writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Verhaal geschreven door een Aap - Boek 2 (5)

door koyaanisqatsi

Véronique de Coubertin was wel de laatste persoon die Aurelie verwachtte. Het ontging haar dat het meisje er geen flauw benul van had dat ze rivales waren, zelfs al schuilde er niets dan vriendelijkheid in haar donkere ogen, die ontroerend contrasteerden met haar goudkleurige haar dat in lange, dikke lengten over haar schouders en rug golfde. Ongewild keek ze in de decolleté van de nachtjapon van de nieuwe Comtesse, waar ze twee stevige rondingen ontdekte. Een steek van jaloezie boorde zich door haar hart, want het leed nu geen twijfel meer dat ze bij Daniel had afgedaan. De gretigheid waarmee die zich in de beginmaanden van hun verhouding op haar lichaam had gestort behoorde weliswaar al tot een ver verleden, maar met hetgeen ze nu kreeg voorgeschoteld was het doek ongetwijfeld helemaal en voorgoed gevallen. Zelfs in de bloei van haar leven hadden haar borsten nooit de stevigheid van die van Véronique gehad en zo te zien leek ook de rest van haar lichaam, vaag verborgen onder bijna doorzichtige nachtkledij, heel wat aantrekkelijker geproportioneerd.
'Madame,' slikte Aurelie, niet zonder moeite. Ze kon zich nog maar nauwelijks herinneren wanneer ze binnen de muren van het kasteel iemand voor het laatst op zo'n eerbiedwaardige toon had moeten aanspreken
'Alsjeblief, noemt u me gewoon Véronique,' reageerde Véronique met een lichte trilling in haar stem. 'Mag ik even binnenkomen?'
Aurelie, nog steeds niet over haar verbazing heen, knikte. Véronique stapte naar binnen met een tred die haaks stond op de onzekerheid die doorheen haar stem had geklonken, alsof deze was opgelost in de toestemming die ze had gekregen.
'Mag ik?' vroeg ze, op Aurelie's bed wijzend.
'Ja, natuurlijk.'
Véronique ging voorzichtig op de rand van het bed zitten en gaf met een klapje op het deken te kennen dat ze van Aurelie hetzelfde verwachtte.
'Ik weet niet goed hoe te beginnen,' zei de jonge Comtesse, waarna ze een diepe, al te gemaakte zucht slaakte en de lippen op mekaar perste.
'U kent mij natuurlijk niet goed, Madame,' zei Aurelie zacht, 'maar u kan er van op aan dat u vrijuit kan spreken. Alles wat u me zegt zal in deze kamer bewaard blijven.'
Véronique strekte haar benen uit en sloeg ze over mekaar. Aurelie merkte meteen dat ze prachtige voeten had en vroeg zich af of haar meesteres dit met opzet wilde demonstreren.
'Alsjeblief, Aurelie, noem me Véronique.'
'Excuseer,' verontschuldigde Aurelie zich, waarna ze de ogen neersloeg.
Véronique liet de benen weer zakken, raakte heel even een arm van Aurelie aan en zei: 'Ik heb veel goeds over u gehoord. Zonder u zou Daniel waarschijnlijk verloren geweest zijn; zonder u, en zonder uw echtgenoot, die u jammer genoeg in de steek heeft gelaten.'
Aurelie voelde haar hart ineenkrimpen. Het was de eerste keer dat iemand op zo'n directe, veroordelende manier Nazirs vertrek aanhaalde.
'U moet begrijpen,' onderbrak ze, 'mijn man had heimwee naar zijn geboorteland. Ik kan het hem niet echt kwalijk nemen dat het verlangen naar zijn thuis hem uiteindelijk te machtig is geworden.'
Véronique glimlachte.
'Alweer een bewijs van uw grote hart, waar iedereen de mond van vol heeft. Maar u zal uw echtgenoot toch wel missen?'
Waar wil deze vrouw heen? vroeg Aurelie zich geïrriteerd af. Als het de bedoeling is me op stang te jagen, is ze behoorlijk op weg.
'Niet?' drong Véronique aan.
'Ja, natuurlijk,' antwoordde Aurelie zo kalm mogelijk.
'Aurelie, ik heb geen greintje lustgevoelens in mijn lichaam, noch in mijn geest. Vraag me niet hoe het komt, maar ik heb nog nooit naar enig lichamelijk genot verlangd. Toen ik Daniel ontmoette raakte ik door hem geïntrigeerd omdat hij de kilte uitstraalde die ik constant in mezelf ervaar. Maar als de eerste de beste domme gans heb ik me schromelijk vergist, want mijn man is een man zoals een ander. Gisteren, toen ik me voorbereidde op onze huwelijksnacht, raakte hij in een hoge staat van opwinding, alleen al door me aan te kijken. Natuurlijk heb ik aan mijn plichten voldaan, al was het maar omdat er ook van me wordt verwacht dat ik Daniel kinderen zal schenken. Maar het spreekt vanzelf dat ik voor de rest tekort zal schieten. Vannacht was Daniels enthousiasme al heel wat minder -ik had zelfs de indruk dat hij me nadien boos de rug toekeerde- en als ik niets onderneem zal mijn huwelijk een kort leven beschoren zijn, tenzij mijn echtgenoot zich zou beginnen verlagen tot het bezoeken van hoeren. Ik wil geen van beide en daarom die ik een beroep op u. U bent een mooie vrouw, die een beminnelijke warmte uitstraalt en al geruime tijd de liefde van een man moet missen. Wat zou ervan vinden om… Om als een soort van courtisane voor Daniel te fungeren?'
Aurelie geloofde haar oren niet. Heel even dacht ze dat de Comtesse van haar verhouding met Daniel afwist en haar probeerde uit te dagen tot een bekentenis, maar die gedachte liet ze meteen weer varen omdat Véronique net zo oprecht als naiëf had geklonken.
'Ik… Ik begrijp dat ik u overval,' vervolgde Véronique, omdat ze besefte dat Aurelie te zeer van slag was, 'maar het ligt zeker niet in mijn bedoeling u te beledigen. Natuurlijk klinkt mijn voorstel vreselijke zakelijk en weinig fatsoenlijk maar er zouden drie mensen beter van worden en, als er kinderen moesten komen, zelfs nog meer. En het is in alle geval de fatsoenlijkste oplossing die ik kan bedenken.'
Aurelie's mond voelde kurkdroog aan. Ze moest een paar keer diep slikken en wreef met een trillende hand over haar gelaat alvorens te repliceren: 'Waarom denkt u dat Daniel met uw voorstel zou instemmen?'
'Omdat ik vermoed dat hij bepaalde gevoelens voor u koestert.'
Voor zover mogelijk leek Aurelie's hart zich nog kleiner te maken. Het leek alsof haar luchtpijp voor enkele seconde werd dichtgeknepen waardoor ze vreesde het bewustzijn te verliezen.
'Waarom denkt u zo iets?' lachte ze geforceerd.
'Omdat iedereen vol lof over u is terwijl hij, telkens wanneer ik u ter sprake breng, van onderwerp verandert. Als u een bediende was als een ander, zou dat nooit het geval zijn.'
Het begon Aurelie te duizelen. Ze voelde zich slap worden als een vod en wilde niets liever dan gaan liggen. Haar oogleden werden zwaar en ze kreeg een lichte hoofdpijn die zich samentrok boven haar neus.
'Ik… Ik moet hierover nadenken,' stamelde ze uiteindelijk. 'Heel erg goed nadenken…'
Véronique legde een hand op haar dij maar toen ze voelde hoe heftig Aurelie trilde trok ze die meteen weer weg.
'Ik heb u van streek gemaakt,' zei ze, terwijl ze rechtstond, 'en dat was helemaal niet mijn bedoeling. Natuurlijk hoeft u niet meteen in te stemmen, dat spreekt vanzelf. Maar denkt u er, als vrouw, als mens van vlees en bloed, eens over na, en mocht u besluiten niet op mijn voorstel in te gaan, dan mag u het als nooit gedaan beschouwen.'
Aurelie schraapte haar keel en knikte een paar keer, want ze was niet langer in staat nog een woord uit te brengen.

 

feedback van andere lezers

  • doolhoofd
    Komt hier ooit een boek van?
    koyaanisqatsi: Geen idee. Die pogingen heb ik eigenlijk jaren geleden al opgegeven.
  • joplin
    hoho knap
    xx
    koyaanisqatsi: xx
  • Wee
    Daniel moest eens weten!
    x
    koyaanisqatsi: dat komt nog... (denk ik) :-)
  • greta
    Goedemiddag K., ben weer geheractiveerd hier. Ik ga bijlezen.

    koyaanisqatsi: welkom terug Greta! xxx
  • Danvoieanne
    knap
    koyaanisqatsi: thanks
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 9

Uitstekend: 4 stem(men), 80%
Goed: 1 stem(men), 20%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 5 stem(men)
Er zijn 7 bezoekers online, waarvan 0 leden: .