writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Verhaal geschreven door een Aap - Boek 2 (9)

door koyaanisqatsi

'Het spijt me, Corbeau,' fluisterde Daniel, 'had je kunnen ontsnappen dan had ik je geholpen om naar Amerika te vluchten.'
Corbeau trok een grimas die zowel spijt als pijn uitdrukte.
'Ik mag al blij zijn dat ik niet ben doodgebloed, Comte,' kreunde hij.
Sinds hij de eerste zorgen had toegediend gekregen was het verband rond zijn middel niet meer vervangen. De gapende wonde, die volgens de arts dodelijk had kunnen zijn wanneer ze iets dieper was geweest, was weliswaar goed gehecht maar dat had niet belet dat er nog heel wat bloed door de bandage was gedrongen, dat nu in een vieze, bruinrode vlek was veranderd.
Het was Corbeau meteen duidelijk geworden dat hij zijn schoonvader had doodgeslagen en daarmee zo goed als ook zijn eigen doodvonnis was getekend. Hij had nog getracht zich uit de voeten te maken maar nauwelijks een paar stappen buiten de leerlooierij had hij het bewustzijn verloren. Een toevallige passant had hem opgemerkt en de bewoners uit de buurt opgetrommeld, die meteen iemand om een dokter hadden gestuurd. Tegen de tijd dat de gealarmeerde dokter Corbeau's wonde had verzorgd, was ook aan het licht gekomen dat de leerlooier zijn gezicht tot moes was geslagen en waren de eerste conclusies getrokken. De gendarmerie werd er bij geroepen en de jonge Comte werd verwittigd, die zich in allerijl naar de plaats van het onheil had begeven. Daar had hij van de even voordien gearriveerde politie-inspecteur te horen gekregen wat er gebeurd was en werd hij ervan op de hoogte gebracht dat Corbeau onder begeleiding van enkele gendarmes naar het ziekenhuis was afgevoerd.
Daniel was nog een hele tijd bij de leerlooierij opgehouden. De echtgenote van de leerlooier, dronken als altijd, was hysterisch geworden en weggelopen, haar zieke zoon leek het duidelijk minder erg te vinden dat zijn vader er niet meer was. Hij schaamde zich niet om gelukzalig te glimlachen, alsof hij bevrijd was van een helse kwelling, hetgeen ongetwijfeld ook het geval was.
'Nu de zuipschuit nog,' had hij gewauweld in het bijzijn van de inspecteur en Daniel, waarna hij de ogen had gesloten en in een diepe slaap was verzonken.
'Ik help je wel aan een goede advocaat,' zei Daniel terwijl hij een geruststellende hand op Corbeau's schouders legde.
Corbeau gaf een dankbaar knikje en mompelde: 'Dan heb ik zo lang voor niets gedeugd en nu ik het rechte pad op ben, overkomt me ditÖ Wat een grapÖ'
'Hij moet rusten.'
De ziekenhuisdokter kwam het kleine kamertje binnen waar ze Corbeau op een draagbaar hadden neergelegd. De gendarmes hadden geŽist dat hij afgezonderd werd, liefst in een kamer die op slot kon, maar de dokter had zich enkel bereid getoond aan de eerste eis tegemoet te komen. De patiŽnt mocht dan wel een verdachte in een moordzaak zijn, hij was vooralsnog niet veroordeeld, veel te zwak om zich op eigen kracht waar dan ook naar toe te begeven en al helemaal geen beest dat moest opgesloten worden.
Daniel beloofde Corbeau spoedig terug te komen en wenkte de dokter mee naar buiten.
'Haalt hij het?' vroeg hij zo stil mogelijk.
De dokter knikte.
'Zonder problemen. De arts die hem geholpen heeft is een vriend van me. En een prima dokter. Het zou me sterk verbazen indien er een infectie moest optreden, en dat is zowat het enige wat hem nog in gevaar kan brengen.'
Daniel haalde opgelucht adem.
'Wist ik maar wat hem bezielt heeft,' zuchtte hij.
'Daar komen we later wel achter,' zei de dokter, 'maar nu moet ik u laten. Andere patiŽnten wachten op me.'
Daniel schudde de dokter de hand en vertrok. Met uitstel geraakte hij helemaal van de kaart waardoor hij de verkeerde richting uitliep, weg van zijn koets, die hij nochtans vlakbij de ingang van het ziekenhuis had geposteerd. Toen hij na wat ronddolen eindelijk weer bij de koets kwam stapte hij meteen in om zich naar Lisette, Corbeau's jonge echtgenote, te spoeden.

 

feedback van andere lezers

  • joplin
    jazeker, die moet hij dringend gaan troosten!
    xx
    koyaanisqatsi: Ja, maar... xx
  • greta
    En waar was Lisette al die tijd??
    koyaanisqatsi: Thuis
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 7

Uitstekend: 3 stem(men), 75%
Goed: 1 stem(men), 25%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 4 stem(men)
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .