writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Verhaal geschreven door een Aap (52)

door Koyaanisqatsi

Daniel stapte de salon binnen. Nazir stond met zijn rug naar hem gekeerd, starend naar de zilverkast gevuld met kleine erfstukken van de vorige generaties graven en gravinnen. Aurelie zat in de nieuwe chaise longue die nog maar pas was aangekocht omdat de vorige tot op de draad versleten was. Haar gelaat verried een opgekropte woede die Daniel nog nooit eerder bij haar had gezien. Voor haar, op de salontafel, lag een stapel buitenmaatse papieren waarvan het bovenste, een blanco blad, aan de randen vergeeld was.
'Daniel,' zei Aurelie, kortaf.
Daniel knikte. Zijn hart begon ongemeen fel te bonzen, zijn benen te trillen. Aurelie wipte naar de rand van de chaise longue, draaide het blanco blad om en vroeg, met een stem verstoken van enige emotie: 'Kan je me uitleggen wat dit betekent?'
Daniels hart stond stil. Voor hem lag één van zijn meeste gedurfde pornografische tekeningen: Aurelie volledig naakt op bed, de benen wijdopen gespreid, de vingers van beide handen veelzeggend rond haar schede gehouden; Nazir, gekleed in eenvoudig wit hemd en zwarte broek, vastgebonden aan een paal middenin de kamer, met een van ontzetting misvormd gelaat toekijkend hoe Daniel al masturberend zijn fallus over Aurelie leegspuit.
'Dat is niet van mij!' schreeuwde Daniel, maar vreemd genoeg was hij de enige die de wanhopige woorden hoorde, hoewel Nazir zich met een ruk omkeerde alsof de ongeloofwaardige ontkenning hem tot in het diepst van zijn ziel had beledigd.
De mameluk stapte op Daniel toe, bleef vlak voor hem staan, zo dicht dat zijn warme adem de jonge bijna bedwelmde, en vroeg: 'Herinner je je Gallimard?'
Daniel knikte en maakte een kort piepend geluid. Het leek alsof iedere druppel vocht uit zijn keel was weggetrokken.
'En wie had ik je verteld dat Gallimard was?'
'Spion… Onze spion,' haastte Daniel zich te antwoorden. Hij keek hoopvol over Nazirs schouder naar Aurelie, maar die zat onbeweeglijk, met haar handen ineengevouwen op haar schoot, voor zich uit te staren.
Nazir keek hem diep in de ogen, klakte met zijn tong en zei: 'Les nummer één in het leven, mijn jongen: vertrouw nooit, maar dan ook nooit iemand voor honderd procent. Zelfs je eigen moeder niet. Gallimard was niet onze spion, maar de leider van de gevaarlijkste bende in onze streken. Onze spion, of beter, onze spionnen, zijn de drie mannen die altijd onder de trap zitten te keuvelen…'
Daniel voelde zijn kruis eerst warm en vervolgens koud worden. Tergend langzaam liet hij zijn hoofd zakken om vast te stellen dat zijn voeten zich in een kleine plas bevonden. Toen schoot hij badend in het zweet met een gil wakker en besefte hij dat hij zich had ondergepist.

 

feedback van andere lezers

  • greta
    Schuldgevoel wraakt zich in de nacht.


    Koyaanisqatsi: of gewoon angst?
  • Wee
    Het wordt steeds weirder, geweldig!
    x
    Koyaanisqatsi: ;-) xx
  • joplin
    wat een verhaal
    prachtig en boeiend geschreven
    xx
    Koyaanisqatsi: bedankt (bloos)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 9

Uitstekend: 4 stem(men), 80%
Goed: 1 stem(men), 20%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 5 stem(men)
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .