar opnieuw voor het lapje te houden, grapjes,' giechelde ze. 'Maar ik trap er geen tweede keer in. Lofzanger -dichter, hahaha! Geniaal gevonden, zoals u daar, door het brengen van een smartlap, de draak steekt met de zogenaamde charmezanger. Vertel me eens, waar en wanneer is uw volgende optreden? Ik kan nauwelijks wachten om mijn vriendinnen met uw komisch talent te laten kennismaken.'
Bocoums bloed stolde in zijn aderen. Was deze vrouw onnozel, of was fijngevoelige zielen op stang jagen soms één van haar favoriete bezigheden?
Hij sprong recht, zoog zijn longen vol lucht en zei: 'Mevrouw, met liederen en gedichten zoals deze luister ik bruidsstoeten op, tot eenieders tevredenheid. Sterker zelfs, ik sta op het punt door te breken en ook gevraagd te worden voor huwelijksfeesten. En wie weet wat me daarna nog te wachten staat. Smartlappen? Waar haalt u het!?'
Elkabet keek Bocoum zwijgend aan. De bewondering, die even tevoren nog in haar ogen had geglanst, had plaats gemaakt voor een doffe blik vol onbegrip en misprijzen. Ze haalde haar linker been van over haar rechter en drukte haar knieën tegen mekaar alsof ze wilde zeggen dat zelfs de minste glimp van haar benen te veel van het goede voor hem was.
'Een mens kan zich vergissen,' zei ze na een korte spannende stilte, met haar ogen naar de grond gericht, 'maar zoals ik me nu heb mispakt… Nee, dat is me nog nooit overkomen.'
'Vergissen is menselijk,' gromde Bocoum, waarna hij, zich steeds dieper beledigd voelend, de salon uit liep.

 

feedback van andere lezers

  • joplin
    Ocharme! zijn trots
    nu laat hij wel een kans liggen
    xx
    koyaanisqatsi: Met zo'n mens??? En wou ze hem nog wel, nu hij geen kunstenaar met een grote K bleek?
Er zijn 2 bezoekers online, waarvan 0 leden: .