writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Verhaal geschreven door een Aap (73)

door koyaanisqatsi

'Ik ga niet meer terug,' zei Nazir. Meteen daarna hapte hij een volle lepel van de soep naar binnen, alsof hij zijn mond geen enkele kans wilde geven om meteen van gedachten te veranderen.
'Smaakt het, heren?'
Mehmed en Nazir knikten. Ze hadden besloten hun laatste maal tezamen te nuttigen in het kleine restaurant van Jeanne Guirlande, een vrouw met de spierkracht van een struise man, die beide mamelukken kenden uit de periode dat ze deel uitmaakte van de foerage van de Grande Armée. Behalve dat ze een uitstekende kokkin was, kon ze ook als geen ander onderhandelen over de aankoopprijs van voedingswaren, wat ze had aangeleerd toen ze het door Europa trekkende leger van Napoleon op de voet volgde. Daar ontfermde ze zich trouwens niet alleen over de voedselbevoorrading en een geïmproviseerd café, maar ook over een kliek hoeren die als bijen rond een pot honing rond de soldaten zwermden en die ze zowel bemoederend als grappend 'haar dochters' noemde. De catastrofale terugtocht uit Rusland was haar gespaard gebleven omdat het onderdeel van de Grande Armée waar ze voor zorgde als achterhoede in de buurt van Warschau was achtergebleven toen het grootste deel van de troepenmacht verder richting Rusland was doorgestoten. Tegen de tijd dat de gedecimeerde strijdkrachten nadien terug in Polen arriveerden, had ze al eieren voor haar geld gekozen en was ze richting Frankrijk getrokken.
'Je zegt niets, Mehmed?'
Mehmed trok gelijktijdig zijn schouders en wenkbrauwen op en zuchtte.
'Ben je niet van mening dat ik de mensen daar in de steek laat? Mijn vrouw, de jongen, het personeel op het kasteel… Er zijn wettelijke regelingen getroffen waardoor ik grote verantwoordelijkheid over het landgoed draag.'
'En als je morgen van paard valt en je nek breekt?' reageerde Mehmed gevat.
Nazir glimlachte en knikte. 'Dan moeten ze ook verder zonder mij…'
Mehmed gelaatsuitdrukking zei genoeg. Zijn standpunt werd niet ingegeven door enige partijdigheid, maar door het besef van trivialiteit van het lot, waarvan hij doordrongen was.
Toch had Nazir het gevoel dat hij zijn beslissing met argumenten moest verdedigen.
'Mijn vrouw bedriegt me, de knaap die ik als mijn zoon zou willen beschouwen, maar die me niet toelaat hem als dusdanig in mijn hart te sluiten, zit op iets te broeden dat onmogelijk het daglicht kan verdragen. Ondanks het respect dat ik geniet, blijf ik, 'de Mammeluk', een vreemdeling. En alles goed en wel beschouwd draag ik al jaren de last van de rijkdom van een ander, zonder enige garantie dat ik morgen niet opnieuw op de keien zal staan; met lege handen.'
Mehmed dopte een homp brood in zijn soep en hapte de doordrenkte hoek ervan naar binnen. Toen hij het brood had doorgeslikt krabde hij zich achter zijn linkeroor en zei: 'Ik heb alle begrip voor je, Nazir, dat weet je. Alleen, zoals ik al zei: wat heb je in Egypte om naar terug te keren?'
'Alexandrië.' Nazir sperde zijn ogen alsof hij het over het aards paradijs had en lachte.
'Alexandrië…' herhaalde Mehmed, waarop hij een diepe zucht slaakte en aan het puntje van zijn neus trok. 'Hoe zal het niet veranderd zijn?'
'Misschien blijk ik gewoon hier, in Parijs,' zei Nazir, maar hij klonk alles behalve overtuigd. 'Of ga ik naar Marseille, naar de zon.'
Jeanne Guirlande zette twee tinnen bekers gevuld met water met een luide plof voor de mannen neer.
'Water, heren, de drank van de vissen,' zei ze, half spottend.
Mehmed's gedachten dwaalden af naar een avond waarop hij haar op de vuist had zien gaan met een infanterist die een hoertje in mekaar had geslagen omdat ze haar centen had geëist.
'Wie ben jij, manwijf,' had de soldaat haar in het gezicht gespuugd, 'haar pooier soms?'
De infanterist had niet gemerkt dat Jeanne Guirlande een pan met hete olie achter haar rug hield die hij meteen na zijn uitval in zijn gezicht geslingerd kreeg. Schreeuwend had hij zijn handen in het gezicht geslagen waarna Jeanne hem een vuistslag tussen de ribben en een rake trap in zijn kruis had verkocht. Tegen de tijd dat de man besefte wat hem overkwam en zich wilde verweren had hij al twee verse vuistslagen op respectievelijk zijn neus en mond ontvangen, waarna hij kreunend in mekaar was gezakt.
'Je neukt, dus je betaalt!' had Jeanne hem toegeschreeuwd terwijl ze zijn zakken begon te doorzoeken. Een paar van de infanterist zijn makkers hadden tussenbeide willen komen, maar hadden in de gaten gekregen dat er een paar officieren zowel geamuseerd als goedkeurend stonden toe te kijken en waren veiligheidshalve afgedropen.
Mehmed herinnerde zich de mannen nog alsof het gisteren was en wist nog dat geen van hen Borodino had overleefd.

 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Een vrouw naar mijn hart, die Jeanne :)
    (R.19 van onderen: blijk=blijf?)
    x
    koyaanisqatsi: Ja, ze moesten er meer van die soort in India hebben. ;-)
  • greta
    Haha fris type die Jeanne.
    koyaanisqatsi: En ze kan lekkere soep maken, wat een niet te onderschatten menselijke kwaliteit is!
  • Danvoieanne
    Graag weer gelezen
    koyaanisqatsi: alweer bedankt
  • joplin
    xx
    koyaanisqatsi: xx
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 8

Uitstekend: 4 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 4 stem(men)
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 0 leden: .