writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Engel op roze gympen

door greta



Het item 'coniferen graf snoeien' stond op mijn to-do lijstje tussen 'Sering snoeien, wasmachinefilter schoonmaken, biebboeken terug, fietsbanden oppompen' De grafklus bleef wekenlang staan. Soms streepte ik het door, dan weer zette ik het erbij. Het resultaat was een kliederige blauwe balk. Vandaag geen uitstelgedrag meer. Ik pakte tuinhandschoenen, schepje, takkenschaar en vuilniszakken in een boodschappenkrat en vertrok naar de begraafplaats.

De zon was te uitbundig. Liever ging ik op een grijze, kille dag. Het leek me dan geoorloofd om met een bedroefd gemoed en sjacherijnig gezicht onderhoud aan het graf van F. te plegen.
Het uitrukken van de taaie lange wortels was een tegenvaller. Het zweet stond op mijn bovenlip, er kwamen natte plekken in mijn shirt. Bovendien zorgden het dennenhars en de naalden voor een branderige uitslag op mijn onderarmen. Ik boog nog n keer voorover om met een laatste felle ruk een bruin geworden struik te verwijderen.

"Heeft u hier iemand liggen?"
Ik schrik. Een meisjesstem. Ik kom stijfjes omhoog, veeg de pareltjes van mijn neus en schuif mijn bril op z'n plek.
Uit het niets verschenen staat er een jong meisje naast me. Ze ruikt wat onfris naar stamppot en goedkope deodorant.
"Ja," antwoord ik, net iets t kortaf. (Dacht ze dat ik uit liefhebberij hier sta te tobben bij een grafsteen)
Ik zie dat ze naar het opschrift op de zerk kijkt en de overlijdensdatum prevelt. Ze vraagt hoe oud hij is geworden, kennelijk is het haar niet gelukt om 1952 van 2004 af te trekken. Ze strekt haar arm en legt haar hand op mijn schouderblad. Het hopeloze gevoel, dat ik vrijwel altijd ervaar als ik hier ben, trekt plotseling uit mijn lijf. Mijn ogen prikken, ik voel tranen opkomen. Ze beweegt haar hand even naar beneden over mijn bovenarm en laat los.
"Ben jij hier ook om iemand te bezoeken?" vraag ik om de spanning te doorbreken.
Dan volgt een vaag verhaal over een meisje op school, daar een broer van en zijn vriend, die dus dood is. Op mijn vraag waaraan hij is overleden, komt het bijzondere antwoord "Hij ging zomaar dood, geloof ik".

Inmiddels heb ik geen drang meer om mijn snoeiklus af te maken. Het meisje babbelt verder. Over haar overleden opa, en nog een opa, maar die zag ze al nooit sinds de scheiding van haar ouders. De grote oorring met papieren bloem beweegt mee met haar mimiek. Haar krappe truitje kruipt steeds omhoog. Is ze net iets te dik of zijn het haar tailleloze lijf en vormeloze borsten die me doen vermoeden dat ze jonger is dan ze lijkt? In elk geval heeft ze nog haar jeugdige onbevangenheid.

Ze kauwt ritmisch verder als ze glimlachend vraagt:
"Hoe oud denkt u dat ik ben?"
Oh god, nee.. hier heb ik zo'n hekel aan. En daarna moet ik zeker vragen hoe oud ze mij schat. Ik bedenk rap een tactisch antwoord.
"Zo rond de veertien?"
"Ik ben bijna twaalf!" zegt ze trots.
Meteen schiet het door mijn hoofd dat het niet normaal is om als elfjarige op een zonovergoten vrije woensdagmiddag een begraafplaats te bezoeken en een praatje met een vreemde vrouw, die haar oma had kunnen zijn, aan te knopen.
"Dus je zit nog op de basisschool?" vraag ik naar de bekende weg.
"Ja en na school hang ik rond bij de supermarkt of ik zit achter de computer," voegt ze ongevraagd toe. "..want ik ben computerverslaafd."
Ook dat nog.

Ik besluit dat het tijd is om af te ronden, hark de aarde rondom de steen aan, raap mijn tuingereedschap bijeen en vraag het meisje of ze meeloopt naar de uitgang. Ze helpt de vuilniszakken met takken naar de afvalbak te sjouwen. We lopen al pratend - althans zij praat, ik luister- wat kriskras door de paden en bekijken naambordjes en overlijdensdatums.
"Nou dag hoor, het was gezellig!" We zijn bij de poort.
Het woord gezellig is niet goed gekozen maar ik weet even niets anders. Ze doet de oordopjes van haar Ipod headset in, klikt haar fiets van het slot en deelt tot slot mee dat ze vlakbij woont. Ze groet met een zwaai. Ik zie knalroze gympen op de pedalen als ze snel uit mijn gezichtveld peddelt.

Het is loeiheet in de auto, ik laat de deuren en de achterklep een momentje openstaan voor ik wegrij. Ik voel me tevreden. Voor het eerst sinds jaren heb ik niet meer dat versleten gevoel als ik van het grafbezoek terugkom. Het beeld van het meisje, haar spontane verschijning en de simpelheid van haar karakter, blijven me de rest van de dag bij. Thuis streep ik resoluut de regel 'graf onderhouden' in het notitieblokje door en onderaan de lijst voeg ik toe:
"Opzetje kort verhaal ".. engel" schrijven.

 

feedback van andere lezers

  • joplin
    dit is zo mooi!!
    leven met de dood
    tot zinnen gebracht
    door een tiener
    xx
    greta: Het is waargebeurd. Dankje Joplin!
  • doolhoofd
    Het is klein, blauw en heel, heel koud. Wat is het?



    Wiegedood.
    greta: :)
  • koyaanisqatsi
    Veel mensen zullen niet akkoord zijn, maar cremeren laat een gemis achter. Je hebt niets om een keertje naar terug te gaan. Weg het ritueel van het grafbezoek, terwijl rituelen cruciaal zijn om ons leven structuur te geven... :-(


    greta: Dankje K.
  • warket
    Neig uit de doos. Maar goed dat je erover kan gaan in iets opnieuw. Ik koester dit verhaal.

    groet
    greta: Heel erg bedankt, mooi reactie Warket.
  • Mistaker
    Ik vind het zo af en toe prettig om over kerkhoven te wandelen, heel rustgevend en ik denk dan: he he k leef nog!
    Ik begrijp dat veel mensen het rituele element van grafbezoek nodig hebben. Persoonlijk heb ik die behoefte totaal niet. Dood is dood en iemand blijft al dan niet in mijn gedachten.
    Dat meisje is trouwens echt een probleemgeval zeg!

    Groet,
    Greta
    greta: Ja het geeft rust, soms een gevoel van verlatenheid.
    Dank voor je uitgebreide reactie Mistaker.
  • Wee
    Je raakt met je verhaal, Greta. Mooi!
    x
    greta: Heel erg bedankt Wee, een fijn woordje.
  • pieter
    Prima beschrijving van het meisje, annex engel.
    Of was zij soms een echte engel, vermomd als meisje?
    Je ziet het, een intrigerend verhaal. Fijn.
    Vriendelijke groet,
    Pieter.
    greta: Wat een fijne reactie Pieter, dankje daarvoor.
  • Annelies
    Soms geeft een grafbezoek je de nodige troost die je op dat moment nodig hebt, maar ook heel soms kan een gesprek met een wildvreemde je kijk op de wereld veranderen waardoor het verdriet of het gemis op dat moment even op de achtergtond verdwijnt. Prachtig, dit stuk.x
    greta: Zeer bedankt voor deze woorden Annelies.
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 16

Uitstekend: 7 stem(men), 78%
Goed: 2 stem(men), 22%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 9 stem(men)
Er zijn 6 bezoekers online, waarvan 0 leden: .