writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Verhaal geschreven door een Aap (65)

door koyaanisqatsi

De Curassier lag aan het eind van een straat die de indruk wekte dood te lopen maar net voorbij de herberg verder liep in de vorm van een nauwe steeg die een scherpe bocht naar rechts maakte.
Mehmed kende het estaminet niet maar als hij Beatrice mocht geloven was het een trekpleister voor iedereen die elders niet welkom was. De intrede van de twee mammelukken wees in alle geval in die richting. Niemand van de aanwezigen keek naar hen op, het typische geroezemoes van een volle kroeg werd niet onderbroken door een spannende stilte.
Mehmed was niet van plan tijd te verliezen en stevende meteen op de waard af.
'We zoeken de Sjamaan,' zei hij na een korte groet.
'Ik ben weinig spraakzaam tegenover klanten die niets bestellen,' antwoordde de waard. Het was een dikke man met vet, krullend haren en enorme, zwarte bakkebaarden die zijn linkeroog miste. 'Austerlitz!' zuchtte hij, terwijl hij zijn rechterwijsvinger onder zijn ontbrekende oog op zijn wang legde.
Mehmed trok zijn jas uit, stroopte de rechtermouw op en toonde een litteken dat over zowat de hele lengte van zijn arm liep.
'Jena…'
De waard knikte respectvol en vroeg: 'Wijn voor mijn mammelukse broeders, of houden ze nog vast aan hun principes?'
'Koffie,' glimlachte Mehmed.
De waard wees een leeg tafeltje bij een klein raam aan.
'Ik laat het zo brengen, en wat de Sjamaan betreft: even geduld, ik kom zo bij jullie.'
Mehmed en Nazir knikten dankbaar en namen plaats bij het raam, dat uitzag op het verlengde van de straat, de donkere steeg, van de soort die men maar beter meed als de pest.
'Als hij moest weten dat ik een deserteur ben…' mompelde Nazir lichtjes geamuseerd.
'We konden niet allemaal zo dom blijven om onze ledematen voor de keizer te riskeren,' mompelde Mehmed op zijn beurt.
Even later kwam een dienster aanzetten met de koffie.
'Heren, op kosten van de meneer Loïc,' zei ze, terwijl ze twee tot aan de rand gevulde mokken neerzetten.
De vrouw haar mond was gevuld met scheve, rotte en afgebroken tanden en blies een smerige lucht uit. Haar huid was grauw, als die van een dode , en het zou zowel Mehmed als Nazir niet verbaasd hebben dat ze wegteerde aan één of andere ziekte.
'Let maar niet op mij,' lachte ze, alsof ze de mannen hun gedachten kon lezen, 'ik ben een versleten wijf dat meer slaag heeft gekregen van haar vent dan eten. En de rotzak heeft het te lang getrokken om me nog een kans te geven te herstellen. Pas vorige zomer is hij de pijp uitgegaan, na een langdurige ziekte. Meer dan dertig jaar heb ik de klappen van die schoft moeten verdragen, dus u zal wel begrijpen, heren, dat ik geen traan om dat varken gelaten heb.'
'Dat is al te menselijk,' reageerde Mehmed, waarop Nazir instemmend knikte.

 

feedback van andere lezers

  • greta
    Komen er nog enigszins normale mensen voor in je verhaal??!!
    Ach, antwoord maar niet, ik weet het ;-)
    koyaanisqatsi: Normale mensen????!!!! Waar???!!!! Gauw, vertel: waar kan ik ze vinden??!! :-p
  • joplin
    xx
    koyaanisqatsi: xx
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 10

Uitstekend: 5 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 5 stem(men)
Er zijn 6 bezoekers online, waarvan 0 leden: .