writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Verhaal geschreven door een Aap (46)

door koyaanisqatsi

Twee dagen later werd Thérèse ernstig ziek. Ze begon angstwekkend te hoesten en toen haar koorts de dag nadien alarmerend hoog begon te stijgen liet Nazir de dokter halen.
De diagnose sloeg in als een bom: Thérèse had een longontsteking en zou gezien haar zwakke gestel in het beste geval nog maar enkele dagen te leven hebben. Precies vierentwintig uur nadat de dokter weer vertrokken was met de woorden dat hij verder niets kon doen, begon Thérèse aan haar doodsstrijd.
Aurelie, troosteloos, bracht Daniel het vreselijke nieuws en vroeg of hij Thérèse, die ze als één van zijn vriendinnetjes beschouwde, nog een keer wilde zien. Daniel aarzelde geen moment, al was het niet omdat hij afscheid wilde nemen van een geliefd iemand maar omdat hij met zijn eigen wilde zien dat zijn kwelduivel wel degelijk op sterven lag.
Toen hij de graatmagere borstkas van de grauwkleurige, reutelende Thérèse op en neer zag gaan, ging er een adrenalinestoot van geluk door zijn lichaam.
'Praat ze nog?' vroeg hij fluisterend.
Aurelie schudde het hoofd, aaide hem troostend over het hoofd en antwoordde snikkend: 'Maar waarschijnlijk kan ze je nog wel horen.'
Daniel stapte langzaam op het bed toe. De opengesperde ogen van Thérèse keken met doodsangst naar het plafond, alsof het meisje verwachtte dat de engel des doods ieder ogenblik langs daar zou komen afdalen om met zijn zeis toe te slaan.
'Thérèse?' fluisterde Daniël. Hij zag dat de hals van haar nachtkleed vuil was van het zweet en snoof een zurige lucht op die hij zich meende te herinneren van de dag dat zijn moeder stierf.
Thérèse draaide haar ogen moeizaam in zijn richting. Toen ze hem herkende veranderde haar angstige blik in een om vergeving smekende grimas. Haar lippen bewogen maar slaagden er niet in een woord te vormen. Ze bleven steken in stuipachtige trillingen terwijl er speeksel in haar keel opborrelde.
Daniel boog zich tot bij haar oor, waardoor haar doodsreutels zo dichtbij klonken dat hij er koude rillingen van kreeg. Hij bracht zijn mond tot vlak bij haar oorschelp en zei, muisstil: 'Jij gaat branden in de hel.'
De ontzetting die zich in Thérèse ogen boorde maakte alle doorstane vernederingen goed.
'Rot in de hel,' mompelde de jongen onverstaanbaar terwijl hij zich weer oprichtte.
Hij liep terug naar Aurelie, pakte haar bij de hand en zei op een ijskoude, bijna gebiedende toon: 'Kom, we gaan.'

 

feedback van andere lezers

  • greta
    Ohh wat crue om een stervende zoiets toe te wensen. Maar ja het past in de sfeer van je verhaal.
    Indrukwekkend omschreven doodstrijd K.
    koyaanisqatsi: Ja, u dacht natuurlijk dat Daniel een (misbruikt) engeltje was... Mis poes, dus!
  • Wee
    Tja ... Kan hem geen ongelijk geven.
    x
    koyaanisqatsi: Daar zit iets in...
  • joplin
    Wraak
    xx
    koyaanisqatsi: yep xx
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 10

Uitstekend: 5 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 5 stem(men)
Er zijn 7 bezoekers online, waarvan 0 leden: .